Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2772707

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 15 stycznia 2020 r.
IV SA/Po 951/19
Tożsamość sprawy a okresowy charakter świadczenia.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sędziowie WSA: Monika Świerczak, Asesor sądowy Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2019 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego

1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza (...) z (...) maja 2019 r., znak (...),

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. W. kwotę (...) zł. ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Burmistrz (...) postanowieniem z dnia (...) maja 2019 r., znak: (...), na podstawie art. 61a k.p.a., art. 123 k.p.a. oraz art. 141 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia M. W. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką - W. W.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że podstawą odmowy wszczęcia postępowania był fakt, że sprawa była już wcześniej rozpatrzona. Pan M. W. złożył w dniu (...) lutego 2018 r. tożsamy wniosek.

Zażalenie na postanowienie Burmistrza z (...) maja 2019 r. złożyła pełnomocnik M. W., wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie przepisu art. 61a § 1 k.p.a. poprzez błędną jego interpretację i bezzasadne uznanie, że niedopuszczalny jest ponowny wniosek skarżącego o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką z uwagi na zapadłą już w dniu (...) marca 2019 r. w sprawie ostateczną decyzję odmawiającą przyznania tego świadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z (...) sierpnia 2019 r. utrzymało zaskarżone postanowienie Burmistrza w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy stan faktyczny sprawy i wskazał, że decyzją z dnia (...) marca 2018 r., znak: (...) Burmistrz (...) odmówił przyznania Panu M. W. świadczenia w formie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką - W. W.

Od powyższej decyzji M. W. wniósł odwołanie, jednakże postanowieniem z dnia (...) lipca 2018 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawiło je bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminu do złożenia środka odwoławczego.

W dniu (...) maja 2019 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek M. W. z (...) kwietnia 2019 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jako osobę wymagającą opieki wskazano W. W. Do wniosku załączono orzeczenie Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w (...) z dnia (...) czerwca 2015 r., znak: (...), z którego wynika iż Pani W. W. została zaliczona do grona osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. To samo orzeczenie załączono do wcześniejszego wniosku, rozpatrzonego decyzją Burmistrza z dnia (...) marca 2018 r.

Organ argumentował, że z świetle analizy treści przepisu art. 61a § 1 k.p.a. podstawą do odmowy wszczęcia postępowania jest wniesienia żądania w sprawie rozstrzygniętej już inną decyzją.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiotowej sprawie zaistniała tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą, która zakończona została wydaniem decyzji ostatecznej oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego, skoro zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie zainicjowanej wnioskiem żalącego się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką (legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności), to organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wszczęcia kolejnego postępowania w tym przedmiocie - pochodzącego od tego samego podmiotu wnioskującego. Kolegium podkreśliło, że intencją żalącego się jest doprowadzenie do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w celu uzyskania odmiennego, niż zapadłe we wcześniejszym postępowaniu, rozstrzygnięcia - w oparciu nie o zmieniony stan faktyczny, ale z uwagi na odmienną, prokonstytucyjną wykładnię przepisów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) sierpnia 2019 r. wniósł M. W. reprezentowany przez r.pr. B. P. zaskarżając powyższe postanowienie i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61a § 1 k.p.a. przez jego błędną interpretację i bezzasadne uznanie, iż niedopuszczalny jest ponowny wniosek skarżącego o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką W. W. z uwagi na zapadłą już w dniu (...) marca 2018 r. w sprawie ostateczną decyzję odmawiającą przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia (...) sierpnia 2019 r. i wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego dla skarżącego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką Panią W. W. oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Skarżący wniósł na podstawie art. 119 p.p.s.a. o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślał, że warunkiem sine qua non wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Tożsamość ta będzie istniała wówczas, gdy: występują te same podmioty w sprawie, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, a do tego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

W przedmiotowej sprawie zdaniem strony skarżącej nie wystąpiła jedna z przesłanek ustawowych opisanych w art. 61a k.p.a., a mianowicie przeszkoda przedmiotowa dotycząca tego samego przedmiotu oraz stanu faktycznego. Skarżący w złożonym wniosku ubiegał się o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego od maja 2019 r., a wcześniej złożony wniosek obejmował okres od lutego 2018 r., co oznacza, iż odmienne są czasookresy tych wniosków.

