Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 645021

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 18 lutego 2010 r.
IV SA/Po 895/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski.

Sędziowie WSA: Maciej Dybowski Izabela Kucznerowicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J.P. i J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia (...)sierpnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia

1.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia (...) czerwca 2009 r. nr (...)

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu na rzecz skarżących kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 15 maja 2008 r. adwokat M.K. reprezentujący F.G., zwrócił się do Wójta Gminy O. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej fermy tuczu indyków o halę tuczu indyków o powierzchni 2400 m2 na 6000 sztuk w jednym cyklu hodowlanym. Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie działki o numerze ewidencyjnym (...)położonej we wsi R. (obręb R.) gmina O. W momencie składania wniosku na przedmiotowym terenie zlokalizowany był budynek mieszkalny oraz budynki gospodarczo-składowe, obiekty fermy tuczu indyków na 12000 sztuk w jednym cyklu, tzn.:

*

odchowalnia piskląt o powierzchni 750 m2 służąca do odchowu 6000 sztuk piskląt w jednym cyklu przez okres 5 tygodni

*

tuczarnia indyczek o powierzchni 1400 m2 służąca do tuczu 6000 sztuk indyczek w jednym cyklu przez okres 15 tygodni

*

tuczarnia indorów o powierzchni 1960 m2 służąca do tuczu 6000 sztuk indorów w jednym cyklu przez okres 20 tygodni.

Razem z wnioskiem załączony został Raport oddziaływania inwestycji na środowisko opracowany przez mgr inż. S.S i mgr inż. A.S.

Postanowieniem z dnia (...).09.2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu oraz postanowieniem z dnia (...).09.2008 r. Marszałek Województwa Wielkopolskiego po uzupełnieniu dokumentacji przez inwestora uzgodnili warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia.

W związku z powyższym Wójt Gminy O. decyzją z dnia (...) czerwca 2009 r. nr (...), działając na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U. Nr 25 poz. 150 z 2008 r. ze zm. - dalej ustawa), w związku z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 z 2008 r.), § 2 ust. 1 pkt 43 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.), oraz art. 104 § 1 i art. 106 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej fermy tuczu indyków o halę tuczu indyków o powierzchni 2.400 m2 na 6.000 sztuk w jednym cyklu hodowlanym położonej w m. R. gmina O. działka nr ew. (...) (obręb R.). Po rozbudowie łączna obsada wynosić będzie 18.000 sztuk tj. 432 DJP.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się do informacji przekazanych przez Wielkopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Poznaniu Rejonowy Oddział w O. Inspektorat w K. pismem (...) (...) z dnia (....) czerwca 2009 r., które zostały uwzględnione w decyzji. W uzasadnieniu wskazano również na uwagi i zastrzeżenia co do zebranych dowodów wniesione przez J. i J.P., które zdaniem organu częściowo są powieleniem uwag i zastrzeżeń, do których się już odniesiono a częściowo zawierają błędne informacje, po przeanalizowaniu których organ i instancji uznał, iż nie odzwierciedlają one stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze organ I instancji stwierdził, że funkcjonowanie fermy nie powinno powodować wyższych niż dopuszczalne poziomów zanieczyszczeń gazowych, pyłowych, zawartości amoniaku i siarkowodoru w powietrzu, oraz emisji hałasu. Przy założonych w Raporcie rozwiązaniach minimalizujących negatywne oddziaływania, przedsięwzięcie nie powinno stanowić zagrożenia dla środowiska, natomiast planowana technologia eksploatacji spełniać ma wymagania określone w art. 143 ustawy.

