Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1471876

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 23 kwietnia 2014 r.
IV SA/Po 913/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.).

Sędziowie WSA: Danuta Rzyminiak-Owczarczak Elwira Brychcy.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi E. Z. na czynność Zarządu Powiatu C.-T. z dnia (...) czerwca 2013 r. w przedmiocie ważności czynności komisji konkursowej powołanej w celu wyłonienia kandydata na stanowisko zastępcy dyrektora ds. medycznych Szpitala Powiatowego w T.

1.

stwierdza nieważność czynności Komisji Konkursowej z dnia (...) czerwca 2013 r.

2.

określa, że zaskarżona czynność nie może byś wykonana,

3.

nakazuje ściągnąć od Starosty Powiatu C.-T. na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem opłaty sądowej

Uzasadnienie faktyczne

Dnia (...) maja 2012 r. Zarząd Powiatu C.-T. podjął uchwałę nr (...) w sprawie powołania Komisji Konkursowej w celu wyłonienia kandydata na stanowisko zastępcy dyrektora ds. medycznych samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej - Szpitala Powiatowego im. J. P. II w T. Tak powołana komisja konkursowa, w dniu (...).09.2012 r. wybrała jako kandydata, w drodze tajnego głosowania, E. Z., stosunkiem głosów 7 do 5.

Uchwałą nr (...) z (...).09.2012 r. w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, Zarząd Powiatu - wskazując jako podstawę prawną art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.; dalej: "ustawa o samorządzie powiatowym", w skrócie: "u.s.p.") w związku z § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2012 r. poz. 182; dalej: "Rozporządzenie") - w § 1 uwzględnił wezwanie M. S. z (...).09.2012 r. do usunięcia naruszenia prawa i "z dniem (...) maja 2012 r." uchylił własną uchwałę nr (...) w sprawie powołania Komisji Konkursowej. Zgodnie z § 2 Uchwały, jej wykonanie powierzono Staroście C.- T. (dalej: "Starosta"). Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia (§ 3 Uchwały). W uzasadnieniu do Uchwały, wyjaśniono, że w powyższym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa M. S., uczestnik postępowania konkursowego, zarzucił Uchwale niezgodność z § 10 pkt 2 lit. d Rozporządzenia, polegającą na powołaniu w skład Komisji Konkursowej dwóch, zamiast jednego, przedstawiciela zakładowych organizacji związkowych działających w Szpitalu Powiatowym im. J. P. II w T. Organ podzielił zasadność zarzutów wzywającego, gdyż w skład Komisji Konkursowej rzeczywiście powołano po jednym przedstawicielu działających w Szpitalu: Komisji Międzyzakładowej NSZZ "Solidarność" Pracowników Ochrony Zdrowia z siedzibą w P. oraz Zakładowej Organizacji Związkowej OZZPiP przy Szpitalu Powiatowym w T. Tymczasem zgodnie z § 10 pkt 2 lit. d Rozporządzenia, do składu komisji konkursowej należy powołać jednego, wspólnie wybranego przedstawiciela wszystkich zakładowych organizacji związkowych działających w podmiocie leczniczym. Z tych względów wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należało, zdaniem organu, uwzględnić i Uchwałę dotkniętą wadą prawną uchylić. Na tą uchwałę skargę wniósł E. Z., zarzucając jej nieważność i wnosząc o jej uchylenie celem umożliwienia Komisji Konkursowej doprowadzenia konkursu do końca.

W wyniku złożonej przez skarżącego skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r., w sprawie IV SA/Po 1173/12 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały tj. uchwały z dnia (...).09.2012 r. uchylającej uchwałę w sprawie powołania komisji konkursowej, określił, że uchwała nie może być wykonana. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postępowanie konkursowe, zmierzające do wyłonienia kandydata na określone stanowisko powierzane przez organ administracji państwowej lub samorządowej jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej, a także, że zaskarżona uchwała (uchylająca uchwałę o powołaniu komisji konkursowej), zmierzając do zniesienia z mocą wsteczną przeprowadzonego postępowania konkursowego i anulowania jego wyników a w konsekwencji do pozbawienia skarżącego roszczenia o nawiązanie stosunku pracy, godzi w jego interes prawny. Podkreślił, że w orzecznictwie sądowo administracyjnym przyjmuje się, że uczestnikowi postępowania konkursowego służy prawnie chronione uprawnienie do udziału w konkursie prawidłowo przeprowadzonym i rozstrzygniętym zgodnie z prawem. Sąd podkreślił, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z prawem w rozumieniu art. 79 ust, 1 u.s.p., gdyż narusza konstytucyjną zasadę niedziałania prawa wstecz oraz zasadę zaufania do organów państwa (art. 2 Konstytucji RP). Nadto Sąd wskazał, iż formalnie zaskarżona uchwała została podjęta "poza ramami postępowania konkursowego - bo to postępowanie, jak wynika z § 4 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia zakończyło się już z chwilą wybrania przez Komisję Konkursową kandydata na stanowisko objęte konkursem tj. w dniu (...).09.2012 r., a także, że "organ powiatu nie jest władny do zmiany lub uchylenia uchwały własnej z mocą wsteczną" - co "przesądzało o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały".

