Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2363601

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 12 września 2017 r.
IV SA/Po 853/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Grossmann.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg D. R. na:

1.

pismo Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji ds. Orzekania o Zdarzeniach Medycznych w Poznaniu z dnia (...) lipca 2017 r. sygn. akt (...),

2.

czynność kancelaryjno-biurową: otwarcia koperty z załącznikami do wniosku o ustalenie zdarzenia medycznego, w przedmiocie ustalenia błędu medycznego postanawia odrzucić skargi

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 14 sierpnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęły, złożone jednym pismem wniesionym drogą elektroniczną, skargi D. R. (zwanego dalej "Skarżącym"):

1.

na pismo Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji do Spraw Orzekania o Zdarzeniach Medycznych w Poznaniu z dnia (...) lipca 2017 r. sygn. akt (...), informujące o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącego o ustalenie zdarzenia medycznego oraz

2.

na czynność kancelaryjno-biurową - nieuprawnione, zdaniem Skarżącego, otwarcie koperty z załącznikami do wniosku o ustalenie zdarzenia medycznego, w wewnętrznym obiegu dokumentów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd w pierwszej kolejności obowiązany był ocenić dopuszczalność wniesionych skarg.

W związku z tym należy wskazać, że granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy zostały wprost określone w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, ale tylko w zakresie określonym w ustawie. Analizując treść ww. art. 184 Konstytucji RP w kontekście art. 177 Konstytucji RP - w myśl którego: "Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów" - należy pamiętać, że rozgraniczenie właściwości sądów powszechnych od sądów administracyjnych opiera się na regulacji właściwości sądów administracyjnych, bowiem właściwość tych ostatnich sądów wyłącza właściwość sądów powszechnych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 marca 2015 r. o sygn. akt II OSK 554/15 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA") - które to orzeczenie zawiera także ocenę statusu prawnego komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych (o czym niżej) - w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że w art. 177 Konstytucji RP ustanowione zostało domniemanie właściwości sądów powszechnych we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych do właściwości innych sądów. Tym samym to na sądach powszechnych spoczywa zasadniczy ciężar sprawowania wymiaru sprawiedliwości, a to z kolei oznacza, że w braku wyraźnego zastrzeżenia ustawowego, to właśnie sądy powszechne są właściwe do rozpatrzenia sprawy. W konsekwencji przyjmuje się, że w braku wskazania, iż w konkretnej sprawie, z którą zainteresowany zwrócił się do sądu powszechnego, kompetentny jest inny sąd - sąd powszechny powinien sprawę rozpoznać merytorycznie (zob. wyrok TK z 9 czerwca 1998 r., K 28/97, OTK ZU 1998, Nr 4, poz. 50).

Zakres działania sądów administracyjnych został ukształtowany w przepisach szeroko, obejmując praktycznie całokształt władczej działalności administracji publicznej. Wszakże podstawowym kryterium, które określa i zarazem limituje kognicję sądów administracyjnych, jest rodzaj i charakter prawnych form działania administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.; dalej w skrócie "k.p.a."), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm., dalej w skrócie "o.p."), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI O.p., do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (zob. art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.).

Jak z powyższego w wynika, ustawodawca enumeratywnie wymienił akty i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z ww. powodu ma miejsce w szczególności wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2, 2a i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 67e ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2017 r. poz. 1318) wykonywanie zadań wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych nie stanowi wykonywania władzy publicznej.

Wobec powyższego Sąd w niniejszym składzie podziela ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej przywołanym postanowieniu z 24 marca 2015 r. (II OSK 554/15), dotyczącą charakteru prawnego działań wojewódzkich komisji ds. orzekania o zdarzeniach medycznych. Otóż, postępowanie przed taką komisją nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, lecz dotyczy zagadnień natury cywilnoprawnej związanych z pozasądowym dochodzeniem odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę wyrządzoną zdarzeniem medycznym. Komisja nie jest organem administracji publicznej (ani w znaczeniu ustrojowym, ani funkcjonalnym) i nie wykonuje władzy publicznej.

W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania, że sąd administracyjny jest właściwy do oceny działalności lub orzeczeń wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych.

W tym stanie rzeczy obie skargi, jako dotyczące spraw nienależących do właściwości sądu administracyjnego, podlegały odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - o czym orzeczono w sentencji postanowienia.

Sąd zaznacza, że z uwagi na ww. niedopuszczalność skarg odstąpił od wzywania Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skarg poprzez ich własnoręczne podpisanie. (Należy bowiem zaznaczyć, że aktualnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają skutecznego wnoszenia skarg do sądu administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.