Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2610975

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 20 grudnia 2018 r.
IV SA/Po 951/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Busz (spr.).

Sędziowie WSA: Anna Jarosz Tomasz Grossmann.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 9 sierpnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz (...) kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

M. P. (dalej również: "skarżący") w dniu 17 kwietnia 2018 r. złożył w Starostwie Powiatowym w G. wniosek o pozwolenie na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalno-usługowym w G. na dz. nr ew. (...), (...), (...) ob. G.

Do ww. wniosku inwestor załączył m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4 egzemplarze projektu budowlanego.

Z uwagi na błędnie wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ I instancji wezwał skarżącego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do poprawnego jego wypełnienia wraz z jego załącznikiem.

W odpowiedzi na powyższe skarżący w dniu 27 kwietnia 2018 r. przedłożył uzupełniony wniosek o pozwolenie na budowę, oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, informację uzupełniającą oraz pisemną zgodę M. U. oraz D. P. na realizację ww. inwestycji.

Zawiadomieniem z dnia 30 kwietnia 2018 r. organ administracji architektoniczno-budowlanej stopnia powiatowego poinformował strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania.

W dniu 10 maja 2018 r. zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Starosta G. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Z powyższego prawa nie skorzystała żadna ze stron postępowania.

Decyzją nr (...) r. z dnia 22 maja 2018 r. (znak: (...)) Starosta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. P., obejmujące budowę wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalno-usługowym na terenie położonym w m. G., na dz. nr ew. (...), (...), (...) ob. G.

Od ww. decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyła M. U., wnosząc o jej uchylenie z uwagi na wycofanie zgody na realizację inwestycji na terenie nieruchomości, której jest właścicielem. Wskazała, że "inwestor bardzo dobrze wie, że już dawno została mu cofnięta zgoda", a także, że "informacja o cofnięciu została przekazana do gazowni".

Pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. Wojewoda W. wezwał M. U. do wyjaśnienia kwestii związanej z wycofaniem zgody na realizację przedmiotowej inwestycji.

Pismem z dnia 5 lipca 2018 r. (wpływ do organu w dniu 12 lipca 2018 r.) odwołująca udzieliła odpowiedzi na ww. wezwanie organu II instancji, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, dodatkowo załączając kserokopię pisma z dnia 31 października 2017 r. zatytułowane "informacja", w którym bezterminowo odmawia wykonania przyłącza gazowego na terenie należącej do niej posesji.

Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Wojewoda W. w dniu 13 lipca 2018 r. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie przed wydaniem decyzji, a także z uwagi na konieczność umożliwienia stronom postępowania czynnego uczestnictwa w sprawie poinformował o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 10 sierpnia 2018 r.

Z powyższego prawa skorzystał D. P. wnosząc pismo z dnia 22 lipca 2018 r., w którym wskazał, iż zakupiona przez niego nieruchomość oraz sąsiednia nieruchomość wg. operatu szacunkowego miała być uzbrojona w media. Jak wynika z ww. pisma M. U. przed notariuszem M. R. oświadczyła, iż udostępni istniejące media i wyrazi zgodę na modernizację w przyszłości tych mediów.

Z możliwości zapoznania się z aktami sprawy skorzystał również inwestor poprzez ustanowionego pełnomocnika - A. K., która w dniu 30 lipca 2018 r. przybyła do siedziby urzędu i zapoznała się z aktami sprawy, z których sporządziła fotokopię. Organ w protokole z dnia 30 lipca 2018 r. zobowiązał pełnomocnika do przedłożenia opłaty skarbowej za udzielone pełnomocnictwo. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 3 sierpnia 2018 r. A. K. poinformowała o odwołaniu udzielonego pełnomocnictwa, jednocześnie przedkładając zaległą opłatę skarbową.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2018 r. nowy pełnomocnik inwestora - M. Ł. wskazał, że M. P. na podstawie uzyskanej od M. U. zgody posiada prawo do dysponowania nieruchomością położoną przy ul. (...) w G. oraz spełnia wymóg, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Wojewoda W. decyzją z dnia 9 sierpnia 2018 r. (znak: (...)) uchylił zaskarżoną decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 22 czerwca 2018 r. (znak: (...)) i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalno-usługowym na dz. nr ew. (...). (...) i (...) ob. G.

