Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1382969

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 10 października 2013 r.
IV SA/Po 550/13
Wyjątkowość instytucji umorzenia dłużnikowi alimentacyjnemu zaległości z tytułu zaliczek wypłaconych osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta (spr.).

Sędziowie WSA: Ewa Kręcichwost-Durchowska, Maciej Busz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia dłużnikowi alimentacyjnemu należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lutego 2013 r., Nr (...) Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. działający z upoważnienia Burmistrza Miasta K. odmówił E.S. umorzenia należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 z późn. zm.) oraz należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 z późn. zm.) wraz z odsetkami na rzecz osób uprawnionych: A. S., K.S., M. S.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że E. S. nie wywiązuje się ze swojego obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci oraz że zadłużenie z tytułu: zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, wynosi (...) zł oraz świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wynosi (...) zł plus odsetki ustawowe.

Ponadto organ wyjaśnił, że dochodem wnioskodawcy jest renta inwalidzka, która do wypłaty wynosi (...) zł miesięcznie, potrącenia dokonywane z renty, nie pokrywają zasądzonych alimentów. E. S. korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej w B. w formie zasiłków okresowych, częściowo jest niezdolny do pracy, cukrzyca, kłopoty z ciśnieniem i wzrokiem. Organ podnosi, że dłużnik ubiegał się już kilkakrotnie o umorzenie świadczeń, jednakże jego sytuacja nie uległa zmianie. Przedstawia dokumenty potwierdzające dochody i wydatki na zbliżonym poziomie również sytuacja zdrowotna nie uległa pogorszeniu. Organ wskazał również, że Strona korzystała z instancji odwołania do SKO jak również skargi do WSA w Poznaniu, co w konsekwencji uznano, że nie zachodzą przesłanki do umorzenia zobowiązań alimentacyjnych. Strona nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności ani nie jest całkowicie niezdolna do pracy, a zatem w ocenie organu I instancji ma możliwość podjęcia pracy w przyszłości i poprawienia w ten sposób swojej sytuacji we własnym zakresie bez pomocy instytucji zabezpieczenia społecznego. Ponadto organ uznał, iż brak jest szczególnych okoliczności uzasadniających umorzenie wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Tymczasem tylko szczególne okoliczności mogą stanowić podstawę do umorzenia należności. Zdaniem organu trudna sytuacja materialna, na którą powołuje się strona jest okolicznością dotyczącą wszystkich dłużników alimentacyjnych, gdyż uruchomienie funduszu alimentacyjnego następuje tylko wówczas, gdy dłużnik nie ma majątku ani dochodów podlegających egzekucji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. S. podnosząc, iż ma 63 lata, mieszka na wsi, nie ma zawodu, wykształcenia, ma nasilające się, nieuleczalne problemy zdrowotne. Ponadto prosi o umorzenie "długów alimentacyjnych" wynikających jego zdaniem nie z jego winy oraz podnosi, że będzie się odwoływał do skutku.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżona decyzję.

W uzasadnieniu organ, po opisaniu stanu faktycznego sprawy oraz przytoczeniu treści przepisów prawa, wskazał, że obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców. Wynika to, z faktu, że alimenty służą realizacji ochrony dobra dziecka poprzez zapewnienie środków na jego godziwe utrzymanie, wychowanie czy edukację. Dobro dziecka jest wartością najwyższą podlegającą ochronie ze strony państwa. Trafnie organ I instancji podniósł również, że trudna sytuacja materialna, na którą powołuje się strona jest okolicznością dotyczącą wszystkich dłużników alimentacyjnych, gdyż uruchomienie funduszu alimentacyjnego następuje tylko wówczas, gdy dłużnik nie ma majątku ani dochodów podlegających egzekucji.

