IV SA/Po 965/19, Niemożliwość domniemania legalizacji samowoli budowlanej przez inwestora. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2825377

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2020 r. IV SA/Po 965/19 Niemożliwość domniemania legalizacji samowoli budowlanej przez inwestora.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta.

Sędziowie WSA: Maciej Busz, Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) nakazującą właścicielowi nieruchomości - T. O. rozbiórkę budynku handlowego konstrukcji stalowej wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...) nr (...) (dz. nr (...)).

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia (...) kwietnia 2017 r. znak: (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) (dalej PINB w (...)) zawiadomił o terminie kontroli budowy obiektu budowlanego na terenie działki nr (...) znajdującej się w (...) przy ul. (...) nr (...).

Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu (...) kwietnia 2017 r. organ ustalił, że murowany budynek handlowy, znajdujący się wcześniej na wskazanej nieruchomości, został całkowicie rozebrany, a w miejscu po rozebranym budynku, wykonano nowy obiekt o konstrukcji stalowej, którego wymiary wynoszą 13,13 - 13,30 x 28,75 - 30,36m. Konstrukcję nośną stanowią ramy stalowe o rozpiętości ok. 13m. Ściany szczytowe są murowane z cegły i obłożone z zewnątrz płytami warstwowymi. W trakcie kontroli stwierdzono, że wykonana została już konstrukcja nowego obiektu wraz ze ścianami zewnętrznymi. Nadto wykonano pokrycie dachu z płyt warstwowych (bez opierzeni) oraz wykonana została posadzka cementowa. W protokole z kontroli zapisano również, że obiekt będący przedmiotem kontroli wykonywany był bez pozwolenia na budowę.

W związku z tym PINB w (...) postanowieniem z dnia (...) maja 2017 r. znak: (...) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych budynku handlowego bez wymaganego pozwolenia na budowę na nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...) (dz. nr (...)) oraz nałożył obowiązek przedstawienia określonych w tym postanowieniu dokumentów. Zażalenie na to postanowienie, pismem z dnia (...) czerwca 2017 r. uzupełnionym następnie wniósł T. O. Po jego rozpatrzeniu Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej (...) INB), postanowieniem z dnia (...) września 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza (...) i w to miejsce orzekł o obowiązku przedłożenia zaświadczenia Burmistrza (...) o zgodności wykonanego budynku handlowego na działce nr (...) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Skargę, na to postanowienie (...) INB, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, pismem z dnia 30. października 2017 r., złożył T. O. Po jej rozpatrzeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, prawomocnym wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1166/17, oddalił skargę.

Następnie pismem z dnia (...) maja 2018 r. T. O. - reprezentowany przez J. K. przedłożył zaświadczenie Burmistrza (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) o obowiązywaniu, na terenie na którym znajduje się działka nr (...), miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...).04.2009 r. Ponadto w zaświadczeniu tym wskazano, że sporna działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem Ul, dla którego przeznaczenie podstawowe określono jako lokalizacja usług, a przeznaczenie dopuszczalne określono jako lokalizacja obiektów małej architektury oraz obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej przy czyn wskazano także, że niewielka część działki nr (...) znajduje się poza granicami obowiązującego planu.

W związku z tym PINB w (...), pismem z dnia (...) lipca 2018 r., wezwał T. O. do przedłożenia dokumentów wskazanych w pkt 2 postanowienia z dnia (...).05.2017 r. znak: (...) tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto w piśmie tym PINB w (...) wskazał, iż zaświadczenie nie jest dokumentem, do którego inwestor został zobowiązany przez (...) INB postanowieniem z dnia (...) września 2017 r. znak: (...) W odpowiedzi, pismem z dnia (...) sierpnia 2018 r., T. O. - reprezentowany przez J. K. poinformował PINB w (...), że podjęte zostały działania zmierzające do uzyskania zaświadczenia Burmistrza (...) o zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lecz Burmistrz (...) odmówił wydania takiego zaświadczenia (postanowienie z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...)).

Następnie pismem z dnia (...) stycznia 2019 r. PINB w (...) zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów w sprawie.