Po drugie upływ czasu spowodował, iż zmienił się stan faktyczny oraz prawny w sprawie, a mianowicie sądy administracyjne, jak również jednostki samorządowe przyznające świadczenia rodzinne zaczęły respektować kluczowy w przedmiotowej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 38/13 z dnia 21 października 2014 r.

Skarżący zwrócił uwagę, że w złożonym przez siebie odwołaniu do organu II instancji wnosił również, z uwagi na słuszny interes skarżącego na podstawie art. 154 k.p.a. dodatkowo o uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza (...) z dnia (...).03.2018 r. Uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza (...) odmawiającej przyznania na rzecz skarżącego świadczenia pielęgnacyjnego bez wątpienia jest w interesie strony - Pana M. W. z uwagi na możliwość ponownego ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości jednak pominęło wniosek skarżącego w tym zakresie, co wydaje się być niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie należy wskazać, iż złożona w sprawie niniejszej skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, Sąd uznał, że naruszają one prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawę prawną kontrolowanych rozstrzygnięć stanowił art. 61a § 1 k.p.a., w myśl którego, gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Powołany przepis określa dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest też zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przy czym ta druga przesłanka nie została w żaden sposób dookreślona. Należy jednak przez nią rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Okoliczność taka będzie zatem miała miejsce na przykład wówczas, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym oraz gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 298, a także wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 893/11, LEX nr 1094438 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1228/08 - dostępny w CBOSA). W konsekwencji uznać należy, że dyspozycję art. 61a § 1 k.p.a. każdorazowo wypełniać będzie bezprzedmiotowość złożonego wniosku, stanowiąca uzasadnioną przyczynę niemożności wszczęcia postępowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Lu Gd 1009/12, LEX nr 1232079).

Prowadzenie postępowania w sprawie, w której zapadło już rozstrzygniecie, prowadziłoby do wydania decyzji obarczonej wadą dającą podstawy do stwierdzenia jej nieważności na zasadzie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (tzw. res iudicata). O naruszeniu res iudicata decyduje jednak istnienie tożsamości obu spraw. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie, tożsamość ta będzie istniała jedynie wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (zob. M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 969 - 970 wraz z powołanym tam orzecznictwem).

Słusznie wskazał organ, że warunkiem sine qua non wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Tożsamość ta będzie istniała wówczas, gdy: 1. występują te same podmioty w sprawie, 2. dotyczy ona tego samego przedmiotu i 3. tego samego stanu prawnego, a do tego 4. w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Przedmiotem postępowania będą interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. Charakter i zakres praw nabytych z decyzji (brak ich nabycia) lub ustanowionych nią obowiązków stanowi o tożsamości załatwienia sprawy (tak B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. BECK, wyd. 12, Warszawa 2012 r., str. 637).

Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił ustalenia organów administracji o tożsamości sprawy objętej wnioskiem skarżącego z dnia (...) kwietnia 2019 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką W. W. ze sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną Burmistrza (...) z (...) marca 2018 r., skutkiem czego organy obu instancji uznały, że niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania na skutek ponownego wniosku o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego.

Faktem jest, że powołana decyzja Burmistrza (...) z dnia (...) marca 2018 r., która - co jest bezsporne - funkcjonuje nadal w obrocie prawnym jako decyzja ostateczna. W związku z wniesieniem odwołania od powyższej decyzji z uchybieniem terminu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z (...) lipca 2018 r. odwołanie pozostawiło bez rozpoznania, stwierdzając, że odwołanie M. W. zostało wniesione po terminie. Decyzja ta zapadła na skutek wniosku skarżącego z (...) lutego 2018 r. (k. akt adm. I inst.), zaś jej podstawę prawną stanowił w szczególności art. 17 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 z późn. zm.), który to przepis określa negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Natomiast w przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, nie można było ustalić od kiedy niepełnosprawność matki wnioskodawcy istniała.

W ocenie Sądu, zasadnie podnosi skarżący, że obecnie (wnioskiem z (...) kwietnia 2019 r.) wprawdzie zwrócił się o przyznanie tożsamego świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale co istotne - na inny okres świadczeniowy. Skarżący wywodzi uprawnienie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z tej samej okoliczności faktycznej, co we wniosku z dnia (...) lutego 2018 r. (sprawowanie opieki nad matką), ale w ocenie Sądu o pełnej tożsamości przedmiotowej obu tych spraw nie może być mowy. Trafnie podnosił skarżący, że świadczenie pielęgnacyjne ma charakter okresowy, zatem nie można mówić o tożsamości przedmiotowej w sprawie, skoro obecny wiosek dotyczy innego okresu świadczeniowego. Takie też stanowisko wyraził WSA w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z 30 stycznia 2018 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Lu 947/17 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl), które Sąd rozpoznający niniejsza sprawę podziela.

