Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1396049

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 20 listopada 2013 r.
IV SA/Po 809/13
Zasady rozpoznawania przez organ odwołań od decyzji administracyjnej, wniesionych przez dwie lub więcej stron postępowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Busz.

Sędziowie WSA: Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.), Izabela Bąk-Marciniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skarg J. R. na decyzje W. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...), nr (...) w przedmiotach ustalenia prawa do urlopu dodatkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia,

1.

uchyla decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...),

2.

uchyla decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...),

3.

zasądza od W. Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz J. R.kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w P. odmówił przyznania J. R. urlopu dodatkowego za lata 2003 do 2005 w wymiarze 9 dni za każdy rok pełnienia służby na stanowisku dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w P.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. R. osobiście oraz przez pełnomocnika jak również Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów Komendy Powiatowej Policji w P.

Po rozpoznaniu odwołania J. R., reprezentowanego przez adw. M. P., W. Komendant Wojewódzki Policji w P. wydał decyzję z dnia (...) czerwca 2013 r., nr (...) o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Po rozpoznaniu odwołania Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w P. W. Komendant Wojewódzki Policji w P. wydał decyzję z dnia (...) czerwca 2013 r., nr (...) o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Skargę na wyżej wskazane decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł J. R. zarzucając im:

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267- dalej "k.p.a.") w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez wydanie dwóch odrębnych decyzji utrzymujących w mocy zaskarżoną przez strony decyzję organy I instancji;

- naruszenie § 3 ust. 3 i 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów poprzez jego niezastosowanie i niewydanie rozkazu personalnego;

- naruszenie art. 28 w zw. z art. 32 w zw. z art. 127 i 138 k.p.a. poprzez jego niesłuszne niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wniesionego osobiście przez asp. szt. w stanie spoczynku J. R. odwołania;

- naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z przepisem art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji;

- naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i dowolnego przyjęcia, że wniosek odwołującego nie zasługuje na uwzględnienie;

- naruszenie art. 84 ustawy o Policji w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2 lit. g rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż prawo do urlopu dodatkowego policjant nabywa po spełnieniu wszystkich wymienionych w tym przepisie przesłanek, w sytuacji gdy przepis ten odnosi się do dwóch różnych grup policjantów;

- naruszenie art. 84 ustawy o Policji w zw. z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów w zw. z § 12 ust. 3 tegoż rozporządzenia, poprzez dokonanie błędnej oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia uprawniających odwołującego do uzyskania urlopu dodatkowego.

Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia (...) kwietnia 2013 r. jak również o uchylenie decyzji W. Komendanta Wojewódzkiego Policji nr (...).

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w P.z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) została zaskarżona przez wszystkie strony postępowania, a mianowicie przez J. R. osobiście, zastępowanego przez niego pełnomocnika, jak również przez Zarząd Terenowy Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Powiatowej Policji w P. W.Komendant Wojewódzki Policji tymczasem wydał dwie decyzje na skutek odwołań pełnomocnika skarżącego oraz ZT NSZZ Policjantów KPP w P. o nr (...) oraz (...).

Strona podkreśliła, że decyzje wydane przez organ II instancji wydane zostały w tej samej dacie, tj. w dniu (...) czerwca 2013 r., tym samym nie jest możliwe rozstrzygnięcie co do kwestii, która z decyzji wydanych przez W.Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. wydana jest wadliwie, tj. już po rozstrzygnięciu przez organ II instancji przedmiotowej sprawy w instancji odwoławczej.

W chwili obecnej w obrocie prawnym funkcjonują więc dwie decyzje wydane przez ten sam organ, w tym samym przedmiocie, a nadto w obu tych przypadkach decyzje te funkcjonują jako orzeczenia organu odwoławczego w wyniku zaskarżenia przez strony tej samej decyzji organu I instancji jaką jest orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o sygn. akt IV SA/PO 893/13 ze sprawą o sygn. IV SA/Po 809/13.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega, więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym należy zauważyć, iż na podstawie art. 134 powyższej ustawy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości. Powyższe oznacza, iż organ właściwy do rozpoznania odwołania (organ odwoławczy) może podjąć czynności procesowe w postępowaniu odwoławczym tylko, gdy uprawniony podmiot złoży odpowiednie podanie (odwołanie).

Z akt sprawy wynika, że od decyzji organu I instancji zostały złożone trzy odwołania tj. odwołanie skarżącego, odwołanie pełnomocnika skarżącego oraz odwołanie Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w P.

Organ odwoławczy rozpoznając wyżej wskazane odwołania wydał dwie odrębne decyzje czym w ocenie Sądu naruszył dyspozycję art. 138 k.p.a. stanowiącego, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1)

utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2)

uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3)

umarza postępowanie odwoławcze.

Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§ 2).

Kategoryczne sformułowanie przepisu art. 138 § 1 k.p.a., nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań, lecz wskazuje, że organ "wydaje decyzję". Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przez kilka podmiotów, obowiązkiem organu jest ich łączne rozpoznanie w jednym terminie i wydanie w ich przedmiocie jednego rozstrzygnięcia.

Wniesienie kilku odwołań nie skutkuje wydaniem tylu decyzji, ile odwołań pochodzących od poszczególnych stron danego postępowania zostanie wniesionych. Wręcz przeciwnie wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej strony postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek łącznego ich rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania drugiego odwołania wniesionego przez inną osobę. Dlatego uznać należy, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania obu odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, obligującym uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 450/07 - Lex nr 518832, oraz w Łodzi z dnia 16 marca 2010 r., II SA/Łd 79/10, LEX nr 605686).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącego został rozpoznany decyzją Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. Ten stan rzeczy zdeterminował postępowanie odwoławcze, które jak już powiedziano, winno być zakończone wydaniem jednej decyzji. W niniejszej sprawie obie decyzje organu odwoławczego zostały wydane po rozpoznaniu środków zaskarżenia, co prawda pochodzących od różnych stron postępowania ale dotyczących jednego rozstrzygnięcia.

Zatem w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje zawierające rozstrzygnięcie w jednej i tej samej sprawie. Zatem co najmniej jedna z nich jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tzn. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Dla potrzeb wskazania, która z decyzji jest dotknięta tą wadą konieczne jest ustalenie, która z nich jest pierwszą decyzją ostateczną w sprawie. Ponieważ obie decyzje zostały wydane w tym samym dniu, ustalenia powyższej okoliczności jest niemożliwe, co w konsekwencji prowadzić musi do wyeliminowania z obrotu prawnego obu decyzji.

Uchylenie wskazanych w sentencji decyzji z wyżej podanych względów, powoduje przedwczesność dokonania przez Sąd oceny zaskarżonych decyzji w jego prawnomaterialnym zakresie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Art. 152 p.p.s.a. nie zastosowano z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy zobowiązany będzie do łącznego rozpoznania wszystkich wniesionych odwołań pamiętając przy tym, że fakt reprezentowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika nie pozbawia jej możliwości działania w sprawie. Z powyższych względów organ winien odnieść się do zarzutów skarżącego zawartych zarówno w odwołaniu złożonym przez niego osobiście jak również w odwołaniu złożonego przez jego pełnomocnika.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.