Pismem z dnia (...) stycznia 2019 r. J. K. - pełnomocnik T. O. poinformował organ I instancji, iż wskazane postanowienie Burmistrza (...) z dnia (...) lipca 2018 r. zostało uchylone w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) (dalej SKO w (...)) i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie postanowieniem z dnia (...) września 2018 r. Burmistrz (...) ponownie odmówił wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, które zostało utrzymane w mocy przez SKO w (...) postanowieniem z dnia (...) października 2018 r. znak: SKO- (...). Skargę na to postanowienie, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, złożył T. O. - reprezentowany przez J. K. Jednocześnie w piśmie z dnia (...) stycznia 2019 r. zawarto wniosek o zawieszenie postępowania przez PINB w (...) do czasu rozstrzygnięcia ww. sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2019 r. znak: (...) PINB w (...) odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego na wniosek T. O.

Następnie decyzją z dnia (...) lutego 2019 r. znak: (...) PINB w (...) nałożył na T. O. obowiązek rozbiórki budynku handlowego o konstrukcji stalowej wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę zlokalizowanego w (...) przy ul. (...) (dz. nr (...)).

Odwołanie od tej decyzji, złożył Pan T. O. reprezentowany przez J. K. z zachowaniem ustawowego terminu.

Pismem z dnia (...) marca 2019 r. znak: (...) (...) INB zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z prośbą o udzielenie informacji, czy została rozpatrzona skarga T. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) (dalej SKO w (...)) z dnia (...) października 2018 r. znak: (...) utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza (...) z dnia (...) września 2018 r. znak: (...) W odpowiedzi, pismem z dnia (...) marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 1144/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu poinformował, iż nieprawomocnym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 1144/18 oddalono skargę T. O.

W związku z tym (...) INB wezwał J. K. - pełnomocnika T. O. do wyjaśnienia, czy ponownie został złożony wniosek do Burmistrza (...) o wydanie zaświadczenia o zgodności przedmiotowego budynku handlowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie, na którym obiekt ten został zlokalizowany. W odpowiedzi, pismem z dnia (...) maja 2019 r., J. K. - pełnomocnik T. O. poinformował, iż pismem z dnia (...) maja 2019 r. wystąpiono do Burmistrza (...) z wnioskiem o wydanie zaświadczenia.

Zatem (...) INB pismem z dnia (...) maja 2019 r. zwrócił się do Burmistrza (...) o udzielenie informacji czy został rozpatrzony wniosek T. O. z dnia (...) maja 2019 r. W odpowiedzi, pismem z dnia (...) czerwca 2019 r. znak: (...) Burmistrz (...) poinformował, iż postanowieniem z dnia (...) maja 2019 r. znak: (...) odmówiono wydania zaświadczenia o zgodności wykonanego budynku handlowego na działce nr (...) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na tym terenie. Następnie pismem z dnia (...) czerwca 2019 r. znak: (...) Burmistrz (...) poinformował, iż postanowieniem z dnia (...) czerwca 2019 r. znak: (...) SKO w (...) utrzymało w mocy postanowienie z dnia (...) maja 2019 r.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) nakazującą właścicielowi nieruchomości - T. O. rozbiórkę budynku handlowego konstrukcji stalowej wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...) nr (...) (dz. (...)).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (...) INB wskazał, że PINB w (...) prowadził postępowanie w sprawie samowolnej budowy obiektu budowlanego (budynku usługowego) o konstrukcji stalowej zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. (...) w (...).

T. O. (dalej również jako: Skarżący) dokonał zgłoszenia do Starosty (...) o zamiarze wykonania remontu obiektu budowlanego, który nie podlega ochronie konserwatorskiej. W zgłoszeniu tym wskazano także, że wykonana zostanie elewacja budynku i jednocześnie obiekt ten zostanie ocieplony płytą warstwową. Remont obejmować miał pokrycie dachowe (wymiana papy) jak i wymieniona miała zostać stolarka okienna i drzwiowa bez zmiany ich pierwotnych wymiarów. Inwestor zamierzał również - zgodnie - treścią dokonanego zgłoszenia, wymianę instalacji elektrycznej wewnątrz obiektu oraz instalację centralnego ogrzewania i wodno-kanalizacyjną.

