IV SA/Po 849/14 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - OpenLEX

IV SA/Po 849/14 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1650106

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 lutego 2015 r. IV SA/Po 849/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sędziowie WSA: Maciej Busz (spr.), Izabela Paluszyńska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) września 2013 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej zatrzymania dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy i umorzenia postępowania

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Uzasadnienie faktyczne

Starosta C. - T. decyzją z dnia (...).07.2013 r. nr (...) wydaną na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 z późn. zm., zwaną dalej u.p.o.u.a.) oraz na podstawie art. 104, 145a, 151 § 1 pkt 1, 184 i 186 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej k.p.a.) po rozpoznaniu z urzędu na skutek wznowienia postępowania sprawy w związku ze sprzeciwem złożonym przez Prokuratora Rejonowego w T. z dnia 9 stycznia 2013 r. od decyzji Starosty C.-T. z dnia (...).04.2012 r. w sprawie zatrzymania dłużnikowi alimentacyjnemu M.T. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "A,B" nr (...) nr druku (...) wydanych przez Starostę C.-T. w dniu (...).12.2010 r. odmówił uchylenia decyzji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w T. wniósł sprzeciw od decyzji Starosty C.-T. z dnia (...).04.2012 r. nr (...) w sprawie zatrzymania dłużnikowi alimentacyjnemu M.T. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "A,B" nr (...) nr druku (...) wydanych przez Starostę C.-T. w dniu (...).12.2010. Decyzja Starosty została wydana na wniosek Wójta Gminy D. z dnia 27 marca 2012 r. w związku z uznaniem M.T. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od obowiązku alimentacyjnego.

Uzasadniając sprzeciw Prokurator podniósł, iż przepis w oparciu o który została wydana decyzja Starosty, tj. art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów jest niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek ten wywiódł z tego, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt P 46/7 stwierdził, iż przepis art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 z późn. zm.) jest niezgodny z Konstytucją. Przepis aktualnie obowiązującej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów stanowiący podstawę wydania decyzji Starosty (tekst jedn.: art. 5 ust. 5), która zastąpiła zakwestionowaną ustawę, zdaniem Prokuratora zawiera rozwiązania analogiczne do tych, które były przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Starosta decyzją z dnia (...).02.2013 r. nr (...) odmówił uwzględnienia sprzeciwu Prokuratora uzasadniając, iż jest związany obowiązującym aktualnie przepisem art. 5 ust. 5 u.p.o.u.a. stanowiącym podstawę orzekania w sprawie. Okoliczność, że Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją analogicznego przepisu art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych nie może zdaniem organu stanowić przyczyny do niezastosowania przepisu, będącego podstawą wydania decyzji. Organy administracji publicznej są bowiem zobowiązane do stosowania prawa powszechnie obowiązującego nawet wówczas gdy powezmą wątpliwości co do jego konstytucyjności.

Od wyżej wymienionej decyzji Starosty odwołanie złożył Prokurator w uzasadnieniu powtarzając swoją argumentację zawartą w sprzeciwie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia (...).04.2013 nr (...) uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu swej decyzji SKO w P. wskazało, iż zgodnie z art. 184 § 1 k.p.a. Prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od ostatecznej decyzji, jeżeli przepisy przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji albo jej uchylenie lub zmianę. W związku z tym organ do którego sprzeciw wniesiono, winien w pierwszej kolejności zbadać, czy w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie jednego z nadzwyczajnych sposobów wzruszenia decyzji administracyjnej, następnie zaś rozpoznać sprawę merytorycznie.

Wobec powyższego Starosta postanowieniem z dnia (...).06.2013 r. wznowił na podstawie art. 145a k.p.a. postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia (...).04.2012 r. w sprawie zatrzymania dłużnikowi alimentacyjnemu uprawnień do kierowania pojazdami. Przepis ten stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji takiej skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia TK.