W dniu (...) maja 2013 r. Zarząd Powiatu C.-T., podjął uchwałę nr (...) zmieniającą uchwałę z dnia (...) maja 2012 r., nr (...) w sprawie powołania komisji konkursowej w celu wyłonienia kandydata na stanowisko zastępcy dyrektora ds. medycznych Szpitala Powiatowego w T. Zmiana polegała na tym, że zmieniono numerację ustępów uchwały w związku z powołaniem jednego przedstawiciela związków zawodowych do komisji konkursowej zamiast jak to było w zmienianej uchwale - dwóch przedstawicieli. W skardze na tą uchwałę E. Z. wniósł o stwierdzenie jej nieważności, ewentualne jej uchylenie, jak również uchwał i czynności podjętych przez Komisję Konkursową w zmienionym składzie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że okolicznością niesporną jest, iż Komisja Konkursowa większością głosów wskazała Skarżącego jako kandydata na wakujące stanowisko. Rozpoznając skargę wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 878/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały z dnia (...) maja 2013 r. nr (...). W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w zakresie dopuszczalności skargi Sąd podzielił stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu do wyroku z dnia 14 lutego 2013 r., a zatem to, czy Uchwała stanowi akt podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy Skarżący ma legitymacją procesową do jej wniesienia, tj. czy dysponuje interesem prawnym lub uprawnieniem, którego przedmiotowa skarga naruszyła zostało pozytywnie rozstrzygnięte zarówno w przywołanym wyroku, który na podstawie przepisów p.p.s.a. wiąże Sąd jak i w szeroko rozumianym orzecznictwie sądowo administracyjnym. Zarząd Powiatu niewątpliwie nie posiada kompetencji do stwierdzania nieważności własnych uchwał. Taka kompetencja przysługuje jedynie organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu. W tym więc kontekście podjęcie przez Zarząd Powiatu zaskarżonej Uchwały musiało być ocenione jako próba obejścia przez organ zakazu stwierdzania nieważności własnych aktów. Nadto Sąd ten wskazał, iż wsteczna zmiana uchwały nr (...) z powołaniem się na okoliczność powołania w skład Komisji Konkursowej dwóch przedstawicieli związków zawodowych, zamiast jednego wspólnego, o którym mowa w § 10 pkt 2 lit. d Rozporządzenia - które to uchybienie, miało, w ocenie organu, skutkować nieważnością wszystkich czynności podjętych w ramach postępowania konkursowego - trzeba także postrzegać jako próbę obejścia § 8 ust. 1 Rozporządzenia, formułującego zamknięty katalog przyczyn nieważności postępowania konkursowego. Sąd stwierdził, powtarzając za Sądem orzekającym w sprawie IV SA/Po 1173/12 jest zasadą, iż głos oddany przez osobę nieuprawnioną (która nie powinna znajdować się składzie organu podejmującego głosowaną uchwałę) jest nieważny. Jednakże nieważny głos tylko wtedy prowadzi do nieważności uchwały, jeżeli bez nieważnego głosu uchwała nie zostałaby podjęta. Liczy się zatem wpływ wadliwego aktu głosowania na wynik głosowania. Jeżeli ważne głosy tworzą wystarczającą większość, nie ma podstaw, by kwestionować skuteczność uchwały. Ponadto formalnie zaskarżona uchwała (wówczas uchylająca uchwałę nr (...), obecnie ją zmieniająca) została podjęta "poza ramami postępowania konkursowego - bo to postępowanie, jak wynika z § 4 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia zakończyło się już z chwilą wybrania przez Komisję Konkursową kandydata na stanowisko objęte konkursem tj. w dniu (...) września 2012 r.", a także, że "organ powiatu nie jest władny do zmiany lub uchylenia uchwały własnej z mocą wsteczną" - co "przesądzało o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały". Zaskarżona Uchwała została podjęta w dniu (...) maja 2013 r. i z tym też dniem weszła w życie (§ 3 Uchwały), natomiast dokonywana nią zmiana uchwały nr (...) (z dnia (...) maja 2012 r.) miała nastąpić z dniem (...) maja 2012 r., a więc z mocą wsteczną, od dnia zmiany uchwały. Żaden przepis nie upoważniał Zarządu Powiatu do powzięcia Uchwały tej treści; w szczególności zaś wskazane w Uchwale jako jej podstawa prawna przepisy art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p., art. 49 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.dz.l. oraz § 10 pkt 2 i § 3 Rozporządzenia.