PINB w (...) ustalił natomiast, w toku prowadzonego postępowania, że dawny budynek handlowy, który według ww. zgłoszenia miał zostać jedynie wyremontowany, zburzono i postawiono zupełnie nowy obiekt o nowej konstrukcji, która jest stalowa i posiada ściany warstwowe. Wykonano także nowe fundamenty, ściany, konstrukcję nośną, posadzkę oraz dach. W związku z tym doszło do realizacji zupełnie nowego obiektu budowlanego.

Organ podkreślił, że na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202) "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". W art. 29 Prawa budowlanego ustawodawca zawarł rodzaje obiektów budowlanych i robót budowlanych, których wykonanie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazano, że analizując treść art. 29 Prawa budowlanego nie sposób dostrzec, aby ustawodawca, odniesieniu do przedmiotowego obiektu budowlanego, będącego budynkiem handlowym, przewidział możliwość jego wykonania bez uzyskania pozwolenia na budowę.

Organy wszczęły procedurę zawartą w art. 48 Prawa budowlanego. Wskazano, że zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego "organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę". W art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca wskazał jednak, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych". Podkreślono, że "w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2. dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2" (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego).

Takie postanowienie zostało wydane w niniejszej sprawie przez PINB w (...) (postanowienie z dnia (...) maja 2017 r. znak: (...)), którym organ nałożył na T. O., jako inwestora, obowiązek przedłożenia w terminie do dnia (...) października 2017 r. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza (...) oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego dotyczącego przedmiotowego obiektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. To postanowienie organu I instancji było następnie przedmiotem postępowania przed (...) INB, na skutek wniesionego pismem z dnia (...) czerwca 2017 r. uzupełnionego pismem z dnia (...) lipca 2017 r. zażalenia T. O. Postępowanie to zostało zakończone wydanym postanowieniem z dnia (...) września 2017 r. znak: (...), którym uchylono zaskarżone postanowienie - w części - dotyczącej obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza (...) i w to miejsce (...) INB orzekł o obowiązku przedłożenia zaświadczenia Burmistrza (...) o zgodności wykonanego budynku handlowego na działce nr (...) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zatem inwestor został skutecznie zobowiązany do przedłożenia opisanych powyżej dokumentów w celu zalegalizowania przedmiotowej inwestycji.

T. O. nie przedłożył żadnego z wymienionych dokumentów. Jedynie przy piśmie z dnia (...) maja 2018 r. pełnomocnik T. O. przesłał kopię zaświadczenia Burmistrza (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...), z treści którego wynika, że działka nr (...) znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miejską w (...) uchwałą z dnia (...) kwietnia 2009 r. nr (...) W dokumencie tym poinformowano również, że teren, na którym znajduje się przedmiotowa działka oznaczono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem Ul, dla którego przeznaczenie podstawowe określono jako lokalizacja usług z zastrzeżeniem § 7 pkt 6 i 7 ww, uchwały, a jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano lokalizację obiektów małej architektury oraz obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, przy czym wskazano również, że niewielka część działki (...) znajduje się poza granicami tego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto nie zostały przedłożone żadne inne wymagane dokumenty, a T. O. nie wykazał, aby podejmował jakiekolwiek działania zmierzające do przedłożenia tych dokumentów tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego jak i oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jedynie natomiast działania jakie inwestor podejmował, to były te związane z uzyskaniem zaświadczenia Burmistrza (...) o zgodności wykonanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Postanowieniem z dnia (...) września 2018 r. znak: (...) Burmistrz (...) odmówił wydania takiego zaświadczenia w związku z brakiem zgodności usytuowania przedmiotowego budynku handlowego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) postanowienie to utrzymało w mocy (postanowienie z dnia (...) października 2018 r. znak: (...)). W toku postępowania odwoławczego (...) INB ustalił natomiast, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nieprawomocnym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 1144/18 oddalił skargę na to postanowienie SKO w (...).

