IV SA/Po 825/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2644297

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 marca 2019 r. IV SA/Po 825/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sędziowie WSA: Józef Maleszewski, Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę w całości

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P decyzją z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. P. z dnia (...) marca 2018 r. znak (...), (...) odmawiającą uchylenia decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia (...) lipca 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie budynku biurowo-magazynowo-produkcyjnego przy ul. (...) na działkach nr ewid. (...), (...), (...), (...) i (...) w T. P.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Reprezentowana przez pełnomocnika w osobie swojego męża H. W. pismem sporządzonym dnia (...) listopada 2016 r. i złożonym dnia (...) listopada 2016 r. wniosła o wznowienie wszystkich postępowań i uchylenie wszystkich decyzji wydanych dla działek nr ewid. (...), (...), (...), (...) i (...) S., na podstawie których zostało wydane pozwolenie na budowę. Wskazano, że H. W. jest właścicielką działki nr (...), i nie była stroną postępowania.

Do tego pisma załączono pismo Wójta Gminy T. P., znak (...), trzy karty wyroków, wyrok WSA w Poznaniu o sygn. IV SA/Po 558/16 oraz pełnomocnictwo, którego H. W. udzieliła mężowi.

Wójt Gminy T. P. ustaliwszy, że wniosek dotyczy postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) lutego 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie budynku biurowo-magazynowo-produkcyjnego przy ul. (...) na działkach nr ewid. (...), (...), (...), (...) i (...) w T. P., pismami z dnia (...) września 2017 r., (...) października 2017 r. i (...) listopada 2017 r. wezwał S. W. do podania kiedy H. W. dowiedziała się o wydaniu tej decyzji. W odpowiedzi na to wezwanie pismami z dnia (...) października 2017 r., (...) listopada 2017 r., (...) listopada 2017 r. oraz (...) grudnia 2017 r. S. W. uściślił, że o wydaniu decyzji H. W. dowiedziała się około 7-10 dni przed wysłaniem wniosku.

Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2017 r. po rozpatrzeniu wniosku S. W. z dnia (...) grudnia 2016 r. wznowiono postępowanie "zakończone ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie budynku biurowo-magazynowo-produkcyjnego przy ul. (...) na działkach nr ewid. (...), (...), (...), (...) i (...) w m. S., T. P.

Decyzją z dnia (...) marca 2018 r. Wójt Gminy T. P. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej (...) z dnia (...) lutego 2016 r.

W przewidzianym prawem terminie odwołanie od tej decyzji wniósł reprezentujący H. W., jej pełnomocnik - S. W.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P pismem z dnia (...) kwietnia 2018 r. wezwało S. W. do wykazania interesu prawnego H. W., w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie budynku biurowo-magazynowo-produkcyjnego przy ul. (...) na działkach nr ewid. (...), (...), (...), (...) i (...) w m. S., T. P.

S. W. na to wezwanie odpowiedział składając do akt wydruki z księgi wieczystej nr (...), która została zamknięta (...) października 2015 r. oraz nr (...) prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej rolę, na działce (...). S. W. w odpowiedzi na wezwanie przesłał też wydruk księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej przedmiot własności T. W. Na piśmie przewodnim, złożonym w Kolegium (...) maja 2018 r. (k.66 akt adm.) zawarto adnotację: "działka (...) i (...) będą zwrócone właścicielce czekamy na wyrok NSA".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P decyzją z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. P. z dnia (...) marca 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podtrzymało stanowisko organu I instancji wskazując, że zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie obejmuje nieruchomości stanowiącej własność H. W. Podkreślono, że zgodnie z dokumentacją sprawy nie przewiduje się, by przedsięwzięcie stanowiło zagrożenie dla stanu jakości powietrza. Wskazano też, że nieruchomość zapisana w księdze wieczystej (...) zamkniętej dnia (...) października 2015 r. nie stanowi obecnie własności H. W. i dlatego też nie posiada ona interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczna z dnia (...) lutego 2016 r.