Organ podniósł, że decyzja w zakresie wniosku dłużnika alimentacyjnego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ma charakter uznaniowy. Użyte bowiem w powyższym przepisie sformułowanie "może" wskazuje, iż przepis ten pozostawia do uznania organowi rozpatrującemu sprawę czy istnieją albo nie istnieją okoliczności uzasadniające umorzenie zadłużenia alimentacyjnego. Oczywistym jest, że uznanie to nie może oznaczać dowolności rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji musi być bowiem poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek uzasadniających umorzenie spłaty zaległości. Przesłanki te są różne, w zależności od tego czy wnioskodawca ubiega się o umorzenie zadłużenia z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego czy też z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych. W pierwszym przypadku rozstrzygający sprawę bierze pod uwagę sytuację dochodową i rodzinną w drugim zaś skuteczność egzekucji.

W ocenie organu przeprowadzone postępowanie nie wykazało, aby okoliczności dochodowe i rodzinne odwołującego dawały podstawę do umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Okoliczności te muszą być bowiem szczególne, tzn. uzasadniające umorzenie zadłużenia alimentacyjnego. Tymczasem zebrany w sprawie materiał nie daje podstaw do takiego uznania. Brak możliwości wywiązywania się z ciążącego na stronie obowiązku alimentacyjnego powinien być efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek należności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 559/10). Odwołujący ma bez wątpienia problemy zdrowotne. Jednakże ustalona częściowa niezdolność do pracy nie wyklucza możliwości zatrudnienia-chociażby w formie pracy dorywczej czy na część etatu i tym samym polepszenia swojej sytuacji finansowej. Przedłożone zaświadczenia lekarskie wskazują wprawdzie, że odwołujący choruje na cukrzycę i nadciśnienie tętnicze, jednakże nie powodują one całkowitej niezdolności do pracy wykluczającej możliwość podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia. W przeciwnym razie byłoby to podstawą do zmiany orzeczenia o niezdolności do pracy. Odnosząc się z kolei do kwestii umorzenia należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych wskazać należy, że podstawą do umorzenia należności jest skuteczność egzekucji przez co najmniej okres 3 lat. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika wprawdzie, że komornik sądowy dokonuje na bieżąco potrąceń z renty Odwołującego, jednakże nie można mówić o skuteczności egzekucji, ponieważ miesięczne potrącenia przez ostatnie 3 lata nic zaspokajały w pełni bieżących rat alimentacyjnych.

Organ wyjaśnił, że z informacji z dnia (...) lutego 2013 r. GOPS w B. wynika, że E.S. jest współwłaścicielem 1/2 domu w K. przy ul. K. (...), oraz działki rolnej o pow. 27 arów w miejscowości B., ponadto z informacji z dnia (...) kwietnia 2013 r. wynika, że jest współwłaścicielem domu w którym zamieszkuje w miejscowości B. przy ul. S. (...). W ocenie organu można zatem przyjąć, że odwołujący może uzyskać z tego tytułu dochody, co nie wyklucza możliwości uregulowania należności o które wnosi. Ponadto odwołujący ma stałe źródło dochodów-rentę, z której komornik dokonuje potrąceń na poczet alimentów. Wskazać również należy, że syn A. S. nie pobiera świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie zasiłkowym 2012/2013, ponieważ jest osobą pełnoletnią, która nie kontynuuje nauki w szkole, w związku z czym należności z funduszu alimentacyjnego przyznane na A.S. nie zwiększają się, zwiększa się jedynie kwota odsetek z tytułu wypłaconych wierzycielce świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Umorzenie przedmiotowych należności prowadziłoby do nieuzasadnionego okolicznościami sprawy przerzucania obowiązku alimentacyjnego odwołującego się na wszystkich podatników, co sprzeczne jest z interesem społecznym.

Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł E. S.wskazując, że zawsze płacił alimenty systematycznie, a kwota, którą zasądził Sąd była w granicach jego możliwości finansowych. Skarżący ponadto wskazał, że do końca życia nie spłaci długu.