Pismem z dnia (...) maja 2019 r., T. O. zwrócił się ponownie do Burmistrza (...) o wydanie zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lecz Burmistrz (...) postanowieniem z dnia (...) maja 2019 r. znak: (...) odmówił wydania takiego zaświadczenia ponownie wskazując, iż usytuowanie spornego przedmiotowego budynku handlowego jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) postanowieniem z dnia (...) czerwca 2019 r. znak: (...)

T. O. nie wykonał żadnego z ciążących na nim obowiązków dotyczących przedłożenia określonych przez PINB w (...) i (...) INB dokumentów, które umożliwiłyby zalegalizowanie przedmiotowej inwestycji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie (...) INB wskazał, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż koniecznym w niniejszej sprawie jest zastosowanie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego ze względu na fakt nieprzedłożenia przez inwestora dokumentów, do przedłożenia których został zobowiązany postanowieniem z dnia (...) maja 2017 r. znak: (...) oraz postanowieniem (...) INB z dnia (...) września 2017 r. znak: (...) jak i stwierdzeniem przez Burmistrza (...), postanowieniem z dnia (...) września 2018 r. i z dnia (...) maja 2019 r., o braku zgodności budynku handlowego zlokalizowanego na działce nr (...) w (...) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Skargę na tę decyzję wywiódł do sądu administracyjnego reprezentowany przez r.pr. G. W. T. O. wskazując, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek umożliwiający legalizację spornej samowolo budowlanej. Zdaniem Skarżącego (...) INB w (...) nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie w ramach zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), gdyż nie odniósł się do wszystkich podniesionych w odwołaniu z zarzutów. Tymczasem bezwzględnym obowiązkiem organu odwoławczego, zgodnie ze swoją funkcją procesową, jest odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu (art. 11, 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. i inne). Brak prawidłowego odniesienia się przez organ odwoławczy (tu: (...) INB) do zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia (...) lutego 2019 r. stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja, w ocenie Skarżącego, ma miejsce w przedmiotowej sprawie. (...) INB w istocie nie odniósł się prawidłowo do żadnego z zarzutów zawartych w odwołaniu, a jedynie powielił argumentację organu I instancji. Kwestia ta, w ocenie Autora skargi, ma kluczowe znaczenie i dlatego też powielono w skardze zarzuty podniesione w odwołaniu. Podkreślono, że bezspornym, iż na przedmiotowej działce wcześniej istniał murowany budynek handlowy, w którym w latach osiemdziesiątych XX wieku mieścił się tzw. "(...)", a później między innymi spożywczy pawilon handlowy (...)., co oznacza, że w zakresie funkcji istnienie przedmiotowego budynku handlowego jest zgodne z prawem, w tym także z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestor dokonał zgłoszenia obejmującego remont, którego zakres został przekroczony z uwagi na bardzo zły stan techniczny budynku podlegającego remontowi. Zły stan techniczny budynku ujawnił się dopiero na etapie remontu (dokonaniu odkrywek). Podkreślono, że przepis art. 48 Prawa budowlanego jest normą prawną o charakterze represyjnym. Z tych też względów zastosowanie tego przepisu jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy wszystkie wymogi, w tymże przepisie wskazane, zaistnieją kumulatywnie. Wobec daleko idących skutków dla podmiotów postępowania administracyjnego, każdy element normy prawnej z art. 48 musi być zdefiniowany w sposób wynikający wprost z ustawy. Rozstrzyganie organu powinno następować ad casum, czyli uwzględniać stan faktyczny sprawy, zakres i przedmiot inwestycji oraz skalę naruszeń, do których wykonanie inwestycji doprowadziło. Podkreślono, że jedną z przesłanek do nakazania rozbiórki, jest brak zgodności budowy z miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu, na którym usytuowana jest działka nr (...), obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miejską w (...) Nr (...) (Dziennik Urzędowy Województwa (...) Nr (...), poz. (...) z dnia (...) lipca 2009 r.). O zgodności lub braku zgodności z planem miejscowym decyduje treść zaświadczenia wydanego przez organ administracji publicznej tu: Burmistrza (...). Tymczasem do tej pory brak jest w obrocie prawnym dokumentu - zaświadczenia, z którego wynikałoby, że przedmiotowy budynek handlowy nie jest zgodny z planem miejscowym. A to oznacza, że wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę jest co najmniej przedwczesne. Podkreślono, że czym innym jest odmowa wydania zaświadczenia, a czym innym jest wydanie zaświadczenia o określonej treści. W ocenie Skarżącego Burmistrz (...) powinien przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). W ramach tego postępowania Burmistrz (...) winien zwrócić się do PINB w (...) (gospodarza postępowania) o potrzebne dane wynikające ze stanu faktycznego (art. 7b k.p.a.), którego ustalenie było obowiązkiem PINB w (...) tj. organu prowadzącego postępowanie główne naprawcze. Odmowy wydania zaświadczenia w przedmiotowej sprawie zostały zaskarżone (sygn. akt IV SA/Po 1144/18; w dniu 4 marca 2019 r. została wniesiona skarga kasacyjna; sygn. akt IV SA/Po 622/19 - brak rozstrzygnięcia). Podkreślono, że kwestia parametrów i samego usytuowania nie ma znaczenia, gdyż w postępowaniu naprawczym organ nadzoru budowlanego może nakazać doprowadzić przedmiotowy obiekt budowlany (budynek handlowy) do stanu zgodnego z prawem, a zatem do cech i parametrów zabudowy zgodnych z planem miejscowym. Wskazano też na wystąpienie w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, które uzasadniało zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie.