W przewidzianym prawem terminie H. W. wniosła skargę do sądu w uzupełnieniu której załączono mapki.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy należy podnieść, że Sąd dostrzega, że złożona skarga jest bardzo uboga w swej treści i nie zawiera - literalnie wyrażonych - wszystkich elementów, o których mowa w art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej jako: p.p.s.a.). Tym niemniej, Sąd zauważa, że ocena takiej skargi winna nastąpić z uwzględnieniem również pozostałych przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 134 p.p.s.a. Sąd mając na uwadze unormowania tej ostatniej regulacji dokonał oceny złożonej w niniejszej sprawie skargi i doszedł do wniosku, że skoro H. W. zdecydowała się zakwestionować decyzję o wskazanym numerze, to mając na uwadze istotę samej skargi należy przyjąć, że kwestionuje w istocie podstawę prawną jej wydania i zwraca się o jej uchylenie (żadne inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy tej oceny Sądu nie podważają). Dokonując zatem oceny dopuszczalności złożonej w niniejszej sprawie skargi Sąd wziął pod uwagę, że w istocie strona skarżąca sporządzając skargę zarzuciła organom naruszenie prawa i uczyniła to na miarę swoich możliwości. Sądy administracyjne kontrolują legalność działalności administracji publicznej, przy czym, co trzeba zaznaczyć, czynią to w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), a nie związany zarzutami skargi Sąd I instancji, zobowiązany jest do dokonania kontroli zaskarżonego aktu - niezależnie - od zarzutów i wniosków skargi.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 - obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 - dalej jako: k.p.a.).

Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek H. W., która podniosła, że pomimo przysługującego jej interesu prawnego, nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia (...) lutego 2016 r.

W okolicznościach badanej sprawy Skarżąca podnosiła, że jest właścicielką nieruchomości które znajdują się w obszarze oddziaływania spornego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie budynku biurowo-magazynowo-produkcyjnego przy ul. (...) na działkach nr ewid. (...), (...), (...), (...) i (...) w m. S., T. P.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji trzeba jednak zauważyć, że ustalenie organów, iż zasięg oddziaływania przedsięwzięcia nie obejmuje nieruchomości H. W. jest prawidłowe i zostało udokumentowane w aktach sprawy. Dokonując oceny zasadności złożonej skargi Sąd wziął pod uwagę zarówno dokumentację znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy, jak i stanowiące uzupełnienie skargi mapy na k. 7-9 akt sądowych.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się mapa, która przez pełnomocnika Spółki C. została przedłożona organowi (...) września 2015 r. Na mapie tej, stanowiącej uzupełnienie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyrysowano - jak wyjaśniono w piśmie z (...) września 2015 r. - obszar oddziaływania przedsięwzięcia. Analiza akt sprawy wskazuje, że obszar ten wyrysowano pomarańczowym kolorem przebiegającym po zewnętrznych granicach działek (...), (...), (...), (...), (...), (...). Jak wynika z akt sprawy żadna z tych działek w dacie rozpoznawania wniosku nie stanowiła własności H. W. Skarżąca nie twierdzi też aby wystąpiono o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla działek należących do niej, a jedynie wskazuje, że swój interes prawny wywodzi z faktu, że jest właścicielką nieruchomości sąsiadujących. Postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia (...) lutego 2016 r. dotyczyło środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie budynku biurowo-magazynowo-produkcyjnego przy ul. (...) na działkach nr ewid. (...), (...), (...), (...) i (...) w T. P. Z akt sprawy wynika, że przedsięwzięcie polegało na rozbudowie budynku firmowego o część biurową - dwu kondygnacyjną i magazynowo-produkcyjną - jednokondygnacyjną. Wskazano, że istniejący (już przed rozbudową) budynek zlokalizowany jest na dz. nr (...) i (...). Program produkcji zakłada wykonywanie etykiet samoprzylepnych do wag, metkownic. Wskazano, że nie przewiduje się kolizji planowanej inwestycji z istniejącą zielenią, a proces produkcyjny nie oddziałuje na środowisko. Rozbudowa - której dotyczył wniosek inwestora - realizowana miała być na dz. nr (...), (...) i nr (...).