W odpowiedzi na skargę organ powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 powołanej ustawy w łącznej wysokości: 1) 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Z treści powołanego powyżej przepisu wynika zatem jednoznacznie, że jedyną i konieczną przesłanką umorzenia należności z tytułu wypłaconych zaliczek jest skuteczna egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów, prowadzona przez okres minimum 3 lat. Kategoryczne sformułowanie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że nawet bardzo trudna sytuacja materialna (czy też zdrowotna) dłużnika alimentacyjnego nie stanowi ani samodzielnej, ani dodatkowej przesłanki umorzenia należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych. Równocześnie ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w art. 30 ust. 2 przewiduje, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając jego sytuację dochodową i rodzinną.

Treść powyższego przepisu niewątpliwie wskazuje na uznaniowy charakter decyzji. Na tle jurysdykcji administracyjnej sprawowanej w sprawach podlegających uznaniu organu, orzecznictwo sądowoadminstarcyjne od początku prezentowało stanowisko, że zakres swobody organu działającego w ramach uznania administracyjnego, wynikający z przepisów prawa materialnego, ograniczony jest ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - dalej jako k.p.a.) (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1981 r. sygn. SA 820/81, ONSA, z. 1, poz. 57). Zgodnie z tą zasadą, treść i zakres ochrony słusznego interesu indywidualnego w działaniach organów administracji sięga do granic kolizji z interesem społecznym. Organ administracji orzekający na podstawie przepisów prawa materialnego, przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a., załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Uzasadnienie przy tym decyzji uznaniowej zawsze powinno odnosić się do kwestii istnienia bądź nieistnienia w sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających sposób załatwienia sprawy oraz wskazywać na okoliczności, które pozwoliłyby sprawę załatwić po myśli wnioskodawcy. W powyższym świetle, wydanie decyzji o umorzeniu należności lub ewentualnie o odmowie uczynienia zadość wnioskowi dłużnika musi być poprzedzone wyjaśnieniem rzeczywistej sytuacji strony w wymienionych aspektach, a uzasadnienie decyzji zawierać ocenę tej sytuacji. O ile ocena sytuacji strony jest dokonywana przy stosowaniu jej porównania do sytuacji innych dłużników alimentacyjnych, to porównanie powyższe powinno być na tyle konkretne, by dłużnik i sąd administracyjny rozpoznający skargę dłużnika, mogli skontrolować prawidłowość konkluzji organu o braku wystąpienia w sprawie uzasadnienia dla zastosowania w stosunku do strony wnioskowanej ulgi.

Podkreślić również należy, że w przypadku decyzji uznaniowych z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie istotną rolę odgrywa uzasadnienie decyzji. W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Z drugiej strony uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że stanowisko organu prowadzącego postępowanie - po przeprowadzaniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Zadaniem uzasadnienia stanowiącego integralny składnik decyzji jest bowiem wyjaśnienie jej dyspozytywnej części jakim jest rozstrzygnięcie (tak NSA w wyroku z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Nie wykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji. Postawiona powyżej teza znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie sądowoadmniastracyjnym. W wyroku z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 1611/00, LEX nr 80635 NSA stwierdził, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku z 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV S. 703/99 LEX nr 51234), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. (...) Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a., skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i 107 § 3 k.p.a." (v. wyrok NSA sygn. akt II SA 742/84, ONSA 1984/2/67).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie administracyjne nie jest obarczone istotnymi uchybieniami w tym zakresie. Wydane w niniejszej sprawie decyzje odpowiadają powyższym wymogom i zostały podjęte po należycie przeprowadzonym postępowaniu. Sąd podziela konkluzję organów, że przeprowadzone postępowanie nie wykazało, aby okoliczności dochodowe i rodzinne skarżącego dawały podstawę do umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, gdyż okoliczności te muszą być szczególne.