J. i J.P. kwestionując powyższe rozstrzygnięcie wnieśli odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na oparciu decyzji na wadliwym ich zdaniem Raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto w odwołaniu zarzucono naruszenia art. 46 ust. 4 pkt 3 ustawy poprzez przyjęcie za podstawę zaskarżonej decyzji przedłożonego przez wnioskodawcę raportu zawierającego istotne wady. W odwołaniu zakwestionowano przyjęte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji ustalenia dotyczące uwag i wniosków dotyczących planowanego przedsięwzięcia. Podniesiono również kwestię błędnego zbilansowania obsady fermy. Jak stwierdzili skarżący obecnie na przedmiotowym terenie zlokalizowany jest budynek mieszkalny oraz budynki gospodarczo-składowe, obiekty tuczu indyków na 12000 szt. i odchowalni piskląt 6000 szt, łącznie 18 000 szt w jednym cyklu, co oznacza, że po rozbudowie łączna obsada wynosić będzie maksymalnie 24 000 sztuk w jednym cyklu, tj. 576 DJP. W odwołaniu podniosło również szereg uwag merytorycznych do raportu i aneksów dotyczących błędnie rozliczonej obsady indyków w ciągu roku i tym samym konsekwentnie zaniżone wielkości korzystania ze środowiska, oddziaływania na środowisko i najbliższe otoczenie, nie zamieszczenia w analizie rozprzestrzeniania się pyłów i gazów danych wyjściowych do tych obliczeń oraz błędnego uznania emitorów punktowych jakimi są kominki wywietrznikowe na kurnikach za liniowe źródła emisji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia (...).08.2009 r. nr (...) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji poza przedstawieniem dotychczasowego przebiegu sprawy wskazano, że w toku postępowania odwoławczego, odpowiadając na zarzuty odwołania A.S. złożył pisemne wyjaśnienia, w których podniósł m.in. że tło zanieczyszczeń przyjęto jako 10% wartości odniesienia analizowanych substancji chociaż z informacji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynika, że średnioroczne szacunkowe wartości tych stężeń są niższe. Na skutek przyjęcia zawyżonych wartości tła zawyżono wyniki stężeń niektórych substancji, jednak zdaniem autora raportu, nie stwierdzono przekroczenia stężeń analizowanych substancji. Wyjaśniono także kwestię wysokości aerometru. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego punktowych emitorów zastępczych wyjaśniono, że pogrupowania emitorów (z uwagi na dużą ich ilość) w zastępcze emitory liniowe oraz obliczenia poziomów substancji w powietrzu wykonano zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2003 r. Nr 1, poz. 12). A.S. wyjaśnił, że wartości stężeń emitowanych substancji ustalono za pomocą symulacji komputerowej przy użyciu programu posiadającego atest Instytutu Ochrony Środowiska w Warszawie. Istotne w sprawie jest to, że raport oddziaływania z wymaganymi uzupełnieniami został przyjęty przez organy uzgadniające, które pozytywnie zaopiniowały przedsięwzięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego wnieśli J.P. i J.P., zarzucając zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że utrzymana w mocy decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa podczas gdy w rzeczywistości za podstawę wydania decyzji posłużył Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie spełniający wymogów przewidzianych dla takiego dokumentu przez art. 46 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 52 ustawy. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie prawa procesowego tj.: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na utrzymaniu mocy decyzji mimo, iż została ona wydana w oparciu o Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, którego wady są na tyle istotne, że dyskwalifikują go jako podstawę do wydania zaskarżonej decyzji a tym samym powodują konieczność sporządzenia nowego raportu. Skarżący wskazali również na naruszenie prawa materialnego tj.: art. 46 ust. 4 pkt 3 ustawy przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, za podstawę której przyjęto, przedłożony przez wnioskodawcę Raport nie spełniający wymogów wskazanego prawa i zawierającego istotne wady. W treści skargi wskazano na fakt, iż skoro organ I instancji zgodnie z art. 10 k.p.a. wezwał stronę pismem z dnia 9 czerwca 2009 r. do zapoznania się z materiałem zebranym w sprawie oraz do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów a strona wniosła wyczerpujące uwagi to obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji było drobiazgowe odniesienie się do zgłoszonych uwag. Organ pozbawił możliwości odniesienia się do tych uwag również osoby sporządzające przedmiotowy Raport. W przekonaniu odwołujących się taki obowiązek spoczywał na organie z mocy art. 77 k.p.a. Skarżący zarzucili również organowi, że wydając zaskarżoną decyzję nie rozstrzygnął wszystkich spornych kwestii w tym obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń dla emitowanego pyłu, dla którego wartość średnioroczna stężenia w podanym przez WIOŚ tle zanieczyszczenia pyłu wynosi 23 ug/m3 (jest to 57,5% wartości odniesienia uśrednionej dla roku). Jak zaś zauważyli skarżący autor Raportu przyjmuje wartość tła dla emitowanego pyłu na poziomie 10% z 40 ug/m3, czyli tylko 4 ug/m3.