Obowiązek ustalenia kręgu stron postępowania spoczywał na Wójcie Gminy T. P. Na podstawie art. 28 k.p.a., co do zasady stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Należy podkreślić, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. W tym miejscu podkreślić należy, że w orzecznictwie i literaturze konsekwentnie przyjmuje się, że "interes prawny", o jakim stanowi art. 28 k.p.a., to interes znajdujący umocowanie w przepisie prawa (z reguły materialnego) i należy ten interes jednoznacznie odróżnić od interesu faktycznego. Tego rodzaju ustalenia są ułatwione w przypadku postępowań dotyczących ustalania środowiskowych uwarunkowań, ze względu na pewne regulacje ustawy z dnia (...) października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. 2013, poz. 1235, obecnie - Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 - dalej jako: u.u.i.ś., które "formalizują" ten krąg na etapie procedury ustalania środowiskowych uwarunkowań. Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 6 u.u.i.ś. - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia (...) lutego 2016 r. - inwestor występujący o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązany był przedłożyć wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c. Co więcej, zakres oddziaływania inwestycji określa się także ma mapie dołączanej do wniosku (art. 74 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś.). Uważna analiza dokumentacji zebranej w sprawie z wniosku firmy C. wskazuje po pierwsze, że Spółka złożyła mapę, o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. (uczyniono to wraz z pismem z dnia (...) września 2015 r.).Wynika z niej, że inwestor ustalił, iż oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach działki nr (...), (...), (...), (...) i (...), które oznaczono kolorem pomarańczowym. Sąd dostrzega, że te ustalenia inwestora zostały następnie zweryfikowane przez organ w toku postępowania administracyjnego i za stronę postępowania uznano również właścicieli nieruchomości o zabudowie mieszkaniowej bezpośrednio sąsiadujących - z terenem działek - na których realizowana miała być planowana wówczas rozbudowa (tj. dz. nr (...), (...) i nr (...)). Jak wynika z pisma z dnia (...) października 2015 r. kierowanym przez Inspektora w Wydziale Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Gminy T. P. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, nieruchomości te (znajdujące się w odległości ok. 80-150 m w kierunku zachodnim od terenu inwestycji) stanowią najbliższe tereny objęte ochroną akustyczną. Do pisma tego załączono mapę opisaną jako: "załącznik nr (...) do pisma nr (...)". Z dokumentu tego wynika, że obszar oddziaływania planowanej wówczas inwestycji obejmował oprócz działki inwestora również działki nr: (...), (...), 739, 738, (...). Jednocześnie udokumentowano w aktach administracyjnych, że: działka nr (...) - należała do S.-G. sp. z o.o.; dz. nr (...) - należała do G. D. i M. D., dz. nr (...) - należała do R. K., dz. nr (...) należała do J. M., a dz. nr (...) - należała do J. P. (nieponumerowane, k. 1-5 akt adm.). Skarżąca powyższych ustaleń nie zakwestionowała na żadnym etapie postępowania i znajdują one oparcie w przekazanym Sądowi materiale dowodowym.

Dokładny obszar planowanej rozbudowy opisano w pkt 3 na s. 1 Karty informacyjnej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska opinią z dnia (...) grudnia 2015 r. wskazał, że emisja substancji do powietrza z terenu zakładu jest i będzie związana z funkcjonowaniem instalacji do produkcji etykiet. Stwierdzono, że mając na uwadze rodzaj urządzeń i maszyn oraz rodzaj i zakładany wzrost zużycia surowców do produkcji oraz przewidywane natężenie ruchu pojazdów - nie przewiduje się istotnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na stan jakości powietrza w rejonie zainwestowania. RDOŚ wskazał, że nie przewiduje się aby wystąpiły przekroczenia dopuszczalnych wielkości emisji substancji i energii do środowiska. Uwzględniając przeznaczenie terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (teren aktywizacji gospodarczej) RDOŚ stwierdził, że przy zakładanych parametrach przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na najbliższych terenach wymagających ochrony akustycznej.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. opinią sanitarną z dnia (...) stycznia 2016 r. nr (...) (1)/16 nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu opinii wskazano, że obecnie użytkowane kotły gazowe ze względu na posiadaną moc będą pokrywały zapotrzebowanie związane również z rozbudowywaną częścią zakładu. Wskazano, że wzrost ilości samochodów nie wpłynie na stan aerosanitarny, który w tym rejonie jest zdominowany przez zanieczyszczenia związane z ruchem kołowym pojazdów poruszających się po drodze krajowej DK (...) zlokalizowanej w pobliżu inwestycji, gdzie natężenie ruchu na drodze krajowej wynosi ponad 35.000 na dobę. Ta sama droga krajowa determinuje również tło akustyczne, w związku z czym nie przewiduje się aby deklarowany ruch pojazdów po terenie inwestycji wpłynął w ogóle na istniejący stan akustyczny środowiska.

