IV SA/Po 948/19, Odstąpienie od podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2825550

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2020 r. IV SA/Po 948/19 Odstąpienie od podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta.

Sędziowie WSA: Maciej Busz, Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi F. W., T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji

1. uchyla zaskarżoną decyzję;

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących F. W. i T. W. solidarnie kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu wpisu od skargi;

3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących F. W. i T. W. po: (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

4. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) sierpnia 2019 r., nr (...) (dalej jako: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" albo "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."), uchyliło decyzję Wójta Gminy (...) z dnia (...) maja 2019 r. znak (...) odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji nr (...) z dnia (...) maja 2008 r. Wójta Gminy (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fabryki opakowań kartonowych o powierzchnię produkcyjną, magazynową i pomieszczenia socjalne o łącznej pow. 2.500-3.000m˛ na działce nr (...) m. (...), gm. (...) oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że Wójt Gminy (...) (dalej również jako: "Wójt" albo "organ I instancji") w dniu (...) maja 2008 r. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fabryki opakowań kartonowych o powierzchnię produkcyjną, magazynową i pomieszczenia socjalne o łącznej pow. 2.500-3.000m˛ na działce nr (...) w m. (...), gm. (...).

Wnioskiem z dnia (...) października 2016 r. F. W. i T. W., zwrócili się do Wójta Gminy (...) z wnioskiem, który następnie został sprecyzowany jako wniosek o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji środowiskowej m.in dla działki nr (...). W uzasadnieniu wnioskodawcy poinformowali, że nie byli uznani za stronę tego postępowania.

Decyzją z dnia (...) września 2017 r. Nr (...) (...) Wójt Gminy (...) odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr (...) z dnia (...) maja 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fabryki opakowań kartonowych o powierzchnię produkcyjną, magazynową i pomieszczenia socjalne o łącznej powierzchni 2.500 - 3.000 m˛ na działce nr (...) w miejscowości (...), gm. (...). Odwołanie od tej decyzji wnieśli F. W. i T. W. Decyzją z dnia (...) lutego 2018 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. IV SA/Po 391/18 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy (...) z dnia (...) września 2017 r., nr (...)

Wójt, postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r., zawiadomił o ponownym wszczęciu postępowania na wniosek F. W. i T. W. w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) maja 2008 r. Wójta Gminy (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fabryki opakowań kartonowych o powierzchnię produkcyjną, magazynową i pomieszczenia socjalne o łącznej pow. 2.500-3.000m˛ na działce nr (...) w m. (...), gm. (...).

Następnie decyzją z dnia (...) maja 2019 r. znak (...) (...) Wójt Gminy (...) odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr (...) z dnia (...) maja 2008 r. Wójta Gminy (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fabryki opakowań kartonowych o powierzchnię produkcyjną, magazynową i pomieszczenia socjalne o łącznej pow. 2.500-3.00m˛ na działce nr 86/9w m. (...), gm. (...).

Na skutek wniesionego przez T. W. i F. W. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) czerwca 2019 r., uchyliło decyzję Wójta Gminy (...) z dnia (...) maja 2019 r. znak (...) odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji nr (...) z dnia (...) maja 2008 r. Wójta Gminy (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fabryki opakowań kartonowych o powierzchnię produkcyjną, magazynową i pomieszczenia socjalne o łącznej pow. 2.500-3.000m˛ na działce nr (...) w m. (...), gm. (...) oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że zgodnie z oświadczeniami F. W. i T. W. Skarżacy o wydanej decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) maja 2008 r. (...) dowiedzieli się dnia (...) października 2015 r., stąd też dochowali terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wezwało pełnomocnika Skarzących pismem z dnia (...) listopada 2017 r. do wykazania interesu prawnego przez T. W. i F. W. uprawniającego do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym (...) w charakterze strony. W odpowiedzi pełnomocnik Wnioskodawców przekazał wydruk księgi wieczystej (...) dla nieruchomości stanowiącej własność T. W. oraz księgi wieczystej (...) dla nieruchomości stanowiącej własność F. W. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniach administracyjnych w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach źródłem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. mogą być także normy prawa cywilnego regulujące prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, a wynikające z art. 140 i 144 ustawy z dnia ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r., Kodeks cywilny (Dz. U. 2017.459 z późn. zm.), tj. przepisów dotyczących wykonywania prawa własności oraz immisji. Oznacza to, że stroną w postępowaniach środowiskowych oprócz wnioskodawcy będą także właściciele nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.