Prokurator wnosząc sprzeciw od decyzji Starosty w uzasadnieniu oparł się na niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji. Przy czym zaznaczył, iż TK orzekł o sprzeczności z Konstytucją przepisu innego, który zawierał normę prawną, zdaniem Prokuratora tożsamą z normą prawną zawartą w przepisie stanowiącym podstawę wydania decyzji, którego niekonstytucyjności jednak nie stwierdzono. Starosta przyjął zatem - opierając się na uzasadnieniu sprzeciwu - iż Prokurator de facto domaga się wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145a k.p.a., choć wprost takiego wniosku w sprzeciwie nie sformułował. Jednocześnie Starosta uznał, iż nie zachodzą przesłanki do rozpoznania sprawy w ramach innego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej, tj. nieważności postępowania bądź jej uchylenia lub zmiany.

Ponieważ argumentacja prawna Prokuratora opiera się na niekonstytucyjności podstawy prawnej zaskarżonej decyzji Starosty, organ administracji wznowił postępowanie w sprawie. Nie skorzystał przy tym z możliwości odmowy wznowienia z powodu upływu terminu określonego w art. 145a k.p.a. uznając, iż właściwym będzie wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie odnoszącego się do uzasadnienia prawnego sprzeciwu i zajęcia stanowiska w przedmiocie istnienia podstawy prawnej do wznowienia postępowania. W tym zaś zakresie aktualny pozostaje pogląd organu administracji wyrażony w uchylonej z przyczyn formalnych decyzji odmawiającej uwzględnienia sprzeciwu.

Starosta przychylił się do stanowiska Prokuratora co do niezgodności z Konstytucją przepisu art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz przyjętego założenia (choć wprost nie wyartykułowanego w sprzeciwie), iż przedmiotem badania TK nie są formalnie traktowane przepisy prawne (jednostki redakcyjne tekstu prawnego) lecz wyinterpretowane z nich normy prawne. Może zatem zaistnieć sytuacja, kiedy ta sama norma prawna zostaje zawarta w różnych przepisach, wówczas zakwestionowanie przez TK jednego z nich odnosić będzie skutek także do drugiego, o konstytucyjności którego TK się nie wypowiadał z uwagi na zbędność orzekania w tej samej sprawie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2012 r., III SA/Kr 477/11). Przypadek taki zachodzi w niniejszej sprawie. Pogląd ten nie ma jednak wpływu na treść orzeczeń wydawanych przez organy administracji publicznej, znaczenie zaś może mieć w ewentualnym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Organy administracji publicznej zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a. obowiązane są bowiem do działania na podstawie przepisów prawa i od ich stosowania nie mogą odstępować. Wiążą je wszystkie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, nawet te które mogą budzić wątpliwości co do swej konstytucyjności. Ograniczenie to nie dotyczy sądów w tym administracyjnych, które rozstrzygając konkretną sprawę mają możliwości bezpośredniego stosowania Konstytucji, co może przejawić się w odmowie zastosowania przepisu z nią sprzecznego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2010 r., VII SA/Wa 920/10 - z uzasadnienia, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 lipca 2010 r., II SA/Po 187/10 - z uzasadnienia, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2010 r., II SA/GL 706/10 - z uzasadnienia, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 września 2011 r., II SA/Rz 374/11 - z uzasadnienia, wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2012 r., II SA/Kr 477/11 - z uzasadnienia). Orzeczenie sądu administracyjnego wydane w takiej sprawie i wiążące w zakresie wskazań prawnych dla organów administracji publicznej, może stanowić podstawę dla tych ostatnich do pominięcia normy niekonstytucyjnej.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł Prokurator Rejonowy w T. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania powtórzono, że wyrokiem z dnia 22 września 2009 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż "Art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 i Nr 164, poz. 1366 z 2007 r. Nr 192, poz. 1378 oraz z 2008 r. Nr 119, poz. 770) jest niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".

Prokurator podkreślił, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczył art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r., która obowiązywała do dnia 1 października 2008 r. Obowiązująca aktualnie ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w ocenie Trybunału mieści w art. 5 ust. 3 pkt 3 oraz ust. 5 i 6 unormowania analogiczne do zawartych w art. 5 zakwestionowanej ustawy, co czyni rozważania poczynione przez Trybunał w wyroku z dnia 22 września 2009 r. aktualnymi.