Skarżąca powyższych ustaleń nie zakwestionowała na żadnym etapie postępowania i znajdują one oparcie w przekazanym Sądowi materiale dowodowym.

Reasumując, obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmował oprócz działki inwestora również działki nr: (...), (...), (...), (...), (...), położone po stronie zachodniej, w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej wówczas inwestycji. Nie ulega wątpliwości, że H. W. nie wskazywała aby kiedykolwiek była właścicielką którejkolwiek z tych działek. Jak nadto wynika z akt sprawy wszystkim (w opisany powyżej sposób ustalonym) stronom postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez Wójta Gminy T. P. w dniu (...) lutego 2016 r. nr (...) doręczono tę decyzję.

Niemniej, w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem o wznowienie postępowania Skarżąca przedłożyła wydruki z ksiąg wieczystych z których wynika, że swój interes prawny wywodzi ona z tytułu własności do dz. (...) oraz (...), (...) i (...). Złożono również wydruk z księgi wieczystej dokumentującej tytuł własności przysługujący T. W. do dz. nr (...). Jak wynika z analizy map znajdujących się w aktach sprawy wszystkie wskazane działki H. W. (jak również dz. nr (...)) leżą poza obszarem oddziaływania planowanego wówczas przedsięwzięcia.

Nie ulega również wątpliwości, że H. W. swój interes prawny wywodziła z prawa własności do działek nr (...), nr (...) i nr (...) i położonej w znacznej odległości do terenu inwestycji działki nr (...).

Na etapie postępowania administracyjnego H. W. wyjaśniła, że swój interes prawny wywodzi z tytułu własności do działek dla których prowadzona jest księga nr (...) Przedłożony przez pełnomocnika Skarżącej wydruk z księgi wieczystej zawiera wpis, że księga ta została zamknięta (...) października 2015 r. W rubryce 0.4 tego wydruku wskazano, że "księgę wieczystą zamknięto wobec przeniesienia całego obszaru do KW (...)". Po zbadaniu przez Sąd z urzędu, powszechnie dostępnego zbioru elektronicznych ksiąg wieczystych prowadzonego przez Ministerstwo Sprawiedliwości, księgi o tym numerze wskazanym w rubryce (...) ((...)) należy stwierdzić, że właścicielem całego obszaru objętego wcześniej księgą (...) (prowadzonej dla należącej niegdyś do H. W. nieruchomości obejmującej m.in. działki nr (...), (...) i (...)) stał się Skarb Państwa - Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. To oznacza, że cały - objęty tą księgą wieczystą - obszar z którego Skarżąca wywodziła swój interes prawny przestał w 2015 r. stanowić jej własność. Tak więc już w dacie składania wniosku o wznowienie postępowania (co miało miejsce w 2016 r.) H. W. nie była właścicielką działek dla których niegdyś prowadzono księgę wieczystą o nr (...) To oznacza, że Skarżąca nie może aktualnie wywodzić swojego interesu prawnego ze zbytego tytułu prawnego. Swój interes prawny do wznowienia postępowania, z tytułu własności do działek objętych niegdyś księgą wieczystą o nr (...), mógłby wywodzić ewentualnie aktualny właściciel tych nieruchomości, wpisany w księdze wieczystej do której - przeniesiono cały obszar - objęty niegdyś księgą wieczystą o nr (...) To następcy prawnemu właściciela nieruchomości przysługuje prawo do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania z powołaniem się na okoliczność, że jego poprzednik prawny nie brał udziału w postępowaniu. Jeżeli interes prawny lub obowiązek, o których mowa w art. 28 k.p.a., dotyczą praw zbywalnych, to ich zbycie spowoduje także przejście uprawnienia do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji także uprawnienia do złożenia podania o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r. sygn. II OSK (...)).