Słuszny jest zatem zarzut skarżącego wskazujący w niniejszej sprawie na brak pełnej tożsamości przedmiotu sprawy załatwionej decyzją z (...) marca 2018 r. (zainicjowanej wnioskiem z dnia (...) lutego 2018 r.). Przedmiot tych spraw w istocie różni się bowiem ze względu na odmienne okresy świadczeniowe, które zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych w odniesieniu właśnie do świadczeń pielęgnacyjnych, każdorazowo wyznacza data złożenia wniosku o przyznanie świadczenia.

Sąd nie podzielił natomiast argumentacji skarżącego, że w sprawie doszło do zmiany stanu prawnego i faktycznego na skutek respektowania przez sądy administracyjne wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, o niekonstytucyjności przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim przepis ten różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Podkreślić bowiem należy, że przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć, stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

W kontekście powyższych rozważań nie można uznać za nową okoliczność odmiennej wykładni wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. Przy czym wyrok ten obowiązywał już w czasie rozpatrywania poprzedniego wniosku z (...) lutego 2018 r., nadto organ wskazał, że treść tego wyroku TK uwzględniał w poprzednio rozpatrywanej sprawie. Nie uległ także zmianie przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych zarówno w czasie rozpatrywania poprzedniego wniosku, jak i aktualnego wniosku o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego z (...) kwietnia 2019 r. Nie doszło zatem do zmiany stanu prawnego.

Wbrew temu co podnosi skarżący - zmiany stanu prawnego i faktycznego, przy ocenie tożsamości spraw, nie można wywodzić ze zmiany interpretacji skutków jakie wywołuje wyrok TK z 21 października 2014 r. i jego zastosowanie przez sądy administracyjne w podobnych sprawach w sposób korzystny dla wnioskodawców o świadczenie pielęgnacyjne.

Ubocznie w tym miejscu wyjaśnić wypada, że wprawdzie początkowo powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. wywołał w orzecznictwie rozbieżności co do interpretacji jego skutków prawnych i w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych przyjmowano, że skoro wyrok ten nie skutkował uchyleniem art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, to nie zmienia on sytuacji prawnej osób ubiegających się o świadczenie pielęgnacyjne (tak np. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2926/14 i z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt I OSK 519/14, a także wyrok WSA z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 677/15, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Aktualnie, jak to podnosi skarżący, uznany znalazł pogląd przyjmujący za konieczne rozstrzyganie wniosków o świadczenia pielęgnacyjne bez uwzględnienia zastrzeżenia wynikającego z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, a to z powodu właśnie braku nowelizacji przedmiotowego przepisu art. 17 ust. 1b powyższej ustawy, z czym w pełni zgadza się skład orzekający w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów stwierdzić należy, że organy błędnie uznały, że sprawa objęta wnioskiem skarżącego z dnia (...) kwietnia 2019 r. jest sprawą już uprzednio rozstrzygniętą decyzją ostateczną Burmistrza (...) z (...) marca 2018 r. Sprawy te nie są bowiem tożsame przedmiotowo w pełnym zakresie z uwagi na okresowy charakter świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji w niniejszej sprawie, a za nim organ odwoławczy, niezasadnie przyjęły, że zachodzi przeszkoda w ponownym wszczęciu na skutek wniosku z (...) kwietnia 2019 r. postępowania w sprawie o ustalenie prawa skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką. W konsekwencji organy błędnie zastosowały art. 61 § 1 k.p.a., czym naruszyły ten przepis, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego organ I instancji winien zatem rozpatrzeć merytorycznie wniosek skarżącego o ustalenie prawa do świadczenie pielęgnacyjnego. Obowiązkiem organu pierwszej instancji w dalszym toku postępowania będzie zatem wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia prawa skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką oraz wydanie w tej sprawie stosownej decyzji merytorycznej z uwzględnieniem przedstawionych wyżej uwag i wniosków.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) zasądzając na rzecz skarżącego kwotę (...) zł, jak Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku. Sąd nie orzekł zwrotu (...) zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, gdyż opłata ta była nienależna - art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1000 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.