Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2618240

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 20 grudnia 2018 r.
IV SA/Po 600/18
Warunek uznania pisma za doręczone na skutek upływu ustawowego terminu jego przechowywania w placówce pocztowej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Busz.

Sędziowie WSA: Anna Jarosz Tomasz Grossmann (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań

1.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrz Miasta Z. z dnia (...) lutego 2018 r. nr (...);

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Ł. W. kwotę (...) zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) września 2017 r. nr (...) Burmistrz Miasta Z. orzekł o przyznaniu M. W. świadczenia z funduszu alimentacyjnego na O. W. i A. W. - w kwocie, odpowiednio, (...) zł i (...) zł miesięcznie - na okres od (...) października 2017 r. do (...) września 2018 r.

Pismem z (...) września 2017 r., nadanym (...) października 2017 r., Ł. W. (dalej też jako "Dłużnik" lub "Skarżący") został wezwany do stawienia się w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Z. (zwanym też dalej "MOPS") celem złożenia oświadczenia majątkowego. Pismo nie zostało podjęte przez adresata, a następnie dnia (...) października 2017 r. zwrócone nadawcy.

Pismem z (...) listopada 2017 r., nadanym (...) grudnia 2017 r., organ ponownie wezwał Skarżącego do stawienia się w MOPS celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego. Pismo nie zostało podjęte przez adresata, a następnie dnia (...) grudnia 2017 r. zwrócone nadawcy.

Decyzją z (...) lutego 2018 r. nr (...) Burmistrz Miasta Z. (dalej też jako "Burmistrz" lub "organ I instancji") - na podstawie art. 5 ust. 3-3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 489, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.o.u.a.") - orzekł o uznaniu Ł. W. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Dłużnik, pomimo wezwania, nie stawił się w MOPS celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, co uzasadniało wydanie na podstawie art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a. decyzji o uznaniu go za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Odwołanie od tej decyzji wniósł Ł. W., który wskazał, iż nie uchyla się od płacenia alimentów, na co dowodem są wpłaty na konto komornika, których potwierdzenia załączył do odwołania.

Decyzją z (...) marca 2018 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza, wskazując w uzasadnieniu, że w sprawie najistotniejszą przesłanką uznania Ł. W. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych jest uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i nie złożenie oświadczenia majątkowego. Odnosząc się zaś do argumentów podniesionych w odwołaniu, SKO wyjaśniło, że dokonywanie wpłat w lutym i marcu 2018 r. na poczet alimentów pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Jak już wskazano wyżej, najistotniejszą w sprawie przesłanką uznania Skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych jest niewywiązanie się z obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego i niezgłoszenie się w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego. Poza tym SKO podkreśliło, że zgodnie z art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a. decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że zaskarżoną decyzję Burmistrza należało utrzymać w mocy, ponieważ zaistniały przesłanki z art. 5 ust. 3 i 3a u.p.o.u.a. uzasadniające uznanie Ł. W. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Skargę na opisaną decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Ł. W., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, r. K., który zarzucił:

I.

mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania:

1.

art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w ten sposób, że organ II instancji nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i nie zebrał oraz nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dokonał jego dowolnej, a nie swobodnej oceny z uchybieniem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, przez:

- uznanie Skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, w sytuacji, w której Skarżący nie miał możliwości płacenia ustalonych alimentów, z uwagi na trudną sytuację materialną i zdrowotną oraz trudności w znalezieniu zatrudnienia z przyczyn przez niego niezawinionych, podczas (gdy) uchylanie się od alimentów jest działaniem zawinionym, nacechowanym złą wolą, której nie można przypisać Skarżącemu,

- nieuwzględnienie 2 wpłat na poczet alimentów w lutym i marcu 2018 r. w kwotach po (...) zł każda, co świadczy o nieuchylaniu się Skarżącego od alimentów,

- zaniechanie sprawdzenia przez organ administracji publicznej czy adres, na który organ I instancji kierował korespondencję do Skarżącego, w tym wezwanie do osobistego stawiennictwa w MOPS celem złożenia oświadczenia majątkowego i przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, jest prawidłowym i aktualnym adresem zamieszkania Skarżącego i czy został on skutecznie pouczony o konsekwencjach swojego niestawiennictwa, w sytuacji, w której Skarżący nie odbierał adresowanej do niego korespondencji, skutkiem czego organ II instancji nie stał na straży praworządności, nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego oraz nie załatwił sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

2.

art. 44 § 1-4 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo że nie zostało sprawdzone, czy adres, na który organ I instancji kierował korespondencję do Skarżącego, w tym wezwanie do osobistego stawiennictwa w MOPS celem złożenia oświadczenia majątkowego i przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, jest prawidłowym i aktualnym adresem zamieszkania skarżącego, w sytuacji, w której Skarżący nie odbierał adresowanej do niego korespondencji,