Podkreślić trzeba, ze Sądowi z urzędu wiadomym jest, że H. W. kwestionowała w toku postępowania utratę prawa własności do działek nr (...) i (...) (choćby poprzez adnotację na piśmie z dnia (...) maja 2018 r.). Z urzędu też Sądowi wiadomym jest, że na etapie postępowania administracyjnego, w sprawie zarejestrowanej przed tut. Sądem pod sygn. IV SA/Po 117/19 Skarżąca podnosiła, że nadal czuje się właścicielką działki nr (...) i dokonano wpisu ostrzeżenia o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Należy jednak zauważyć, że w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2018 r. poz. 1916 - dalej jako: u.k.w.h.) księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Natomiast art. 3 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Konsekwencjami zasady ustanowionej w tym przepisie jest domniemanie wiarygodności ksiąg wieczystych. Wynikające z art. 10 ust. 1 u.k.w.h. roszczenie o uzgodnienie księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym może doprowadzić do obalenia domniemania prawnego z art. 3 u.k.w.h. Należy jednak zauważyć, że przewidziane w art. 10 ust. 2 u.k.w.h. ostrzeżenie, ujawnione w dziale II księgi wieczystej, nie obala domniemania prawnego z art. 3 u.k.w.h., a więc domniemania zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skutki ostrzeżenia polegają jedynie na wyłączeniu rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, ustanowionej w art. 5 u.k.w.h. Stosownie do art. 5 u.k.w.h., w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi wieczystej rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych). W myśl art. 8 u.k.w.h., rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych wyłącza m.in. ostrzeżenie dotyczące niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości. Odnosząc się do wymienionych regulacji podkreślić należy, że z mocy wyraźnego unormowania ustawowego, skutki ostrzeżenia z art. 10 ust. 2 u.k.w.h. odnoszą się tylko do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych przewidzianej w art. 5 u.k.w.h., a nie do domniemania zgodności wpisu księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, wynikającego z art. 3 u.k.w.h. Domniemanie ustanowione w art. 3 u.k.w.h. oraz rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych są to dwie instytucje będące następstwem różnorodnych skutków materialnoprawnych wpisów, dokonywanych w księgach wieczystych.

Jak wskazuje się w piśmiennictwie domniemanie prawne zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym należy do naczelnych zasad prawa materialnego ksiąg wieczystych. Domniemanie to jest nieodłącznym atrybutem ksiąg wieczystych i idzie ono w parze z ustrojową funkcją ustalania stanu prawnego nieruchomości w trybie wpisu do księgi wieczystej oraz zasadą jawności ksiąg wieczystych (por. E. Gniewek w: System prawa prywatnego, Prawo Rzeczowe, Tom 4, Wydawnictwo C.H.Beck, Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2007, s. 113, 120-123 i 135).

Wskazać należy, że zakresem domniemania objęte zostały wszelkie prawa podmiotowe ujawnione w księdze wieczystej. Oczywiście domniemanie unormowane w art. 3 u.k.w.h. ma charakter wzruszalny, a zatem może być obalone w stosownym trybie, zasadniczo w postępowaniu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Tym niemniej dopóki domniemanie to nie zostanie obalone, to osoba, której prawo własności jest ujawnione w księdze wieczystej ma podstawę do powoływania treści wpisu księgi wieczystej, w celu wykazania stanu prawnego danej nieruchomości. Wymienione instytucje służące ochronie bezpieczeństwa obrotu, niewątpliwie faworyzują formalny stan wpisów w księdze wieczystej. Uwzględnienie omawianych zasad jest konieczne we wszelkich postępowaniach administracyjnych, w których podejmowane rozstrzygnięcia pozostają w związku ze stanem prawnym nieruchomości. Konsekwentnie należy więc przyjąć, że w sprawie dotyczącej interesu prawnego Skarżącej organ administracji określając istnienie interesu prawnego H. W. musiał oprzeć się na treści księgi wieczystej, w zakresie wpisów dotyczących własności wskazywanych przez nią nieruchomości. Z przyczyn omówionych wyżej, dokonanie w dziale III księgi wieczystej ostrzeżenia o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, nie niweczy skutków wynikających z wpisów prawa własności istniejących w dziale II księgi wieczystej (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. I OSK 1356/15). Dlatego prawidłowo stwierdzono, że nie mogła H. W. skutecznie wywodzić swojego interesu prawnego w sprawie z nie przysługującego jej aktualnie i w dacie złożenia wniosku tytułu własności do działek dla których prowadzona była księga wieczysta nr (...)