Następnie na posiedzeniu w dniu (...) czerwca 2013 r. Komisja Konkursowa w nowym składzie podjęła nowy regulamin przeprowadzenia konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora do spraw medycznych, w którym wyeliminowała jednego przedstawiciela zakładowych organizacji związkowych oraz uznała za ważne czynności podjęte przez Komisję w poprzednim składzie do momentu przeprowadzenia tajnego głosowania w celu wyłonienia kandydata na stanowisko objęte konkursem. Celem przeprowadzenia nowego głosowania poprzedzonego rozmową z kandydatem m.in. E. Z. (dalej skarżący) wyznaczono termin kolejnego posiedzenia na 19 czerwca 2013 r. na godz.8.30. Pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. skarżący wezwał Zarząd Powiatu do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały z dnia (...) czerwca 2013 r., uznającej za ważne czynności poprzedniej komisji i wskazującej na potrzebę powtórzenie głosowania.

Uchwałą z dnia (...) lipca 2013 r., nr (...) Zarząd Powiatu odmówił uwzględnienia wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. Komisja wezwała skarżącego na posiedzenie w dniu (...) września 2013 r. w celu przeprowadzenia rozmowy i potwierdzenia kandydatury.

Pismem z dnia 28 lipca 2013 r. skarżący ponownie wezwał Zarząd Powiatu do usunięcia naruszenia prawa, a w dniu 6 sierpnia 2013 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Zarządu Powiatu. W skardze domagał się stwierdzenia nieważności czynności komisji konkursowej z dnia (...) czerwca 2013 r. i opisał dotychczasowy przebieg postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") - nawiązującego w tym zakresie wprost do art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej: "Konstytucja RP") - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W myśl zaś przepisu art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem moc wiążąca orzeczenia, określona w cytowanym przepisie, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane. Wprawdzie związanie prawomocnym orzeczeniem odnosi się, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, jednak dla prawidłowego odczytania tejże sentencji należy się kierować treścią uzasadnienia (zob. B. Dauter (w:) A. Kabat i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2013, tezy 5 i 4 do art. 170 oraz powołane tam literatura i orzecznictwo). W ten sposób moc wiążąca orzeczenia może rozciągać się pośrednio na przyjętą w nim podstawę faktyczną rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 19 grudnia 2012 r., I FSK 62/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Mamy więc w tym przypadku do czynienia ze zjawiskiem określanym w doktrynie prawa o postępowaniu cywilnym mianem prekluzji faktów (prekluzji twierdzeń o okolicznościach faktycznych), która wyklucza dopuszczalność dążenia do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy na podstawie faktów, które istniały w czasie, gdy toczyło się uprzednie postępowanie, i mieściły się w granicach podstawy prawomocnie osądzonego żądania (zob. P. Grzegorczyk (w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, tom II, pod red. T. Erecińskiego, Warszawa 2012, teza 23 do art. 365-366). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest czynność Komisji Konkursowej podjęta na posiedzeniu w dniu (...) czerwca 2013 r. polegająca na stwierdzeniu, iż wcześniejsze, dotychczasowe czynności tej komisji podjęte do momentu głosowania są ważne, w zakresie zaś rozmów z kandydatami i głosowania nad kandydaturami wyznaczony został kolejny termin posiedzenia. Skarżący niewątpliwie posiada legitymację procesową i interes prawny w niniejszym postępowaniu, a kwestia ta została pozytywnie rozstrzygnięta zarówno w przywołanych wyrokach Sądu, które na podstawie przepisów p.p.s.a. wiążą Sąd, jak i w szeroko rozumianym orzecznictwie sądowo administracyjnym. Interes prawny skarżącego, który, co niesporne, został wybranym przez Komisję Konkursową kandydatem na objęte konkursem stanowisko zastępcy dyrektora ds. medycznych (Zał. nr 12 do protokołu z postępowania konkursowego; akta adm.; "Nr 22"), opiera się wprost na treści art. 49 ust. 5 u.dz.l., w myśl którego z kandydatem wybranym w drodze konkursu lub wskazanym w trybie ust. 4 na stanowisko określone w ust. 1 pkt 2-5 kierownik nawiązuje stosunek pracy na podstawie umowy o pracę. Tak kategorycznie sformułowany przepis ("kierownik nawiązuje stosunek pracy") jest źródłem roszczenia kandydata o nawiązanie stosunku pracy oraz odpowiadającego temu roszczeniu obowiązku pracodawcy zawarcia z kandydatem umowy o pracę (por. uchwałę SN z 23 listopada 2001 r., II ZP 16/01, OSNAPiUS 2002, Nr 12, poz. 283). Zaskarżona czynność Komisji (jak i poprzednio zaskarżone uchwały) zmierza w istocie do zniesienia (z mocą wsteczną), przeprowadzonego postępowania konkursowego i anulowania jego wyników, a w konsekwencji do pozbawienia skarżącego roszczenia o nawiązanie stosunku pracy, co bez wątpienia godzi w jego interes prawny. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał, jak już to wskazano wyżej, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, a skarżący spełnił wszystkie wymagania formalne niezbędne do jej skutecznego wniesienia.