3.

art. 8 k.p.a. - będące pochodną wskazanych wyżej naruszeń prawa procesowego - przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, czego przejawem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo zaniechania sprawdzenia z urzędu prawidłowości adresu Skarżącego, pomimo że nie odbierał on kierowanej do niego korespondencji, nierzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego i oceny dowodów oraz nie załatwienie sprawy w zgodzie z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli;

II.

mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego:

1.

art. 5 ust. 2 u.p.o.u.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, w której Skarżący wskazywał w toku postępowania, że przyczyną braku alimentów są trudności w znalezieniu zatrudnienia, co obligowało organ do podjęcia działań wskazanych w ww. przepisie;

2.

art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przedwczesne wszczęcie postępowania w przedmiocie uznania Skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, pomimo braku uprzedniego wdrożenia działań, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.p.o.u.a.

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza oraz o umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa pełnionego przez radcę prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutu niezbadania prawidłowości adresu, na który kierowana była korespondencja, SKO wyjaśniło, że adres doręczeń do czasu złożenia skargi nie był kwestionowany. Z akt sprawy wynika, że wezwania kierowane do strony na adres: Aleja (...), (...), dwukrotnie awizowane nie zostały podjęte i doręczenie nastąpiło przez tzw. doręczenie zastępcze określone w art. 44 k.p.a. Z materiału dowodowego wynika także, iż na ten adres kilkukrotnie skutecznie doręczono skarżącemu korespondencję. Organ dodał jeszcze, że z oświadczenia znajdującego się w aktach sprawy złożonego (...) marca 2018 r. wynika, iż Skarżący wskazał, że od grudnia 2017 r. mieszka pod adresem: ul. (...). L. O. (...), (...). I pomimo tego faktu w kolejnych pismach, w tym w odwołaniu i skardze, wskazuje jako swój adres poprzednie miejsce zamieszkania, na który skutecznie doręczana jest korespondencja.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się ww. kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa oraz wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania Skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2018 r. poz. 554, z późn. zm.; w skrócie: "u.p.o.u.a."), na czele z jej art. 5 ust. 3 i 3a. W myśl art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a., w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił:

1.

złożenia oświadczenia majątkowego,

2.

zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy,

3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Stosownie do art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a., decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów.

Z przytoczonych przepisów wynika, iż postępowanie w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązania alimentacyjnego może zostać wszczęte po wystąpieniu jednej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 3 pkt 1-3 u.p.o.u.a.

W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, iż zaszła przesłanka określona w art. 5 ust. 3 pkt 1 u.p.o.u.a., ponieważ Skarżący, pomimo dwukrotnego wezwania, uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego oraz nie złożył oświadczenia majątkowego.

Zatem w niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny, czy Skarżący faktycznie nie zastosował się do wezwania i nie stawił się celem umożliwienia przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz odebrania oświadczenia majątkowego, co stanowiło impuls do wszczęcia postępowania w sprawie uznania go za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Wszczynając to postępowanie organ I instancji uznał, że Skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie wywiadu alimentacyjnego. Organy obu instancji zgodnie przyjęły, że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia Skarżącemu wezwania do stawienia się w MOPS, w trybie art. 44 k.p.a.

Zgodnie z tą regulacją, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: (1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia (...) listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; (2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (art. 44 § 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).

Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym warunkiem uznania pisma za doręczone na skutek upływu ustawowego terminu jego przechowywania w placówce pocztowej - w sytuacji niemożności jego doręczenia adresatowi osobiście lub za pośrednictwem dorosłego domownika, administracji domu, dozorcy domu - jest prawidłowe, dwukrotne pozostawienie adresatowi zawiadomienia o miejscu przechowywania lub złożenia przesyłki (tzw. awizo). To, czy wymogi awizowania zostały spełnione, podlega ocenie na podstawie treści adnotacji obrazujących przebieg działań związanych z doręczaniem pisma zawartych na kopercie i formularzu potwierdzenia odbioru, które dokonywane są przez doręczyciela i pracowników poczty (por. np. wyrok WSA z 26 stycznia 2017 r., II SA/Sz 665/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA").