(...) INB wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat (w;) B. Dauter, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 624). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd musi zatem mieć na uwadze, czy uchylenie zaskarżonego aktu z uwagi na stwierdzone uchybienia może doprowadzić do wydania postanowienia o innej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy - w konkretnych okolicznościach badanej sprawy - powoływane przez stronę trudności dotyczące realizacji - wyłącznie jednego z trzech - ciążących na niej obowiązków wskazanych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 P.b., uzasadniały powstrzymanie się przez organy od rozstrzygania kwestii nakazu rozbiórki, w sytuacji gdy strona - w całości - nie wywiązała się z nałożonych na nią obowiązków i nie przedłożyła - żadnego - z dokumentów wskazanych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 P.b.

Kwestią bezsporną w sprawie pozostaje, że T. O. popełnił samowolę budowlaną na działce nr (...) położonej w (...) przy ul. (...), jak również zakres tej samowoli. Poza sporem pozostaje, że na T. O. nałożono obowiązek przedłożenia - w terminie - do (...) października 2017 r. zaświadczenia Burmistrza o zgodności wykonanego budynku handlowego na działce nr (...) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (1); przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, zaświadczeniem potwierdzającym wpis osób wykonujących samodzielne funkcje techniczne w budownictwie wpisane a listę członków właściwej izby (2); oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (3). Niesporne jest to, że legalność postanowień nakładających te obowiązki została poddana kontroli sądowoadministracyjnej i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r. sygn. IV SA/Po 1166/17 oddalił skargę w tej sprawie.

Kwestią bezsporną pozostaje też, że T. O. - w całości - nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 - dalej jako: P. b.) i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej jako: k.p.a.).

Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należało na uwadze mieć pełen kontekst rozpoznawanej sprawy. T. O. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod firmą: (...) z siedzibą w (...) kupił dnia (...) lutego 2017 r. prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości oznaczonej jako dz. (...) i nr (...) (§ 3 Aktu notarialnego Rep. A nr (...)). Tydzień później, pismem sporządzonym (...) marca 2017 r. T. O. zgłosił - remont - budynku położonego w (...) na dz. nr (...) i (...). Zawiadomieniem z dnia (...) maja 2017 r. T. O. poinformowano o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnej budowy obiektu budowlanego (budynku handlowego) zlokalizowanego na dz. nr (...). T. O. (prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w (...)) w dniu (...) maja 2018 r. ustanowił swoim pełnomocnikiem w sprawie mgr. inż. J. K. (k. 55 akt adm.), działającego pod firmą (...), który reprezentował go zarówno w tym postępowaniu, jak i we wcześniejszych postępowaniach dotyczących wydania zaświadczeń. Postanowieniami z dnia (...) maja 2017 r. oraz z dnia (...) września 2017 r. na T. O. nałożono obowiązek przedłożenia - trzech - rodzajów dokumentów: zaświadczenia Burmistrza (...) o zgodności wykonanego budynku handlowego na działce nr (...) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (1); przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, zaświadczeniem potwierdzającym wpis osób wykonujących samodzielne funkcje techniczne w budownictwie wpisane a listę członków właściwej izby (2); oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (3). Termin realizacji tych obowiązków ustalono na dzień (...) października 2017 r.

