IV SA/Po 922/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2593919

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2018 r. IV SA/Po 922/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sędziowie WSA: Anna Jarosz Józef Maleszewski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lipca 2018 r., nr (...) w przedmiocie opłaty adiacenckiej

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia (...) maja 2018 r. nr (...),

2.

umarza postępowanie administracyjne,

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. P. kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) Burmistrz Miasta i Gminy K. na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm, dalej: u.g.n.), oraz § 1 Uchwały Nr IX/46/2015 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 28 maja 2015 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości powstałej w wyniku podziału nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego poz. 3682 z dnia 9 czerwca 2015 r.), w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej: k.p.a.) ustalił na rzecz K. P. (dalej także skarżący) opłatę adiacencką w wysokości (...) zł należną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w obrębie geodezyjnym M. K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...), o powierzchni 0,8435 ha, objętych księgą wieczystą nr (...) w związku z jej podziałem na wniosek właściciela.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał zgodnie z art. 98a ust. 1 u.g.n. jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Zgodnie z art. 98a ust. 1a u.g.n. ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 98a ust. 1 u.g.n. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne.

Uchwałą Nr DC/46/2015 Rady Miejskiej w Kępnie z dnia 28 maja 2015 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości powstałej w wyniku podziału nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego poz. 3682 z dnia 9 czerwca 2015 r.), wprowadzono na terenie Gminy K. opłatę adiacencką w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku zatwierdzenia jej podziału i ustalono stawkę procentową w wysokości 30% różnicy wartości nieruchomości przed i po podziale.

Decyzją z dnia (...) września 2015 nr (...) Burmistrza Miasta i Gminy K. zatwierdził podział przedmiotowej nieruchomości. Podział został dokonany na wniosek właściciela K. P. W wyniku podziału powstały działki o nr (...), (...), (...) przeznaczone pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz działka o nr (...) we fragmencie pod zieleń izolacyjną zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Kępnie nr XLII/249/2013 z dnia 18 września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kępno - część I (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z dnia 27 września 2013 r. poz. 5355). Decyzja podziałowa stała się ostateczna w dniu 29 września 2015 r.

Zawiadomieniem z dnia 15 lutego 2016 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie naliczenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału. Biorąc pod uwagę, że określenie wzrostu wartości nieruchomości wymaga wiedzy specjalistycznej, której organ nie posiada, Burmistrz zlecił wycenę nieruchomości dla celów opłaty adiacenckiej z tytułu podziału rzeczoznawcy majątkowemu. O sporządzonej wycenie poinformowano stronę pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r.

Dnia 2 maja 2016 r. organ I instancji wydał decyzję nr (...), którą ustalił na rzecz K. P. opłatę adiacencką w wysokości (...) złotych należną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Od powyższej decyzji K. P. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) lipca 2016 r. nr (...) utrzymało zaskarżona decyzję w mocy w całości. K. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 marca 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzją i poprzedzająca ją decyzję Burmistrza z dnia 2 maja 2016 r. W ocenie Sądu biegły w sposób błędny dokonał szacowania wzrostu wartości nieruchomości, przyjmując za podstawę, że określenie wartości nieruchomości po podziale powinno nastąpić poprzez przyjęcie założenia, że wartość ta jest równa sumie wartości składających się na nią działek gruntu i tym samym przedłożony operat nie mógł stanowić wiarygodnego dowodu w niniejszej sprawie.

Dnia 17 maja 2017 r. Burmistrz zlecił biegłemu rzeczoznawcy wykonanie nowego operatu szacunkowego dla nieruchomości, który zostanie sporządzony zgodnie z uwzględnieniem wykładni zaprezentowanej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Biegły Rzeczoznawca pismem z dnia 1 czerwca 2017 r. przekazał wyjaśnienia dotyczące wykonania nowego operatu szacunkowego dla ww. nieruchomości. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, dotyczące wykonanego operatu szacunkowego, stwierdzając, że operat sporządzony został w sposób prawidłowy.