Ponadto wskazano, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 lutego 2012 r. o sygn. IV SA/Po 1204/11) treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r. rozstrzyga o niekonstytucyjności normy prawnej nakazującej staroście zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu wyłącznie po stwierdzeniu, że wpłynął stosowny wniosek od właściwego organu. Taka norma prawna może zostać wyinterpretowana zarówno z treści zakwestionowanego przez Trybunał art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, jak i z treści art. 5 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Mając więc na uwadze fakt, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż wyłączną podstawą jej wydania był wniosek złożony przez podmiot uprawniony podkreślono, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie niekonstytucyjnego przepisu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia (...).09.2013 r. nr (...) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Nadto zauważył, że odwołanie wymaga uwzględnienia, bo zakwestionowana decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Już we wcześniejszej decyzji z dnia (...) kwietnia 2013 r. Kolegium zaznaczyło, iż organ przyjmując sprzeciw winien rozpatrzyć go na wstępie pod względem formalnym: czy wpłynął od uprawnionego podmiotu, we właściwym terminie, czy zawiera ustawowe przesłanki wznowienia. Gdy po ustaleniu tych okoliczności uzyska pewność, iż może odnieść się do żądania, wtedy dopiero wznawia postępowanie i wydaje decyzję.

W niniejszej sprawie organ, działając w oparciu o treść art. 145a § 1 k.p.a., uwzględniając przesłankę niezgodności art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów z Konstytucją RP, postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie, która zakończona została ostateczną decyzją z dnia 16 kwietnia 2012 r. Zdaniem Kolegium organ I instancji nie uwzględnił jednak normy zawartej w art. 145a § 2 k.p.a., wedle której skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Przywołany przez Prokuratora Rejonowego w T. wyrok Trybunału, z dnia 22 września 2009 r. o sygn. akt P 46/07 (Lex nr 533559), ogłoszony został w Dzienniku Ustaw Nr 159, poz. 1261 i wszedł w życie w dniu 25 września 2009 r. Oznacza to, iż złożenie do właściwego organu wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o ten wyrok możliwe było jedynie w terminie do dnia 25 października 2009 r. Z akt sprawy wynika, iż Prokurator swój sprzeciw od decyzji Starosty C.-T., z dnia 16 kwietnia 2012 r., będący formalnie wnioskiem o wznowienie zakończonego postępowania, złożył w Starostwie Powiatowym w C. w dniu 14 stycznia 2013 r., a więc z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 145a § 2 k.p.a.

Uchybienie takiego terminu jest podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Wszczęcie na wniosek postępowania wznowieniowego, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, które godzi w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (wyrok WSA w Warszawie, z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 1114/07, Lex nr 420121). Z kolei przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny (wyrok WSA w Krakowie, z dnia 28 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1502/10, Lex nr 993253).

Organ odwoławczy zaakcentował, iż uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania powinno skutkować odmową jego wznowienia, jednakże jeżeli organ błędnie wznowi postępowanie, to nie oznacza to, że w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności, może on wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 k.p.a. Zachowanie terminu stanowi bowiem warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeśli doszło do jego błędnego wszczęcia, to organ powinien takie postępowanie umorzyć (tak wyrok NSA w Warszawie, z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 176/10, Lex nr 992498).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w ustawowym terminie wniósł Prokurator Rejonowy w T. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zarzucając, iż została ona wydana w oparciu o przepis art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 z późn. zm.), który jest niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi opisano dotychczasowy przebieg postępowania. Ponadto po raz kolejny Prokurator wskazał, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 lutego 2012 r. IV SA/Po 1204/11) treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r. rozstrzyga o niekonstytucyjności normy prawnej nakazującej staroście zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu wyłącznie po stwierdzeniu, że wpłynął stosowny wniosek od właściwego organu. Taka norma prawna może zostać wyinterpretowana zarówno z treści zakwestionowanego przez Trybunał art. 5 ustawy o z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, jak i z treści art. 5 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Mając więc na uwadze fakt, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż wyłączną podstawą jej wydania był wniosek złożony przez podmiot uprawniony, zdaniem Prokuratora stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie niekonstytucyjnego przepisu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c i lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż należy ja wyeliminować z obrotu prawnego, aczkolwiek nie z powodów wskazanych w skardze.

Zgodnie z art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Jest to jedna z przesłanek ustawowych stwarzających możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531). Daje ona zatem podstawę do odstąpienia od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a.