T. O. - nie wywiązał się w całości - z nałożonych na niego obowiązków.

Sąd dostrzega przy tym, że jakkolwiek T. O. nie złożył oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to w aktach sprawy znajduje się akt notarialny na mocy którego Skarżący nabył prawo do dz. nr (...) i sam nigdy ustaleń w tym zakresie nie kwestionował Wobec powyższego - w pierwszej kolejności - podkreślić trzeba, że - w konkretnych okolicznościach badanej sprawy - akcentowana w skardze okoliczność toczącego się postępowania kasacyjnego w sprawie o sygn. IV SA/Po 1144/18 dotyczącego odmowy wydania zaświadczenia przez Burmistrza (...) nie miała przesądzającego znaczenia. To nie sam brak przedłożenia - wyłącznie - tego zaświadczenia w zakreślonym terminie przesądził, bowiem o nałożeniu na T. O. nakazu rozbiórki. Skarżący nie wykonał - żadnego - z trzech nałożonych na niego obowiązków.

Wskazać trzeba również, że T. O. został pouczony o treści art. 48 ust. 5 P.b., zgodnie z którym to przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, nakazanych postanowieniem traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (k.30 akt adm.). Pomimo treści tego pouczenia - nie wskazując na żadne przeszkody - uniemożliwiające przedłożenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, zaświadczeniem potwierdzającym wpis osób wykonujących samodzielne funkcje techniczne w budownictwie wpisane a listę członków właściwej izby; ani oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - Skarżący nie przedłożył żadnego z dokumentów.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 P.b., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3 tego przepisu. Zgodzić należało się z organami obu instancji, że w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki.

Podkreślić trzeba, że T. O. nigdy nie usprawiedliwił w jakiekolwiek sposób faktu braku przedłożenia projektu budowlanego wraz ze stosownymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego. T. O., ani jego pełnomocnik nigdy nie powoływali się przed organami nadzoru budowlanego na jakiekolwiek obiektywne przeszkody uniemożliwiające T. O. przedłożenie projektu budowlanego wraz ze stosownymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego. T. O., ani jego pełnomocnik nigdy nie wnioskowali o wydłużenie terminu do przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ani nie powoływali się przed organami nadzoru budowlanego na jakiekolwiek trudności w tym zakresie. Wobec braku przedłożenia w zakreślonym terminie, czterech egzemplarzy projektu budowlanego (wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami) - niemożliwa była weryfikacja zrealizowanej samowoli - pod jakimkolwiek - względem.

Podkreślić trzeba, że z woli ustawodawcy to przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 P.b.). Projekt budowlany jest głównym dokumentem dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę. Prawo budowlane określa najważniejsze elementy, które projekt powinien zawierać (art. 34 ust. 3) oraz ogólne wskazanie, że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót (art. 34 ust. 2). Jasne jest, że T. O. nie dysponował stosownym zaświadczeniem o zgodności zrealizowanej samowoli z planem miejscowym i na - tę tylko - okoliczność powoływał się w toku postępowania. T. O. nigdy nie wskazywał na jakiekolwiek przeszkody związane z realizacją pozostałych nałożonych na niego obowiązków, tj. przedłożenia projektu budowlanego wraz ze stosownymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego i oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. A skoro tak, to wobec brzmienia art. 48 ust. 5 P.b. nie było rolą organów domniemywać, że wolą inwestora, który popełnił samowolę budowlaną jest jej legalizacja. Skoro T. O. ani w toku postępowania administracyjnego, ani nawet w skardze nie - nie wskazując na żadne przeszkody - uniemożliwiające mu przedłożenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - nie przedłożył żadnego z dokumentów, to prawidłowo organy uznały, że - już z tej przyczyny - ziściły się przesłanki orzeczenia nakazu rozbiórki.