Należy pamiętać, iż tryb doręczenia zastosowany w kontrolowanej sprawie ma charakter szczególny, ponieważ skutkuje przyjęciem fikcji doręczenia pisma. Aby uznać to tzw. doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo, muszą łącznie zostać spełnione przesłanki określone w art. 44 k.p.a. (por. postanowienie NSA z 4 kwietnia 2012 r., II OSK 695/12, CBOSA). W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania (fikcji) doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem, skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia pisma stronie. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie będzie możliwe skuteczne powoływanie się na skutek doręczenia. W judykaturze trafnie akcentuje się, że w świetle art. 44 k.p.a. ocena ziszczenia się skutku prawnego, o którym mowa w § 4, polegającego na uznaniu pisma za doręczone, nie może być sformułowana wyłącznie w oparciu o stwierdzenie, iż pismo było przechowywane przez pocztę przez okres czternastu dni w jej placówce pocztowej, lecz musi być powiązana także z ustaleniem, że spełnione zostały w czasie biegu tego terminu wszystkie pozostałe wymogi płynące zarówno z § 2, jak i § 3, czyli wymogi związane z pierwszym i powtórnym zawiadomieniem o nadejściu przesyłki (por. wyrok WSA z 10 maja 2017 r., I SA/Op 136/17, CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż bezspornie:

- przesyłkę zawierającą pierwsze wezwanie, z (...) września 2017 r. adresowaną do Skarżącego nadano w urzędzie pocztowym (...) października 2018 r. Jak wynika z adnotacji na kopercie, przesyłka została awizowana (...) października 2017 r. Z adnotacji na kopercie wynika również, iż przesyłkę zwrócono do nadawcy (...) października 2017 r. W oparciu o zestawienie powyższych dat można zatem stwierdzić, że ww. pismo było przechowywane przez Pocztę przez okres co najmniej czternastu dni w jej placówce pocztowej;

- przesyłka zawierająca powtórne wezwanie, z (...) listopada 2017 r., nadana została w urzędzie pocztowym (...) grudnia 2017 r. Jak wynika z adnotacji na kopercie, przesyłka została awizowana (...) grudnia 2017 r. Z adnotacji na kopercie wynika również, iż przesyłkę zwrócono do nadawcy (...) grudnia 2017 r. Zatem także w odniesieniu do tej przesyłki można stwierdzić, że ww. pismo było przechowywane przez Pocztę przez okres co najmniej czternastu dni w jej placówce pocztowej.

Jednakże w przypadku obu przesyłek warunkiem skutecznego ich doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. było jeszcze powtórne zawiadomienie adresata o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (tzw. powtórne awizowanie przesyłki). Tymczasem w przypadku każdej z tych przesyłek ani na kopercie, ani na dołączonym do niej formularzu zwrotnego potwierdzenia doręczenia, nie ma informacji o fakcie dokonania powtórnego awizo. Ponadto należy zauważyć, że w przypadku obu przesyłek na kopercie brak jest jakiejkolwiek adnotacji na temat tego, w jaki sposób działał doręczyciel. Tymczasem samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma, pieczęci urzędu pocztowego i daty, nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały wszystkie przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 k.p.a. (o czym niżej).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że wszelkie adnotacje poczty na zwróconej przesyłce - zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - mają walor dokumentu urzędowego, korzystającego z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą (wiarygodności) twierdzeń w nim zawartych (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2011 r., I FSK 123/11; wyrok NSA z 8 grudnia 2011 r., I FSK 11/11; postanowienie NSA z 4 listopada 2010 r., I FZ 419/10 - dostępne w CBOSA). Zarazem jednak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 1870/16 (CBOSA) został wyrażony pogląd - który Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela - że skuteczność doręczenia dokonanego w omawianym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Osoba doręczająca powinna w treści takiego zawiadomienia poinformować o pozostawieniu pisma procesowego do odbioru, precyzyjnie wskazać miejsca (tzn. określić nazwę danej instytucji i jej adres), w którym pismo może być odebrane; wskazać, że pismo może być odebrane w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 k.p.a., oraz szczegółowo pouczyć o skutkach prawnych nieodebrania pisma w tak wyznaczonym terminie. Adresat musi być więc zawiadomiony w sposób niebudzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu, gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty lub wzmianki o awizowaniu przesyłki, nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia z art. 44 k.p.a.

Mając wszystko to na uwadze należy stwierdzić, iż organy błędnie przyjęły, że wezwanie wystosowane do Skarżącego - choć skierowane na prawidłowy adres, co trafnie skonstatowało SKO - zostało skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. To zaś skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a. Z tej przyczyny konieczne stało się uchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji, jako co najmniej przedwczesnych.

Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika Skarżącego o zastosowanie przez Sąd przepisu art. 145 § 3 p.p.s.a., należy wyjaśnić, że przepis ten jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Umorzenie postępowania jest konieczne w sytuacji stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. W kontrolowanej sprawie, na obecnym jej etapie, nie ma zaś dostatecznych podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego już wszczętego. Taka sytuacja ewentualnie wystąpi, gdy organ I instancji - ponownie rozpoznając sprawę po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku - prawidłowo wezwawszy Skarżącego, będzie miał możliwość przeprowadzenia z nim wywiadu alimentacyjnego oraz uzyska od niego oświadczenie majątkowe.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu (200 zł) oraz wynagrodzenie należne jego pełnomocnikowi, ustalone zgodnie z § 15 ust. 1 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia (...) października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości (...) zł - łącznie (...) zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.