W dalszej kolejności wskazano, że decyzja administracyjna nr (...) z dnia (...) maja 2008 r. Wójta Gminy (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fabryki opakowań kartonowych o powierzchnię produkcyjną, magazynową i pomieszczenia socjalne o łącznej powierzchni 2.500 - 3.000 m2 na działce nr (...) w miejscowości (...), gm. (...), została skutecznie doręczona jedynej stronie postępowania dnia (...) maja 2008 r. W związku z tym decyzji tej nie można wyeliminować z obrotu prawnego w wyniku wznowienia postępowania począwszy od dnia (...) maja 2008 r.

Jednocześnie Kolegium uznało, że nie może poprzestać wyłącznie na takim stwierdzeniu, gdyż w przypadku uznania, iż wnioskodawcom w istocie przysługiwał przymiot stron postępowania, musi także dokonać ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślono, że takie też stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 937/18 stwierdzając, że "ustanowione w art. 146 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przesłanki negatywne nie pozbawiają organu właściwego w sprawie kompetencji ponownego rozpoznania sprawy, a wyłączają dopuszczalność podważenia mocy prawnej decyzji przez zastosowanie sankcji wzruszalności decyzji przez jej uchylenie. Nie jest zatem prawidłową wykładnią art. 146 § 1 k.p.a. wykładnia, która wyprowadza pozbawienie prawa jednostki do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Przesłanka przedawnienia obowiązuje tylko co do zastosowania środka prawnego uchylenia decyzji, a nie w zakresie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Ma to zasadnicze znaczenie dla ochrony praw strony z tych względów, że decyzja stwierdzająca wydanie decyzji z naruszeniem prawa jest prejudykatem dla dochodzenia odszkodowania. Ograniczenie przedmiotu wznowienia postępowania wyłącznie do ustalenia wadliwości procesowej nie daje podstaw do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, że z porównania informacji wynikających z ksiąg wieczystych (...) i (...) przedłożonych przez pełnomocnika Skarżących oraz systemu informacji przestrzennej prowadzonego przez Powiatowy Ośrodek Geodezyjno-Kartograficzny w (...) (dostępnego na stronie internetowej (...)/; dostęp dnia (...).08.2019 r.) wynika, że w skład nieruchomości stanowiącej własność T. W., zapisanej w księdze wieczystej (...), wchodzą dz. nr (...) i (...), obręb (...), gmina (...), natomiast w skład nieruchomości stanowiącej własność F. W., zapisanej w księdze wieczystej (...) wchodzą dz. nr (...) i (...), obręb (...), gmina (...). Najbliżej położona względem terenu inwestycji nieruchomości zapisanej w KW (...), dz. nr (...), obręb (...), znajdowała się w odległości ok. 240 m od granicy dz. nr (...), obręb (...), gmina (...). Na terenie pomiędzy nieruchomością zapisaną w KW (...) a granicą działki, na której realizowana jest inwestycja zlokalizowane są także inne obiekty budowlane. Najbliżej położona względem terenu inwestycji nieruchomości zapisanej w KW (...), dz. nr (...), obręb (...), znajdowała się w odległości ok. 22 m od granicy dz. nr (...), obręb (...), gmina (...). Wspomnianą nieruchomość od terenu realizacji przedsięwzięcia oddziela teren ul. (...) w (...).

Kolegium stwierdziło, że w wyniku analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie należy dojść do wniosku, iż wskazane nieruchomości stanowiące własność T. W. i F. W. nie znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Powyższa teza jest zbieżna z treścią opisu przedsięwzięcia oraz poświadczonej kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które nie wykazały możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na grunty wchodzące w skład nieruchomości zapisanych w księgach wieczystych o nr (...) i (...)