Nie umyka również uwadze Sądu, że w toku postępowania Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie Kolegium nadesłała również drugi wydruk, wskazując, że swój interes prawny wywodzi też przysługującego jej tytułu do działki nr (...) (księga wieczysta nr (...)). Działka nr (...) widnieje na mapie załączonej do skargi (k.9 akt sąd.). Działkę tę od granic terenu inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań (tj. wschodniej granicy działek nr (...), (...), (...), (...)) dzielą działki (...), (...), pas drogi (...) oraz klin działek (...), (...), (...), (...), (...), (...), który jak wynika z uchwały nr (...) Rady Gminy T. P. z dnia (...) września 1996 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej - sektor S. Z. - gmina T. P. (Dz. Urz.Woj. Wlkp. Nr 26, poz. 295) stanowi tereny aktywizacji gospodarczej.

W piśmie z dnia (...) listopada 2015 r. kierowanym przez pełnomocnika inwestora do RDOŚ wskazano, że przeprowadzono wizję lokalną podczas której ustalono, że wszystkie najbliżej położone planowanej wówczas inwestycji tereny należą do terenów aktywizacji gospodarczej i dróg publicznych. W większej odległości w kierunku zachodnim i północno-zachodnim (a więc - w kierunku przeciwnym - do obszaru na którym zlokalizowana jest należąca do Skarżącej działka nr (...)) znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej, które można zakwalifikować jako tereny zabudowy zagrodowej. Wskazano, że tereny zakwalifikowane do obszarów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej znajdują się w odległości ponad 180 m od zakładu. Informacje zawarte w tym piśmie pełnomocnika, są spójne z informacjami przekazanymi przez Gminę T. P. Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w piśmie z dnia (...) października 2015 r. Należy przy tym wskazać, że Gmina do swojego pisma załączyła mapkę na której wskazała konkretne numery działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i ich odległość od terenu planowanej inwestycji (załącznik nr (...) do pisma nr (...)"). Jednocześnie Gmina wskazała, że ze wschodu (gdzie jak wynika z zestawienia map znajdujących się w aktach sprawy, oraz mapek załączonych do skargi - k. 9 akt sąd. leży działka Skarżącej nr (...)) działka inwestora sąsiaduje z terenami przemysłowymi, halami produkcyjno-magazynowymi, a przeznaczenie terenu to aktywizacja gospodarcza. Od strony południowej - teren inwestycji sąsiaduje z terenem komunikacji (węzeł komunikacji przy drodze krajowej nr (...)). Te dane wziął pod uwagę również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., który w swojej opinii zaakcentował, że równoważny poziom dźwięku na granicy najbliższych obszarów podlegających ochronie akustycznej będzie wynosił 37,5 dB, a zgodnie z wartościami dopuszczalnymi dla terenów zabudowy mieszkaniowej w porze dziennej wynosi 50dB, a w porze nocnej 50dB, natomiast dla zabudowy zagrodowej w porze dziennej 55dB, a w porze nocnej (...) Stwierdzono, że wymagane normy zostaną zachowane.