Organ odwoławczy wskazał m.in., że w myśl art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego do wniosku pozwolenia na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Według organu składane w trybie art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza tylko domniemanie, że składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone dowodami wskazującymi, że złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. W oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor musi wskazać dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale ustawodawca nie nałożył na niego obowiązku przedłożenia tych dokumentów. Zakwestionowanie przez właściciela nieruchomości (chociażby jednego) złożonego przez inwestora wyżej wymienionego oświadczenia, w sytuacji kiedy jego zgoda na wykonanie robót budowlanych jest wymagana, wyklucza możliwość wydania przez organ budowlany decyzji pozwalającej na budowę.

W ocenie organu odwoławczego M. P. utracił zgodę M. U. na realizację inwestycji, która obejmuje także nieruchomości należące do skarżącej, wobec tego nie posiada uprawnienia do dysponowania nieruchomością w celu wykonania wewnętrznej instalacji gazowej w formie przedstawionej w projekcie budowlanym. W sytuacji gdy inwestor nie posiada odpowiedniego tytułu prawnego względem nieruchomości na której mają być wykonane roboty budowlane nie jest możliwe wydanie decyzji pozwolenia na budowę.

Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika pismem z dnia 5 września 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody W. z dnia 9 sierpnia 2018 r., nr IR - (...)

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przyznanie skarżącemu należnych kosztów niniejszego postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw od organu, w tym kwoty (...) zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1.

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (dalej: Prawo budowlane), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie posiada uprawnienia do dysponowania nieruchomością w celu wykonania wewnętrznej instalacji gazowej, podczas gdy skarżący spełnia powołane kryterium;

2.

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że osoba która uprzednio wyraziła zgodę na korzystanie z należącej do niej nieruchomości może ją w każdym czasie dowolnie "cofnąć";

3.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) oraz art. 77 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, polegające na zaniechaniu ustalenia jaki stosunek prawny stanowi źródło dysponowania przez skarżącego nieruchomością należącą do M. U. na cele budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Skarżący stawił się na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 r. i oświadczył na niej, że kupił swoją obecną nieruchomość od M. U., która w chwili jej sprzedaży zapewniała, że działka ma zapewnione wszelkie media, a gdy okazało się, że tak nie jest, wówczas M. U. wyraziła zgodę na budowę przedmiotowej instalacji gazowej.

Skarżący ponadto oświadczył, iż w trakcie realizacji jego inwestycji o wartości około 3 milionów złotych M. U. zażądała od niego aby na swój koszt wybudował na jej posesji ogrodzenie i położył kostkę brukową. Skarżący złożył do akt kopię wyrysu z mapy ewidencyjnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie wszystkie jej zarzuty były zasadne.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie decyzja Wojewody W. z dnia 9 sierpnia 2018 r. (znak: (...)) uchylająca zaskarżoną decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 22 czerwca 2018 r. (znak: (...)) i orzekająca o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalno-usługowym na dz. nr ew. (...). (...) i (...) ob. G.

Pomiędzy skarżącym, a organem sporne jest to, czy skarżący posiada prawo do dysponowania nieruchomością, której właścicielem jest M. U. W ocenie skarżącego oświadczenie woli M. U. dotyczące wyrażenia zgody na "zaprojektowanie oraz budowę instalacji gazowej w m. G. W. 153" nie zostało przez nią skutecznie odwołane, a także nie uchyliła się ona skutecznie od złożonego oświadczenia woli.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) - dalej "pr. bud.", każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 pr. bud., do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. bud., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takie samo oświadczenie należy dołączyć do wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 40 ust. 1 pr. bud. Sąd podkreśla, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11 pr. bud.).

Zaznaczyć jednak należy, że oświadczenie to jest jedynie środkiem dowodowym mającym wykazać posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i jako środek dowodowy podlega badaniu przez organ. Badanie to powinno zmierzać, w razie wątpliwości co do prawa inwestora, w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu prawnego. Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, składane na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. bud., winno być oceniane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej z uwzględnieniem reguł postępowania dowodowego, obowiązujących w ustawie z dnia 14 lipca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - dalej k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - dalej NSA, z 16 marca 2012 r., II OSK (...), LEX nr 1145615). Zatem, jeśli złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostanie zakwestionowane przez np. właściciela działki (jak w niniejszej sprawie), w sytuacji kiedy jego zgoda na wykonanie robót budowlanych jest wymagana, wyklucza to możliwość wydania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji pozwalającej na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2013 r., VII SA/Wa (...), LEX nr 1408027).