Dnia (...) lipca 2017 r. organ I instancji wydał decyzję nr (...), ustalając na rzecz K. P., opłatę adiacencką w wysokości (...) złotych. Od przedmiotowej decyzji strona złożyła odwołaniedo Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia (...) listopada 2017 r. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W związku z powyższym, dnia 30 listopada 2017 r. Burmistrz zlecił wykonanie biegłemu rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie nowego operatu szacunkowego na potrzebę ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości powstałej w wyniku podziału nieruchomości.

Zawiadomieniem z dnia 5 stycznia 2018 r. organ poinformował stronę o możliwości zapoznania się z operatem przedłożonym przez biegłego. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień wynikających z art. 10 k.p.a. zapoznała się z operatem oraz złożyła uwagi do operatu pismem z dnia 15 lutego 2018 r. Biegły rzeczoznawca, pismem z dnia 12 marca 2018 r., ustosunkował się do wniesionych przez stronę zastrzeżeń i jednocześnie podtrzymał sporządzony operat, o czym strona została zawiadomiona pismem z dnia 12 marca 2018 r. Natomiast, pismem z dnia 26 marca 2018 r. została przekazana stronie kserokopia ww. odpowiedzi sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę. Pełnomocnik strony złożył, pismem z dnia 23 kwietnia 2018 r., kolejne uwagi do operatu szacunkowego podnosząc, że w dalszym ciągu operat szacunkowy jest niejasny Biegły rzeczoznawca dokonał po raz kolejny weryfikacji założeń operatu szacunkowego pod kątem złożonych uwag i stwierdził poprawność przyjętych założeń, w szczególności w zakresie przypisanych ocen atrybutów rynkowych.

Mając powyższe na uwadze, Burmistrz Miasta i Gminy K. stwierdził, że złożone przez pełnomocnika strony uwagi dnia 23 kwietnia 2018 r. nie wnoszą do operatu szacunkowego argumentów, które miałyby wpływ na wysokość opłaty. W związku z powyższym naliczył przedmiotową opłatę.

Wobec formalnej prawidłowości operatu organ przyjął wartość nieruchomości przed podziałem w wysokości (...) zł i po podziale w wysokości (...) zł określone w operacie z dnia 27 grudnia 2017 r. za najbardziej prawdopodobne jej ceny możliwe do uzyskania na rynku nieruchomości. Z rachunku matematycznego różnica wartości nieruchomości wynosi (...) zł (, zatem opłata adiacencka w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, stanowiąca 30% różnicy wartości nieruchomości wynosi (...) zł.

Od decyzji organu I instancji K. P., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika złożył odwołanie. Po jego rozpoznaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko Burmistrza.

Decyzja organu II instancji zaskarżona została przez K. P. reprezentowanego przez fachowego pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Decyzji zarzucono

1.

naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 92 k.p.a. w zw. z art. 95 § 1 k.p.a. polegające na jego pominięciu skutkującym uchybieniem 7- dniowego terminu na powiadomienie strony o wyznaczeniu rozprawy, czym uniemożliwiono skarżącemu stawiennictwo na ww. rozprawie, a w konsekwencji pozbawiono go czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 w zw. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dowolną ocenę operatu szacunkowego, w wyniku, której organ uznał, że dowód ten może być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji, gdy wynikająca z operatu wycena została sporządzona przy zastosowaniu metodologii sprzecznej z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa a nadto operat zawiera liczne nieprawidłowości i błędy logiczne w argumentacji.

2.

naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 98a ust. 1b u.g.n. poprzez jego pominięcie i akceptację określenia wartości nieruchomości po podziale jako jednej nieruchomości składającej się z kilku działek gruntu, podczas gdy nowelizacja przywołanego przepisu wprost stanowi, że wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi,

- art. 153 u.g.n. w zw. z § 4 ust. 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego z dnia 21 września 2004 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.), poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące zaakceptowaniem określenia wartości nieruchomości przed podziałem jak i po, w oparciu o jeden zbiór nieruchomości porównawczych.

Wniesiono o:

1.

uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej;

2.

zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowił przepis art. 98a u.g.n., który stanowi, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne (ust. 1a).