Odnosząc się do argumentacji skargi zgodzić należy się, że w kwestii zaświadczenia Burmistrza (...) o zgodności wykonanego budynku handlowego na działce nr (...) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia (...) maja 2018 r. przedłożył zaświadczenie Burmistrza (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) potwierdzające fakt obowiązywania planu miejscowego na terenie dz. nr (...) oraz, że część dz. nr (...) znajduje się poza granicami obowiązującego planu (karta nienumerowana, teczka "część (...)"). Nie ulega jednak wątpliwości, że przedłożone zaświadczenie sporządzono więc niespełna rok wcześniej, i nie dotyczyło ono kwestii wskazanych w postanowieniu z dnia (...) września 2017 r. Podkreślić trzeba, że postanowienie z dnia (...) września 2017 r. nakładające na T. O. obowiązki zostało poddane kontroli sądowoadministracyjnej i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r. sygn. IV SA/Po 1166/17 oddalił skargę na to postanowienie złożoną.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) pismem z dnia (...) lipca 2018 r. wezwał pełnomocnika T. O. do dostarczenia dokumentów, o których mowa w pkt 2 postanowienia PINB z dnia (...) maja 2017 r., udzielając mu terminu 7 dni i jednocześnie pouczył pełnomocnika Skarżącego (k.58 akt adm.), że przedłożone zaświadczenie z dnia (...) czerwca 2017 r. nie jest dokumentem, o którym mowa w tych postanowieniach z dnia (...) maja 2017 r. (k.30 akt adm.) oraz z dnia (...) września 2017 r. (k. 50 akt adm.).

W odpowiedzi na to wezwanie - pismem z dnia (...) sierpnia 2018 r. (k. 60 akt adm.) - pełnomocnik Skarżącego poinformował jedynie, że jego mocodawca "podjął działania zmierzające do uzyskania m.in. zaświadczenia Burmistrza (...)". Do pisma załączono pismo Burmistrza (...) z (...) lipca 2018 r. oraz wniosek z (...) maja 2018 r. o wydanie zaświadczenia przez Burmistrza (...).

Następnie pismem z dnia (...) stycznia 2019 r. pełnomocnik T. O. wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. IV SA/Po 1144/18 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia (k. 65 akt adm.).Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) postanowieniem z dnia (...) lutego 2019 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie (k. 66 akt adm.). Tę okoliczność podniesiono w skardze, zarzucając organowi naruszenie prawa. Odnosząc się zatem do wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie, z uwagi na toczące się postępowanie kasacyjne od wyroku oddalającego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia wskazać trzeba, że hipoteza określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zachodzi jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1983 r., sygn. akt I SA 481/83, ONSA 1983/2/65; wyrok NSA z dnia 7 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 744/97, niepublikowany, treść (w:) System Informacji Prawnej LEX nr 47266; wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1029/09, niepublikowany, treść (w:) System Informacji Prawnej LEX nr 746031). O takiej ewentualności decydują przepisy materialnoprawne, w tym przypadku przepisy art. 48 ust. 2 i ust. 3 P.b. Wynika z nich, że nieprzedłożenie przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie zaświadczenia o zgodności wykonanego budynku handlowego z obowiązującym planem miejscowym powoduje co do zasady zastosowanie przepisu art. 48 ust. 1 P.b. Sprawa samowoli budowlanej jest wówczas rozstrzygana w oparciu o stan faktyczny i prawny z chwili rozstrzygania. Zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie może przesądzać o istnieniu zagadnienia wstępnego (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. II OSK 2872/15). Zasadnie zatem organy uznały, że nie występują przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji.