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego:

1)

zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2)

zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3)

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4)

wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Przepisy Kodeksu cywilnego przewidują możliwość uchylenia się od złożonego oświadczenia woli. Przede wszystkim jest to art. 61 § 1 k.c. stanowiący, że oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Dodatkowo wskazać tutaj należy na dział IV tytułu IV księgi pierwszej k.c. zatytułowany "Wady oświadczeń woli". Zgodnie z art. 88 § 1 k.c. uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem błędu lub groźby, następuje przez oświadczenie złożone tej osobie na piśmie. Uprawnienie to ma charakter prawa podmiotowego, a jego wykonanie kształtuje stosunki między stronami, prowadząc do nieważności czynności prawnej. Możliwość skorzystania z uprawnienia do uchylenia się od skutków prawnych wadliwego oświadczenia zależy wyłącznie od decyzji składającego to oświadczenie, druga strona - adresat oświadczenia - nie może przeszkodzić powstaniu skutków uchylenia, ani też zapobiec unieważnieniu czynności prawnej. Jednak jeśli druga strona uważa, że uchylenie nie jest skuteczne może wystąpić do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie czy wycofanie oświadczenia woli było uzasadnione (por. S. M., Komentarz praktyczny, Wycofanie oświadczenia woli w toku postępowania o udzielenie lub przeniesienie pozwolenia na budowę, publ. LEX).

Sąd wskazuje, że skuteczność uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli podlega badaniu przed sądami powszechnymi. Przedmiotem oceny sądu jest w tym przypadku zasadność i podstawy uchylenia się od skutków oświadczenia woli. W razie sporu sąd bada, czy spełnione zostały przesłanki błędu prawnie doniosłego i czy uchylenie się od skutków oświadczenia woli nastąpiło w sposób prawem przewidziany. Rozstrzygniecie sądu ma w tym przypadku charakter deklaratywny, a nie konstytutywny.

Problem ustalenia, czy mamy do czynienia z oświadczeniem woli sformułowanym pod wpływem błędu, stanowić będzie kwestię prejudycjalną, obligującą do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia przez odpowiedni sąd powszechny (wyrok z dnia 11 lipca 2007 r., II OSK (...), LEX nr 366751). Podstawą zawieszenia postępowania powinien w takiej sytuacji być art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W takiej sytuacji organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien skorzystać z treści art. 100 § 1 k.p.a. stanowiącego, że organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.

Jeśli zatem w konkretnej sprawie zachodzi konieczność wezwania strony do wystąpienia do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego to wezwanie to może stanowić część postanowienia zawieszającego postępowanie, bądź też wezwanie może stanowić osobne pismo skierowane do strony. W przypadku niewywiązania się strony z nałożonego na nią obowiązku organ będzie mógł samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienie wstępne na podstawie art. 100 § 3 k.p.a. (organ administracji publicznej załatwi sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie, gdy strona mimo wezwania (§ 1) nie wystąpiła o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo gdy zawieszenie postępowania mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę dla strony; w tym ostatnim przypadku organ może uzależnić załatwienie sprawy od złożenia przez stronę stosownego zabezpieczenia) (por. S. M., Komentarz praktyczny, Wycofanie oświadczenia woli w toku postępowania o udzielenie lub przeniesienie pozwolenia na budowę, LEX).

W ocenie Sądu organ odwoławczy powinien w niniejszej sprawie zastosować się do wyżej opisanej wykładni i w sytuacji, w której wystąpił spór (o to, czy mamy do czynienia z oświadczeniem woli M. U. sformułowanym pod wpływem błędu, czy też ze skutecznym odwołaniem złożonego oświadczenia woli), powinien na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a zawiesić postępowanie. Następnie zgodnie z art. 100 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej organ powinien wezwać inwestora do wystąpienia w oznaczonym terminie do sądu powszechnego z powództwem o rozstrzygnięcie tego sporu. Dopiero w przypadku niewywiązania się inwestora z nałożonego na niego obowiązku organ będzie mógł samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienie wstępne na podstawie art. 100 § 3 k.p.a. W tej sytuacji Sąd wskazuje, że to do inwestora będzie należał wybór, czy przedmiotowy spór zostanie rozstrzygnięty przez sąd powszechny, czy też przez organ administracji publicznej (w tym przypadku Wojewodę W.).