Za błędne uznano również dane przytoczone w uzasadnieniu decyzji. Powyższe zdaniem skarżących wynika z wadliwej interpretacji autora Raportu. Wobec tego - zdaniem skarżących - aby Raport uznać za prawidłowy wymagane są bezwzględnie nowe obliczenia stężeń długookresowych dla emisji pyłu. W skardze wskazano również na fakt, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu wystąpił do wnioskodawcy o uzupełnienie Raportu, podnosząc między innymi brak obliczeń emisji amoniaku z odchowalni piskląt. Inwestor złożył wyjaśnienia i uzupełnienia do raportu w sposób lakoniczny nie poparty wiedzą formułując wymijającą odpowiedź, że emisja z odchowalni jest znikoma i podtrzymując zapis z raportu. Pomimo zgłoszenia zastrzeżeń nie wyegzekwowano jednak uzupełnienia obliczeń amoniaku z odchowalni. Skarżący wskazali również, że w uzasadnieniu decyzji organu II instancji nie odniesiono się do szeregu podniesionych przez nich uwag merytorycznych do przedłożonego przez inwestora Raportu dla przedsięwzięcia jak i uwag dotyczących decyzji organu i instancji. W skardze powtórzono również zarzuty merytoryczne do Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podniesione w odwołaniu od decyzji organu i instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga J.P. i J.P. zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, Poz. 122). Zgodnie z art. 153 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych, na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wynika ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy obwieszczenia Wójta Gminy O. z dnia (...) czerwca 2008 r., postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczęte zostało przed dniem wejścia ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a do dnia wejścia w życie tej ustawy nie zostało zakończone decyzją ostateczną.

Mając na uwadze powyższe, kontrola zgodności z prawem wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżonej decyzji winna zostać przeprowadzona przez tut. Sąd w oparciu o materialne przepisy ochrony środowiska w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z art. 46a ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r., poz. 25, nr 150 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 listopada 2008 r., (tj. od dnia wejścia w życie ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Obligatoryjne składniki raportu o oddziaływaniu na środowisko określone zostały w art. 52 ust. 1 pkt 3 Prawa ochrony środowiska, zgodnie z którym raport oddziaływaniu na środowisko winien zawierać m.in. opis analizowanych wariantów, w tym wariantu (a) polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia; (b) najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem wyboru.