Czynności podejmowane w toku konkursu, na podstawie i w granicach prawa, przez organ administracji publicznej (a zdaniem części judykatury - także przez powołaną przez ów organ komisję konkursową) mają charakter władczych czynności publicznoprawnych, których adresatem są uczestnicy konkursu realizujący swoje własne uprawnienia do udziału w konkursie. Ogłoszenie konkursu i zgłoszenie w nim udziału przez określoną osobę nie jest źródłem powstania zobowiązaniowego stosunku prawnego pomiędzy uczestnikiem konkursu a organem administracji publicznej lub komisją konkursową. Powstałe w związku z prowadzeniem konkursu stosunki prawne między uczestnikami konkursu a organem administracji publicznej (i komisją konkursową) nie są oparte na równości (równorzędności) podmiotów. Sytuacja prawna uczestników konkursu jest kształtowana w drodze jednostronnych władczych rozstrzygnięć podejmowanych przez organ administracji publicznej (oraz, jak przyjmuje część judykatury, przez komisję konkursową); (por.: postanowienie NSA z 24 kwietnia 2012 r., I OSK 857/12). Zatem w ocenie Sądu zaskarżona czynność Komisji jest bowiem konsekwencją dalszych podejmowanych działań przez Komisję Konkursową powołaną uchwałą z dnia (...) maja 2012 r. Jednak Sąd w wyrokach w sprawach IV SA/Po 1173/12 i IV SA/Po 878/13 dwukrotnie wypowiadał się już co do ważności, przebiegu działania i podejmowanych czynności oraz uchwał przez Komisję Konkursową powołaną uchwałą nr (...). Należy powtórzyć, iż Sąd dwukrotnie przesądził, że postępowanie konkursowe zmierzające do wyłonienia kandydata na określone stanowisko, tu zastępcy dyrektora szpitala powierzane przez organ administracji państwowej lub samorządowej jest postępowaniem w sprawie z zakresu administracji publicznej. (zob. np.: postanowienie NSA z 9 maja 2001 r., II SA 3381/00, LEX nr 53779). A w zakresie samego postępowania konkursowego, zaś Sąd przesądził, iż jak wynika z § 4 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia, postępowanie to zakończyło się już z chwilą wybrania przez Komisję Konkursową kandydata na stanowisko objęte konkursem, tj. w dniu 12 września 2012 r. (protokół z postępowania konkursowego; akta adm.; "Nr 22"). Zarząd Powiatu niewątpliwie nie posiadał więc kompetencji do stwierdzania nieważności własnych uchwał, co było już przedmiotem rozstrzygnięć Sądu. Komisja Konkursowa nie posiadała też kompetencji do podejmowania dalszych czynności w przedmiocie tego postępowania konkursowego, gdyż to postępowanie zostało zakończone.