Sąd dostrzega przy tym, że Skarżący akcentuje, iż czym innym jest "odmowa wydania zaświadczenia", a czym innym "wydanie zaświadczenia o określonej treści". W okolicznościach badanej sprawy Burmistrz (...) postanowieniem z dnia (...) maja 2019 r. nr (...) nie odmówił jednak tylko "wydania zaświadczenia" jak przekonuje Skarżący, ale odmówił wydania "żądanego zaświadczenia" (k. 37 akt adm. II instancji) w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazując literalnie, że w ocenie tego organu nowo wybudowany (w miejsce całkowicie rozebranego wcześniej istniejącego budynku) budynek handlowy zlokalizowany na działce nr (...) położonej w (...) przy ul. (...) "usytuowano w sposób niezgodny z postanowieniami planu" (k. 36 akt adm.). Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...) A skargę na to postanowienie oddalono (sygn. IV SA/Po 622/19). To oznacza, że stanowisko Burmistrza (...) w kwestii braku zgodności zrealizowanej przez T. O. samowoli budowlanej na działce nr (...) położonej w (...) przy ul. (...) było znane. Zasadnie zatem odmówiono zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1234/13., NSA z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2274/10, CBOSA).

Podkreślić trzeba, że nawet ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) oraz poprzedzających je postanowień Burmistrza (...), których dotyczą skargi kasacyjne w sprawach sygn. IV SA/Po 622/18 i IV SA/Po 1144/18 nie zmienia faktu, że T. O. - który utrzymuje stanowczo, że zrealizowana przez niego samowola budowlana jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym - nie przedłożył również 4 egzemplarzy projektu budowlanego.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi, co do tego, że kwestia ustalenia zgodności samowoli budowlanej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma znaczenie kluczowe i "czynienie zarzutu braku projektu na tym etapie jest całkowicie nieusprawiedliwione i bezzasadne" podkreślić trzeba, że w sytuacji gdy Skarżący nie przedłożył czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, nie wykazał on że w ogóle możliwe jest zatwierdzenie projektu budowlanego zrealizowanej przez niego samowoli. Procedura legalizacyjna musi być prowadzona z uwzględnieniem treści art. 5 ust. 1 i 2 P.b. tj. z uwzględnieniem istoty prawa budowlanego i faktu, że wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczeń wolności budowlanej przy wykonywaniu robót budowlanych następuje z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, porządku, a także ochrony praw innych osób (por. art. 31 Konstytucji RP oraz m.in. art. 5 ust. 1 i 2 P.b.). Istotą przepisów Prawa budowlanego jest więc wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczeń wolności budowlanej w interesie publicznym oraz zapewnienie ich przestrzegania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. IV SA/Po 1171/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie w przedmiocie obowiązku przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego przez T. O. wypowiedział się w niniejszej sprawie prawomocnym Wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (wyrok z dnia 15 marca 2018 r. sygn. IV SA/Po 1166/17).

Skoro T. O. dopuścił się samowoli budowlanej, to nieprzedłożenie przez niego w wyznaczonym terminie 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz ze stosownymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę właściwej izby samorządu zawodowego uzasadniało zastosowanie przepisu art. 48 ust. 1 P.b. Taka sytuacja miała też miejsce w badanej sprawie, skoro Skarżący pomimo - braku przeszkód - w przedłożeniu pozostałych dokumentów nie zrealizował - żadnego - z nałożonych na nim obowiązków. Podkreślić trzeba, że Skarżący nie przedłożył 4 egzemplarzy projektu budowlanego, i to pomimo, wezwania organu do realizacji tego obowiązku (k.58 akt adm.), które pozostało bez odpowiedzi T. O. lub jego pełnomocnika.

W kwestii braku odniesienia do zarzutów odwołania przez organ II instancji należy zwrócić uwagę, że zarzucane naruszenie przepisów postępowania, może skutkować uchyleniem decyzji tylko wówczas gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, nawet sam Skarżący z zarzucanym, w tym zakresie, naruszeniem przepisów postępowania nie wiąże żadnych konkretnych skutków.

Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.