Organy obu instancji nie dostrzegły, że w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, który złożono w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, zaniechano określenia opisu przedsięwzięcia alternatywnego wobec proponowanego. Nie określono tym samym opisu wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. W konsekwencji, naruszono dyspozycję cyt. pow. art. 52 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa ochrony środowiska. Nie może stanowić uzasadnienia dla braku analizy wariantów alternatywnych, jak stwierdzono w raporcie, okoliczność przyszłego stosowania najlepszych dostępnych technik. Okoliczność ta jest niezależna od obligatoryjnego wymogu dokonania opisu analizowanych wariantów, określonego w art. 52 ust. 1 pkt 3 Prawa ochrony środowiska. W doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się, że pomimo braku expressis verbis ustawowego określenia wymaganej ilości proponowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko przedstawia minimum trzy analizowane warianty - dwa warianty, o których jest mowa w art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy, i wariant wybierany, proponowany (tak: K. Gruszecki, Komentarz do art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U.06.129.902), (w:) K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, LEX, 2008, wyd. II, wskazując, że w niektórych sytuacjach wariant najkorzystniejszy dla środowiska będzie wariantem zaproponowanym do realizacji). Jednocześnie nie zwróciły uwagi organy I i II instancji na fakt, iż w ww. raporcie oddziaływania na środowisko jedynie zdawkowo, bez szerszego uzasadnienia, odniesiono się do wyboru wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, czym naruszono art. 52 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa ochrony środowiska.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2009 r. (sygn. II OSK 433/08), "pominięcie aspektu środowiskowego poprzez brak rozważenia realizacji innych wariantów ze wskazaniem wpływu na środowisko, a także brak dostatecznego odniesienia się do kwestii oddziaływań skumulowanych oznacza, iż raport w tym zakresie nie może zostać uznany za spełniający wymogi ustawy Prawo ochrony środowiska. W konsekwencji raport taki nie może stanowić podstawy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia." Powyższe stanowisko NSA potwierdza prawidłowość oceny Sądu, że organy I i II instancji, wydając rozstrzygnięcie w sprawie w oparciu na wadliwy raport o oddziaływaniu na środowisko dopuściły się naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r., poz. 25, nr 150 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, raport o oddziaływaniu na środowisko winien zawierać m.in. opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio-i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji, oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę. W toku postępowania przed organami obu instancji skarżący zgłosili szereg uwag i zastrzeżeń do przedmiotowego raportu o oddziaływaniu na środowisko, dotyczącego budowy nowej hali tuczami indyków na terenie istniejącej fermy. Skarżący m.in. w pismach z dnia 28 czerwca 2008 r., 4 lipca 2008 r. oraz 22 czerwca 2009 r., oraz na rozprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w dniu 28 sierpnia 2009 r. zgłosili istotne zastrzeżenia do treści raportu o oddziaływaniu, poddające w wątpliwość prawidłowość treści raportu odnoszące się m.in. do kwestii unormowanych w art. 52 ust. 1 pkt 6 ustawy -" Prawo ochrony środowiska. Podniesiono m.in., że po rozbudowie obiektu łączna ilość sztuk zwierząt w jednym cyklu wynosić będzie maksymalnie 24.000 sztuk, a nie 18.000, jak wskazano w zaskarżonej decyzji. Przyjęcie mniejszej ilość sztuk zwierząt mogło oczywiście wpłynąć na wyniki analizy wpływu całego przedsięwzięcia na środowisko. Okoliczność tę obowiązane były organy administracji wyjaśnić w toku postępowania. Decyzje organów I i II instancji pomijają również istotne zarzuty dotyczące treści raportu o oddziaływaniu na środowisko dotyczące przyjętego w raporcie okresu chowu indyczek i indorów. Ponadto, sformułowane zostały istotne zarzuty dotyczące zawartej w raporcie analizy rozprzestrzeniania pyłów i gazów, głoszące, że w analizie tej zaniechano określenia zamieszczenia danych wejściowych do tych obliczeń. Dodatkowo, organy prowadzące sprawę zaniechały należytego wyjaśnienia kwestii dopuszczalności utworzenia zastępczego źródła liniowego emisji. Organy nie odniosły się do stanowiska strony kwestionującego możliwość dokonania obliczeń z emisji w przypadku kurników z wykorzystaniem zastępczego emitora liniowego. Nadto, organy administracji nie wyjaśniły w sposób wystarczający wynikających z zapisów raportu o oddziaływaniu na środowisko, a podnoszonych przez strony postępowania, wątpliwości dotyczących kwestii emisji amoniaku z odchowalni indyków.

Wyżej wymienionych okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organy administracji nie wyjaśniły, czym naruszyły art. 52 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a.

Sąd pragnie podkreślić istotną rolę, jaką w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pełni raport o oddziaływaniu na środowisko. Waga raportu o oddziaływaniu na środowisko w postępowaniu dotyczącym oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, jak się podkreśla w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, jest niebagatelna, jako że stanowi on podstawowy dokument, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Tym samym więc raport winien być rzetelny, spójny i wolny od - niejasności i nieścisłości. Zaaprobowanie przez organ raportu zawierającego którąkolwiek z wymienionych wad i nie podjęcie próby wyeliminowania wadliwości stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu znacznym, mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2009 r., II SA/Łd 732/08).

Rozpatrując ponownie sprawę, organ winien przede wszystkim podjąć działania zmierzające do wyeliminowania wskazanych wyżej mankamentów raportu, tak by odpowiadał on przepisom prawa (aktualnie art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływaniach na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), wyjaśnić precyzyjnie, jaki jest zakres planowanej inwestycji i czy odpowiada ona wszelkim niezbędnym normom, a także jakie będzie oddziaływanie inwestycji na środowisko z uwzględnieniem wpływu inwestycji na zanieczyszczenie, biorąc również pod uwagę i rozważając argumenty i wnioski zgłaszane przez strony w toku postępowania. Należy także dokonać analizy i oceny planowanego przedsięwzięcia w myśl wskazanych wyżej wywodów, a przede wszystkim z punktu widzenia wymogów obecnie art. 62 przywołanej wyżej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływaniach na środowisko a następnie przedstawić argumenty faktyczne i prawne w myśl art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Z uwagi na powyższe, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a orzeczono, jak na wstępie.

O kosztach postępowania orzeczono na postawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.