Podkreślono, iż zgodnie z ówcześnie obowiązującą normą prawną określoną w art. 46a ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) załączniki do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowiły:

1) poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

1a) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 3, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej - zamiast mapy, o której mowa w pkt 1, mapa sytuacyjno-wysokościowa sporządzona w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmująca obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 2) dla przedsięwzięć, o których mowa w ust. 7 pkt 1 - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Wskazano, że z załączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mapy ewidencyjnej wynika, że obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zamknie się w granicach dz. nr (...), obręb (...), gmina (...), na której planowana jest realizacja przedsięwzięcia.

Ponadto zwrócono uwagę, że w postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) stycznia 2008 r., znak: (...), organ ocenił wprost, że przy zachowaniu odpowiednich standardów przyjętych w rozwiązaniach technicznych chroniących środowisko - wszystkie uciążliwości związane z funkcjonowaniem budynku powinny zamykać się w granicy własności inwestora. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w (...) stwierdził także, że z uwagi na lokalizację, zakres i charakter inwestycji nie wpłynie ona na pogorszenie stanu środowiska. Podobnie Starosta (...) w postanowieniu z dnia (...) lutego 2008 r., (...), uznał, że planowane przedsięwzięcie nie zmieni w istotny sposób oddziaływania zakładu, ponieważ, jak deklaruje inwestor, wraz ze wzrostem powierzchni zakładu nie zwiększy się ilość zużywanych surowców, a co za tym idzie, wielkość produkcji również nie ulegnie zmianie. Starosta (...) zważył ponadto, że w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu nie znajdują się budynki mieszkalne, co wiąże się z brakiem terenów znajdujących się pod ochrona akustyczną.

Podkreślono, że przytoczone powyżej stanowisko organów opiniujących informujące o zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, przyjęte przez Wójta Gminy (...) w decyzji z dnia (...) maja 2009 r., (...) dodatkowo wykluczają możliwość, by którakolwiek z części zgłoszonych przez F. W. oraz T. W. nieruchomości mogły być zlokalizowane w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, a tym samym potwierdza słuszność tezy, iż F. W. oraz T. W. nie przysługiwał status strony w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fabryki opakowań kartonowych o powierzchnię produkcyjną, magazynową o pomieszczenia socjalne o łącznej powierzchni 2.500 - 3.000 m2 na działce nr (...) w miejscowości (...), gm. (...).

Dodatkowo Kolegium stwierdziło, że F. W. oraz T. W. nie są właścicielami, a także nie posiadają ograniczonego prawa rzeczowego w stosunku do dz. nr (...), obręb (...), gmina (...). Nie posiadają analogicznych uprawnień w stosunku do nieruchomości bezpośrednio przylegających do terenów inwestycyjnych, tj. dz. nr (...), (...), (...), (...), obręb (...), gmina (...) oraz dz. nr (...) obręb (...), gmina (...).

Mając na uwadze te ustalenia uznano, że planowane przedsięwzięcie ze względu na swój charakter i zakres, a także lokalizację nieruchomości wskazanych przez F. W. i T. W. w postępowaniu wznowieniowym, nie będzie wiązało się z generacją jakiegokolwiek oddziaływania na nieruchomości zapisane w księgach wieczystych (...) i (...) Wskazano, że jednoznacznie potwierdzają to dowody stanowiące w szczególności opis przedsięwzięcia dołączony do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poświadczona mapa ewidencyjna z zaznaczonym zasięgiem oddziaływania przedsięwzięcia, opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) stycznia 2008 r., znak: (...) i postanowienie tego organu z dnia (...) marca 2008 r., znak: (...) oraz postanowienia Starosty (...) z dnia (...) lutego 2008 r., znak: (...) i z dnia (...) kwietnia 2008 r., znak: (...) Przedmiotowe ustalenie dowodzi, iż nieruchomości zapisane: w KW (...), stanowiącej własność T. W. i w KW (...), stanowiącej własność F. W., nie znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.

Wskazano też, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż F. W. oraz T. W. słusznie nie zostali zaliczeni do kręgu stron postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wójta Gminy (...) z dnia (...) maja 2008 r., (...)