Należy przypomnieć, iż wsteczna zmiana uchwały nr (...) z powołaniem się na okoliczność powołania w skład Komisji Konkursowej dwóch przedstawicieli związków zawodowych, zamiast jednego wspólnego, o którym mowa w § 10 pkt 2 lit. d Rozporządzenia - które to uchybienie, miało, w ocenie organu, skutkować nieważnością wszystkich czynności podjętych w ramach postępowania konkursowego - należało postrzegać jako próbę obejścia § 8 ust. 1 Rozporządzenia, formułującego zamknięty katalog przyczyn nieważności postępowania konkursowego. W myśl tego przepisu postępowanie konkursowe jest nieważne w przypadku:

1)

niezachowania kolejności czynności, o których mowa w § 4 ust. 1;

2)

niedokonania jednej lub więcej czynności określonych w § 4 ust. 1;

3)

niespełnienia warunków określonych w § 9;

4)

rozpatrzenia kandydatury osoby, która nie złożyła jednego lub więcej dokumentów, o których mowa w § 12;

5)

ujawnienia, po zakończeniu postępowania konkursowego, że do składu komisji konkursowej powołane zostały osoby, o których mowa w § 5 ust. 1;

6)

naruszenia tajności głosowania;

7)

niepowiadomienia kandydata lub członka komisji konkursowej o terminie posiedzenia komisji.

Bezspornie żadna z wymienionych w pkt 1-7 przesłanek nie obejmowała zaistniałego w niniejszej sprawie uchybienia przy formowaniu składu Komisji Konkursowej, jak i w trakcie postępowania kursowego. Cytowany przepis - inaczej, co tu nie jest bez znaczenia, niż niektóre analogiczne regulacje dotyczące innych postępowań konkursowych (zob. np. § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej; Dz. U. Nr 60, poz. 373 z późn. zm.) - nie pozwala zaś na stwierdzenie przez organ, w trybie § 8 ust. 2 Rozporządzenia, nieważności postępowania konkursowego w przypadku ujawnienia się innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu.

Zdaniem Sądu analiza wpływu wadliwości składu komisji konkursowej na wynik konkursu w niniejszej sprawie wynik głosowania jest niemożliwa, gdyż inna byłaby bezwzględna większość wymagana przy wyłanianiu kandydata na stanowisko objęte konkursem w komisji w składzie 11-osobowej a inna w 12-osobowej; dałoby to różny wynik nawet zakładając, że przedstawiciele związków zawodowych głosowali obaj przeciw kandydaturze skarżącego i to zarówno w składzie pierwszej komisji jak i w komisji ewentualnie zmienionej zaskarżoną uchwałą.

Jak to stwierdził Sąd w uzasadnieniach wyroków w sprawie IV SA/Po 1173/12 i IV SA/Po 878/13 jest zasadą, iż głos oddany przez osobę nieuprawnioną (która nie powinna znajdować się składzie organu podejmującego głosowaną uchwałę) jest nieważny. Jednakże nieważny głos tylko wtedy prowadzi do nieważności uchwały, jeżeli bez nieważnego głosu uchwała nie zostałaby podjęta. Liczy się zatem wpływ wadliwego aktu głosowania na wynik głosowania. Jeżeli ważne głosy tworzą wystarczającą większość, nie ma podstaw, by kwestionować skuteczność uchwały, czy też podejmować kolejne czynności przez Komisję Konkursową zmierzające do ponowienia głosowania. Formalnie zatem zaskarżone w wyrokach IV SA/Po 1173/12 i IV SA/Po 878/13 uchwały, jak i zaskarżona w niniejszej sprawie czynność podjęta na posiedzeniu Komisji Konkursowej w dniu (...) czerwca 2013 r. zostały podjęte "poza ramami postępowania konkursowego - bo to postępowanie, jak wynika z § 4 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia zakończyło się już z chwilą wybrania przez Komisję Konkursową kandydata na stanowisko objęte konkursem tj. w dniu 12 września 2012 r." Zatem Sąd przesądził w powołanych wyżej wyrokach, iż przeprowadzone postępowanie konkursowe było postępowaniem ważnym, nie ma więc potrzeby podejmowania na następnych posiedzeniach, kolejnych czynności przez Komisję Konkursową zmierzających do kwestionowania tego postępowania choćby w części. Obowiązkiem organu zaś jest respektowanie wyroków Sądu.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 147 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji, tj. stwierdził nieważność zaskarżonej czynności.

W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 152 p.p.s.a., określił, że zaskarżona czynność nie może być wykonana, co oznacza, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej treści, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok nie jest jeszcze prawomocny (por. wyrok NSA z 29 lipca 2004 r., OSK 591/04, ONSAiWSA 2004/2/32).

O kosztach Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku nakazując ściągnąć od organu nieuiszczoną opłatę sądową, która nie została poniesiona przez skarżącego.

| |

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.