Podsumowując więc, biorąc pod uwagę art. 74 ust. 1 pkt 3 i 6 u.u.i.ś., na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji można ustalić w sposób obiektywny, że wedle treści wniosku C. sp. z o. o i jego załączników, przy uwzględnieniu jednoznacznej charakterystyki przedsięwzięcia - polegającego na rozbudowie budynku biurowo-magazynowo-produkcyjnego przy ul. (...) na działkach nr ewid. (...), (...), (...), (...) i (...) w T. P. - stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach był wnioskodawca oraz właściciele nieruchomości zabudowanych zabudowa jednorodzinną bezpośrednio graniczących z działkami nr (...), (...) i nr (...) (na których planowano wówczas realizację inwestycji). Ustalając krąg stron postępowania organ był związany przepisami prawa, a w okolicznościach badanej sprawy, konkretnie przepisami art. 74 ust. 1 pkt 3 i 6 u.u.i.ś. Wójt Gminy T. P. poczynił ustalenia, które zostały przeprowadzone w zgodzie z tymi przepisami. Nie stwierdzono również zaistnienia żadnych innych przesłanek uzasadniających stwierdzenie interesu prawnego Skarżącej w tym postępowaniu.

Skoro zatem okoliczności, o których mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3 i 6 u.u.i.ś. znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, i nie zostały one w toku postępowania administracyjnego przez Skarżącą zakwestionowane, jak również nie stwierdzono zaistnienia żadnych innych przesłanek uzasadniających stwierdzenie interesu prawnego Skarżącej w tym postępowaniu to nie sposób ustaleniom organów zarzucić wadliwości. Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie zostały udokumentowane i nie zostały przez Skarżącą w żaden sposób zakwestionowane na żadnym etapie postępowania. W tej sytuacji wnioski organów co do braku statusu strony H. W. w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia (...) lutego 2016 r. należało uznać za prawidłowe. W toku zainicjowanego w 2016 r. postępowania Skarżąca nie wskazała z czego konkretnie wywodzi swój interes prawny w tym postępowaniu. Podkreślić należy, że we wniosku o wznowienie postępowania powołano liczne orzeczenia sądowe oraz odwołano się do poglądów doktryny definiujących pojęcie strony postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań, jednak ani we wnioskach inicjujących postępowanie wznowieniowe, ani w toku postępowania nie zakwestionowano żadnych ustaleń faktycznych poczynionych przy wydawaniu decyzji z dnia (...) lutego 2016 r. Żadnych konkretnych zarzutów dotyczących wadliwości ustaleń poczynionych w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia (...) lutego 2016 r. nie podniesiono w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia (...) marca 2018 r.

Kontrola legalności decyzji obydwu instancji została w niniejszej sprawie przeprowadzona przez Sąd z uwzględnieniem obowiązków wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a. Niezwiązany zarzutami i wnioskami skargi Sąd, nie dostrzegł jednak również z urzędu takich wad zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, które uzasadniałyby uchylenie ich. Sąd nie dostrzegł, bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - jak również przepisów postępowania, które - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dostrzegł też naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego doznaje ograniczenia, bowiem może ono nastąpić tylko wówczas, jeżeli uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie, w przypadku naruszenia przepisów postępowania, przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 458). Jednocześnie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji gdy przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (por. A. Kabat (w;) B. Dauter, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 624). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd miał również na uwadze, czy uchylenie zaskarżonego aktu z uwagi na stwierdzone uchybienia może doprowadzić do wydania decyzji o innej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy. Wobec powyższego, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, Sąd wziął pod uwagę nie tylko czy miało miejsce naruszenie przepisów prawa, ale również rozważył czy ponowne rozpoznanie sprawy przez Kolegium mogłoby doprowadzić do wydania decyzji o odmiennej treści na skutek ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ.

Mając zatem na uwadze, że ustalenia organów dotyczące decyzji z dnia (...) lutego 2016 r., znajdują oparcie w materiale dowodowym i nie były kwestionowane, oraz, że nie stwierdzono zaistnienia przesłanek istnienia interesu prawnego Skarżącej w tym postępowaniu, Sąd uznał, że zasadnie organy obydwu instancji stwierdziły, że nie istnieją podstawy do stwierdzenia wydania decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia (...) lutego 2016 r. z naruszeniem prawa, ale do odmowy uchylenia tej decyzji z uwagi na nie zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Z powyższych względów - mając na uwadze okoliczności, tej konkretnej sprawy - Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.