Szczególnie zaakcentowano, że F. W. oraz T. W. zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, a także w toku postępowania wznowieniowego, nie przedstawili argumentacji precyzującej rodzaj naruszenia prawa w związku z realizacją inwestycji, a także nie przedłożyli dowodów, które poddawałyby w wątpliwość ustalenia Wójta Gminy (...) przyjęte w postępowaniu administracyjnym (...) Skarżący nie wykazali w żaden inny sposób negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości, do których posiadają tytuł prawny. Powtórna analiza materiału dowodowego we wznowionym postępowaniu nie wykazała, by warunki lokalizacji przedsięwzięcia naruszały interes prawny Skarżących.

Z uwagi na powyższe Kolegium stwierdziło, że F. W. oraz T. W. nie posiadają prawa rzeczowego w stosunku do nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w związku z czym nie byli i nie powinni być uznani za strony w postępowaniu administracyjnym (...) Zgodnie z art. 105 § 1 ustawy k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z tego właśnie względu F. W. oraz T. W. nie mogli domagać się wznowienia postępowania i ponownej analizy merytorycznej przez Wójta Gminy (...) sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia (...) maja 2019 r., (...) (...) W konsekwencji stwierdzono, że wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od osób, które nie posiadają przymiotu strony w sprawie, a zatem nie są legitymowane do złożenia wniosku i podnoszenia, że nie brali bez swojej winy udziału w postępowaniu administracyjnym. Wskazano, że z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, że nieruchomości stanowiące własność Odwołujących się nie znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w związku z czym jest ono indyferentne dla tych nieruchomości. Przesądza to zarazem o braku posiadania interesu prawnego przez F. W. oraz T. W. w złożeniu wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania. Dlatego też postępowanie wznowieniowe winno być umorzone z uwagi, iż stało się bezprzedmiotowe.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu F. W. i T. W.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu (...) lutego 2020 r. stawił się reprezentujący Skarżących pełnomocnik zawodowy, kwestionując ustalenia organów na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję w świetle wytycznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. IV SA/Po 391/18.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy należy podnieść, że Sąd dostrzega, że złożona skarga jest bardzo uboga w swej treści i nie zawiera - literalnie wyrażonych - wszystkich elementów, o których mowa w art. 57 p.p.s.a. Tym niemniej, Sąd zauważa, że ocena takiej skargi winna nastąpić z uwzględnieniem również pozostałych przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 134 p.p.s.a. Sąd mając na uwadze unormowania tej ostatniej regulacji dokonał oceny złożonej w niniejszej sprawie skargi i doszedł do wniosku, że skoro T. W. i F. W. zdecydowali się zakwestionować decyzję o wskazanym numerze, to mając na uwadze istotę samej skargi należy przyjąć, że kwestionują oni w istocie podstawę prawną jej wydania i zwracają się o jej uchylenie (żadne inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy tej oceny Sądu nie podważają). Dokonując zatem oceny dopuszczalności złożonej w niniejszej sprawie skargi Sąd wziął pod uwagę, że w istocie strona skarżąca sporządzając skargę zarzuciła organom naruszenie prawa i uczyniła to na miarę swoich możliwości. Sądy administracyjne kontrolują legalność działalności administracji publicznej, przy czym, co trzeba zaznaczyć, czynią to w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości (art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych), a nie związany zarzutami skargi Sąd I instancji, zobowiązany jest do dokonania kontroli zaskarżonego aktu - niezależnie - od zarzutów i wniosków skargi. Trafność tego stanowiska potwierdził obecny na rozprawie pełnomocnik zawodowy, który został przez Skarżących ustanowiony w sprawie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2019 r., nr (...), którą uchylono decyzję Wójta Gminy (...) z dnia (...) maja 2019 r. znak (...) odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji nr (...) z dnia (...) maja 2008 r. Wójta Gminy (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fabryki opakowań kartonowych o powierzchnię produkcyjną, magazynową i pomieszczenia socjalne o łącznej pow. 2.500-3.000m˛ na działce nr (...) w m. (...), gm. (...) oraz umorzono postępowanie pierwszej instancji.