Przy czym w artykule 98a u.g.n. dodany został, na mocy art. 1 pkt 20 ustawy nowelizującej z dnia 20 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1509), ustęp 1b stanowiący, że wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy nowelizującej do spraw wszczętych na podstawie przepisów u.g.n. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej stosuje się przepisy u.g.n. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz 6-8. Ustęp 3 ustawy nowelizującej stanowi zaś, że do postępowań, o których mowa w art. 98a ust. 1 i art. 145 ust. 2 u.g.n., wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, w zakresie terminów oraz poziomu cen nieruchomości uwzględnianych w procesie wyceny nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Jak wynika z akt sprawy postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 15 lutego 2016 r. W sprawie zastosowanie będą miały zatem przepisy art. 98a u.g.n. w zakresie terminów oraz poziomu cen nieruchomości w brzmieniu dotychczasowym, zaś co do pozostałych kwestii - w brzmieniu obowiązującym po dniu 23 sierpnia 2017 r.

W okolicznościach badanej sprawy kwestią bezsporną pozostaje, że dla potrzeb ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości działki wskutek podziału geodezyjnego rozpatrywana jest cała powierzchnia działki nr (...) zarówno przed podziałem geodezyjnym, jak i po podziale geodezyjnym. Literalnie wskazuje na to sam rzeczoznawca. Zgodne co do tego faktu są organy, jak i skarżący. Nie ulega wątpliwości, że taka praktyka była niewłaściwa i stanowiła następstwo nieprawidłowej interpretacji art. 98a u.g.n.

Bez znaczenia pozostaje w sprawie - wskazywany w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie IV SA/Po 833/16.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna wyrażona w tymże wyroku przestała być zatem wiążąca na skutek wejścia w życie opisanej wyżej nowelizacji u.g.n.

Odnosząc się do stanowiska Kolegium, co do tego, że zaprezentowaną w niniejszej sprawie metodę szacowania wartości nieruchomości wg stanu po podziale jako wartości nieruchomości stanowiącej przedmiot niepodzielnego prawa własności, ale składającej się z większej liczby działek należy uznać za prawidłową, podkreślić należy, że w uzasadnieniu zmian (Sejm RP VIII kadencji, nr druku: 1560) przyjęto, że doprecyzowanie zasad określania wartości nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej ma na celu wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych oraz rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych występujących w tym zakresie. Wycena nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości powinna odzwierciedlać ratio legis instytucji opłaty adiacenckiej. Wskazano, że wzrost wartości w tym przypadku wynika z dokonania podziału nieruchomości (w postępowaniu administracyjnym lub sądowym), którego skutkiem jest wydzielenie działek mogących stanowić odrębne nieruchomości. Podkreślono, że doprecyzowanie zasad wyceny nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości wyeliminuje przypadki - niewłaściwej praktyki - wyceny nieruchomości, a wprowadzenie art. 98a ust. 1b ma na celu poprawę czytelności przepisu art. 98a.

Z tej też przyczyny należało uchylić zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. Podstawą stwierdzenia wzrostu wartości nieruchomości w rozpoznawanej sprawie był bowiem operat, znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy, który w ocenie Sądu został sporządzony w istotnej części w sposób wadliwy, z naruszeniem art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Jednocześnie, jak wynika z art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu wiążącym organy przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. W rozpoznawanej sprawie nie znajdował, bowiem zastosowania art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie u.g.n. oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy zmieniającej do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie - w zakresie terminów oraz poziomu cen - nieruchomości uwzględnianych w procesie wyceny nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Jako, że decyzja podziałowa ustateczniła się we wrześniu 2015 r., w dniu wydawania niniejszego wyroku upłynął już okres 3 lat pozwalający organom na ustalenie opłaty adiacenckiej, co uzasadniało umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.

Z powyżej wskazanych powodów zbędnym było odnoszenie się do zarzutów podniesionych w skardze.

W tym stanie rzeczy Sąd w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie administracyjne, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia:

1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4.

2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.

3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1)

niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2)

wartość przedmiotu sprawy;

3)

wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4)

rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności dla rozstrzygnięcia sprawy nie było konieczne analizowanie treści operatu szacunkowego, poza kwestia jego zgodności z wymogami art. 98a u.g.n. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 3 wyżej powołanego rozporządzenia ((...) zł) oraz uiszczone: wpis w kwocie (...) zł opłata od pełnomocnictwa w kwocie (...) zł, łącznie - (...) zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.