W orzecznictwie podnosi się, że umorzenie powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek zaliczek alimentacyjnych (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 544/07, wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 786/06, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 września 2010 r., II SA/Sz 411/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2009 r., IV SA/Po 570/08 - opublikowane w centralnej Bazie Orzeczeń Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie obecna sytuacja finansowa skarżącego jest trudna, to jednakże powyższa okoliczność sama w sobie nie może przesądzić o umorzeniu przedmiotowych należności. Jak zasadnie wskazał organ obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców. Wynika to z faktu, iż alimenty służą realizacji ochrony dobra dziecka poprzez zapewnienie środków na jego godziwe utrzymanie, wychowywanie czy też edukację. Dobro dziecka jest wartością najwyższą, podlegającą ochronie ze strony państwa. W ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów mowa jest o tym, że konstytucyjna zasada pomocniczości nakłada na państwo obowiązek wspierania jedynie tych osób ubogich, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb i nie otrzymują należnego im wsparcia od osób należących do kręgu zobowiązanych wobec nich do alimentacji. "System zabezpieczenia społecznego nie ma na celu zwolnienia w całości rodzica z ponoszenia kosztów utrzymania dzieci. Nie jest zatem uzasadnionym/aby pochopnie przerzucać obowiązek alimentacyjny na ogół podatników, tym bardziej, że celem zabezpieczenia społecznego jest zapewnienie bytu dzieciom rodziców, którzy nie są w stanie samodzielnie regulować należności na ich rzecz. Nie jest to pomoc bezzwrotna, a ustanowiona w interesie uprawnionych do pobierania świadczeń alimentacyjnych, dlatego uzasadnionym jest, że organ będzie oczekiwał uregulowania wypłaconych uprawnionym zaliczek od zobowiązanego z tytułu alimentów".

Ponadto skarżący ma problemy zdrowotne, co znajduje potwierdzenie w zaświadczeniach lekarskich znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, jak słusznie zauważył organ, ustalona częściowa niezdolność do pracy nie wyklucza możliwości zatrudnienia-chociażby w formie pracy dorywczej czy na część etatu i tym samym polepszenia swojej sytuacji finansowej. Przedłożone zaświadczenia lekarskie wskazują wprawdzie, że odwołujący choruje na cukrzycę i nadciśnienie tętnicze, jednakże nie powodują one całkowitej niezdolności do pracy wykluczającej możliwość podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia. W przeciwnym razie byłoby to podstawą do zmiany orzeczenia o niezdolności do pracy.

W przedmiotowej sprawie, na co słusznie zwrócił uwagę organ, należy mieć na względzie, że skarżący jest w współwłaścicielem w 1/2 domu w K. oraz działki rolnej o pow. (...) arów w miejscowości B., a także jest współwłaścicielem domu w którym zamieszkuje w miejscowości B. W przedmiotowej sprawie nie można również pominąć okoliczności, że skarżący ma stałe źródło dochodu z którego dokonywane są potrącenia na poczet alimentów.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć również na uwadze, ze kwestia umorzenia skarżącemu przedmiotowych należności była już dwukrotnie przedmiotem kontroli sądowoadminiestracyjnej. Wyrokami z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 332/10 oraz z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 411/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargi skarżącego na decyzje odmawiająca umorzenia należności alimentacyjnych.

Wobec powyższego na gruncie niniejszej sprawy brak było podstaw do umorzenia przedmiotowych należności. Jak zasadnie wskazał organ umorzenie przedmiotowych należności prowadziłoby do nieuzasadnionego okolicznościami sprawy przerzucania obowiązku alimentacyjnego odwołującego się na wszystkich podatników, co sprzeczne jest z interesem społecznym.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że organy prawidłowo uznały, iż sytuacja finansowa i zdrowotna odwołującego nie ma charakteru szczególnego, a materiał dowodowy nie wskazał na nadzwyczajne okoliczności, które wpłynęłyby na jej znaczne pogorszenie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.