Stosownie do treści przepisu art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku.

Uprzedzając zasadnicze rozważania, należy stwierdzić że w niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana stanu prawnego lub faktycznego, która czyniłaby poglądy prawne wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. IV SA/Po 391/18.

W powołanym wyroku - wiążącym w niniejszej sprawie - Sąd nakazał organom jeszcze raz zbadać dokładnie cały materiał dowodowy i ustalić gdzie i w jakiej odległości od inwestycji znajdują się działki wnioskodawców i dopiero wówczas wydać rozstrzygnięcie.

Podkreślić należy, że Sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia winien ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego II FSK 1057/11 z dnia 20 października 2011 r.; LEX nr 1069805).

Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium wskazało jakie konkretnie działki wchodzą w skład nieruchomości Skarżących, z tytułu praw do których Skarżący wywodzą swój interes prawny w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia określonych decyzją z dnia (...) maja 2008 r. i wskazało konkretne odległości dzielące działki Skarżących od granicy działki nr (...). Analiza akt sprawy wskazuje jednak, że swoje Kolegium w żaden sposób nie udokumentowało swoich ustaleń, tymczasem Skarżący kwestionują prawidłowość ustaleń wydanej decyzji.

Sąd sprawę niniejszą rozpoznający pozostaje związany wytycznymi Sądu zawartymi w prawomocnym wyroku z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. IV SA/Po 391/18. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd miał więc na uwadze fakt, że w myśl art. 133 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Ponieważ, jak się zasadnie wskazuje w orzecznictwie, sąd administracyjny jest zobligowany przyjmować, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu (por. wyrok NSA z 1 lutego 2008 r., I OSK 1548/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"), to w kontrolowanej sprawie należało przyjąć, że Kolegium nie dysponowało żadnymi więcej dokumentami, ponad te które zostały Sądowi przekazane wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. Na tej też podstawie dokonano oceny zasadności złożonej skargi.

Znajdujące się w aktach sprawy mapy na k. 7, 8, 28, 29 nie dokumentują położenia działek Skarżących wobec terenu inwestycji i nie pozwalają zweryfikować ustaleń organu. Mapy te, tak jak i powoływana w zaskarżonej decyzji: opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) stycznia 2008 r., znak: (...) (k.18 akt adm.) i postanowienie tego organu z dnia (...) marca 2008 r., znak: (...) (k. 10 akt adm.) oraz postanowienia Starosty (...) z dnia (...) lutego 2008 r., znak: (...) (k.16 akt adm.) i z dnia (...) kwietnia 2008 r., znak: (...) (k.6 akt adm.) znajdowały się w aktach sprawy i były znane Sądowi wydającemu wyrok z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. IV SA/Po 391/18. Pomimo to, w sposób wiążący w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał organy do ustalenia gdzie i w jakiej odległości od inwestycji znajdują się działki wnioskodawców i zalecił dopiero po dokonaniu tych ustaleń wydać rozstrzygnięcie. Realizacja tych wytycznych w niniejszej sprawie nie została udokumentowana i w konsekwencji zaskarżona decyzja w tym zakresie nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej.

Z tego też powodu należało stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 oraz art. 14 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, że zaskarżona decyzja wymyka się kontroli Sądu, bowiem wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organu będzie realizacja wytycznych zawartych w wyroku z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. IV SA/Po 391/18 w zakresie odległości pomiędzy działkami Skarżących a terenem dz. nr (...) i udokumentowanie tych ustaleń w aktach sprawy.

W pkt 2 sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego F. W. i T. W. solidarnie kwotę (...) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

W pkt 3 sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 202 § 2 w zw. z art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.) Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego F. W. i T. W. po: (...) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Ponieważ F. W. i T. W. interes prawny w sprawie wywodzą z tytułu prawnego przysługującemu im do różnych nieruchomości, tymczasem pobrano jeden wpis od skargi, Sąd na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. w pkt 4 sentencji wyroku nakazał ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę (...) zł tytułem wpisu od skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.