Niezależnie od tego, czy inwestor wystąpi z powództwem do sądu powszechnego, czy też nie, organ odwoławczy powinien przeprowadzić w trybie art. 136 k.p.a. uzupełniające postępowanie dowodowe i dokonać prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Organ powinien ustalić w jakiej dacie M. U. wyraziła skarżącemu zgodę na zaprojektowanie oraz budowę instalacji gazowej. Organ powinien uzyskać oświadczenie odwołującej skierowane do gazowni, dotyczące wycofania zgody na budowę instalacji gazowej i ocenić, jaki ono miało charakter. Ponadto organ powinien ustalić, czy takie oświadczenie dotarło do inwestora (w jakiej formie i dacie) i czy można je uznać za skuteczne. Organ powinien ustalić, czy faktycznie podczas zawierania aktu notarialnego przed notariuszem M. R., M. U. oświadczyła, że udostępni istniejące media (tym instalację gazową) i wyrazi zgodę na ich modernizację w przyszłości.

Ponadto organ powinien ustalić jaki stosunek cywilnoprawny łączy inwestora i M. U. (z treści skargi wynika, że została między nimi zawarta umowa użyczenia nieruchomości).

W sytuacji, w której po wezwaniu inwestor nie wystąpi do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie ww. sporu, organ będzie zobowiązany do samodzielnego rozstrzygnięcia tego sporu, jako zagadnienia wstępnego w myśl art. 100 § 3 k.p.a.

Organ dokona wówczas oceny, na podstawie dokładnie i wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego, czy cofnięcie (odwołanie oświadczenia woli) zgody złożone przez odwołującą na etapie odwołania można było uznać za skuteczne. Organ oceni również, czy można uznać, że M. U. złożyła oświadczenie woli o wyrażeniu zgody na "zaprojektowanie oraz budowę instalacji gazowej w m. G. W. 153" pod wpływem błędu. Wyżej opisane kwestie organ oceni zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego (m.in. art. 61 oraz art. 84, art. 86, art. 88 k.c.).

Organ odwoławczy w razie potrzeby może rozważyć zastosowanie art. 136 § 1 k.p.a. i zlecić organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Jeżeli w sprawie po wyczerpaniu wszelkich innych środków dowodowych pozostaną niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia organ może rozważyć przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron (np. inwestora, M. U. i D. P. jako świadka) zgodnie z art. 86 k.p.a.

Podsumowując Sąd wskazuje, że zasadny był zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. bud., ponieważ uznanie, że skarżący nie posiada uprawnienia do dysponowania nieruchomością w celu wykonania wewnętrznej instalacji gazowej, było co najmniej przedwczesne i wymaga prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i w zależności od woli inwestora rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny.

Ponadto zasadny był zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) oraz art. 77 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

Sąd nie uwzględnił zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że osoba która uprzednio wyraziła zgodę na korzystanie z należącej do niej nieruchomości może ją w każdym czasie dowolnie "cofnąć". W ocenie Sądu możliwe jest odwołanie uprzednio wyrażonego oświadczenia woli na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. W tym miejscu Sąd wskazuje, że nie podziela poglądu wyrażonego w powołanym w skardze wyroku WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Po (...), zgodnie z którym zgoda współwłaścicieli na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane nie jest oświadczeniem o charakterze procesowym, które można swobodnie cofać w toku postępowania i co do zasady jest nieodwołalna. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie taki pogląd jest zbyt daleko idący i w określonych sytuacjach może godzić w konstytucyjnie zagwarantowane prawo własności.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.

Organ ponownie rozpoznając sprawę zastosuje się do wykładni i wskazań przedstawionych w niniejszym uzasadnieniu niniejszego wyroku, a następnie wyda stosowną decyzję oraz uzasadni ją z poszanowaniem normy art. 107 § 3 k.p.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.