Wznowienie postępowania następuje co do zasady z urzędu lub na żądanie strony (art. 147 zd. pierwsze k.p.a.). Niezależnie od tego prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy k.p.a. lub przepisy szczególne przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji albo jej uchylenie lub zmianę (art. 184 § 1 k.p.a.). Wskazać jednak należy, że w przypadku podstawy wznowieniowej z art. 145a k.p.a. postępowanie może być wszczęte jedynie na żądanie strony, co wynika z art. 147 zd. drugie k.p.a. W tym zakresie zasada skargowości została pozostawiona w pełni rozporządzalności strony, czyli to jedynie od jej woli zależy, czy zażąda wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 145a k.p.a. (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 563). Takie rozwiązanie wynika z tego, że na stronę nie można przerzucić negatywnych następstw wadliwego (niezgodnego z normami konstytucyjnymi) ustawodawstwa (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, s. 563). Zgodzić należy się zatem z tezą, że wyłączona jest w ogóle możliwość złożenia przez prokuratora sprzeciwu w trybie art. 184 k.p.a., opartego na podstawie wznowieniowej wskazanej w art. 145a k.p.a. (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, s. 570 oraz W. Czerwiński, Udział prokuratora w postępowaniu administracyjnym, Toruń 2009, s. 279).

W przedmiotowej sprawie Prokurator oparł swój sprzeciw na podstawie wskazanej w art. 145a k.p.a. Ponieważ był to sprzeciw niedopuszczalny organ zobowiązany był w trybie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte przez organ I instancji niezasadnie, wobec czego należało orzec w toku prowadzonego postępowania o jego umorzeniu. Rozstrzygniecie organu II instancji co do zasady było zatem prawidłowe w zakresie umorzenia postępowania prowadzonego przez organ I instancji (art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 149 § 3 k.p.a.). Jednak SKO podało nieprawidłowe uzasadnienie takiego orzeczenia. Powołano się bowiem błędnie na niedochowanie przez Prokuratora terminu wskazanego w art. 145a § 2 k.p.a., który nie miał w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie. Istotą problemu była bowiem zasadnicza niedopuszczalność formalna wniesienia przedmiotowego sprzeciwu Prokuratora. Sprzeciw ten nie mógł być bowiem wniesiony co do zasady, wobec czego w sprawie nie mogły obowiązywać Prokuratora jakiekolwiek terminy do jego wniesienia.

Decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracji stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają i warunkują. Stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno m.in. zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, zaś uzasadnienie prawne decyzji winno dawać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie winno "wyjaśnić okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść jej rozstrzygnięcia, a w sferze prawa chodzi o wskazanie normy obowiązującej i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni" (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, s. 438). Istotny jest wobec tego logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią oraz brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem (tamże, s. 438). Jako podstawę prawną swojej decyzji SKO wskazało art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może wydać decyzję w której uchyla decyzję organu I instancji i umarza postępowanie I instancji w całości lub części. Chodzi tu o sytuacje gdy należało uznać bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego przed organem I instancji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, s. 517).

W rozpoznawanej sprawie sprzeciw Prokuratora był niedopuszczalny co do zasady i z tego powodu należało odmówić wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a., a w przypadku bezzasadnego wznowienia tego postępowania należało je umorzyć jako bezprzedmiotowe. Z tego powodu w sprawie znajdował, na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego, zastosowanie przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nakazujący umorzenie postępowania I instancyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie wskazało jako podstawę zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. niedochowanie przez Prokuratora terminu wskazanego w art. 145a § 2 k.p.a., albowiem termin ten nie miał w ogóle zastosowania do sprzeciwu Prokuratora, który nie mógł być wniesiony. W tym zakresie uzasadnienie organu II instancji jest błędne, gdyż nie wskazuje prawidłowych przyczyn uchylenia decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania I instancyjnego. Legalność decyzji wymaga natomiast jej zgodności z przepisami prawa materialnego jak i przepisami postępowania administracyjnego.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno uwzględnić powyżej poczynione rozważania w zakresie dotyczącym prawidłowego uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie wynik sprawy to bowiem również zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnienie toku myślenia prowadzące w efekcie do zastosowania w danej sprawie konkretnego przepisu prawa (materialnego i procesowego).

W tym stanie rzeczy należało orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak w pkt I sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd postanowił zaś w oparciu o art. 152 p.p.s.a.