IV SA/Po 547/19, Załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2734232

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2019 r. IV SA/Po 547/19 Załączniki do decyzji o warunkach zabudowy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.).

Sędziowie WSA: Maciej Busz, Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2019 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2019 r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy

1. uchyla zaskarżoną decyzję;

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej W. P. kwotę (...) zł (słownie: (...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) maja 2019 r. Nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławczego uchyliło w całości decyzję Burmistrza (...) Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (w celu legalizacji) na terenie położonym w (...) przy ul. (...), oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako dz. nr (...) (obręb (...) Miasto (...)) oraz ustaliło na rzecz K. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (legalizacja samowoli budowlanej), na terenie położonym w (...) przy ul. (...), oznaczonym w ewidencji gruntowi budynków jako dz. nr (...) i (...) (obręb (...) Miasto (...)).

W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, że decyzją z dnia (...) sierpnia 2018 r. Burmistrz (...) ustalił na rzecz K. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego (w celu legalizacji), na terenie położonym w (...), przy ul. (...), oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr (...). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła W. P.

Kolegium z uwagi na to, że Burmistrz (...) nie zastosował się do wytycznych zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) czerwca 2018 r. Nr (...) i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 966/17, a także wobec faktu, że ostatnie odwołanie jest już szóstym z kolei, postanowiło na podstawie art. 136 k.p.a. przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ewentualnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało urbanistę uprawnionego do przygotowywania stosownego projektu decyzji zlecając rozpatrzenie złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy zgodnie z obowiązującym w tym zakresie porządkiem prawnym.

Mając na uwadze przebieg prowadzonego postępowania administracyjnego uwzględniając zmianę wniosku o ustalenie warunków zabudowy (pismo (...) K. M. z dnia (...) marca 2019 r.) w pierwszej kolejności dokonana została ponownie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla potrzeb rozpatrzenia złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Analiza ta sporządzona została na prawidłowo wyznaczonym terenie przedstawionym na kopii mapy zasadniczej w skali 1: 500, obejmującym obszar, którego granice określono w sposób zgodny z obowiązującym prawem, wyznaczając teren stanowiący tzw. całość urbanistyczną z zabudową charakterystyczną dla tej części miasta (...). Elementem tej analizy było także przeprowadzenie inwentaryzacji urbanistycznej, mającej na celu ocenę stanu zainwestowania nieruchomości położonych w otoczeniu terenu inwestycji, objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

W celu dokonania oceny stanu zainwestowania nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu, na którym wnioskowana jest wyżej opisana inwestycja wyznaczono wokół działki budowlanej oznaczonej w bazie ewidencji gruntów jako dz. nr (...) i (...) (obręb (...) Miasto (...)) obszar analizowany, przedstawiony na załączniku graficznym do analizy.

W wyniku przeprowadzenia analizy stanu zainwestowania nieruchomości sąsiednich - biorąc pod uwagę istniejące uwarunkowania - granica obszaru analizowanego została wyznaczona w nieco większej odległości, tj. w odległości od 50 m do około 130 m wokół działki budowlanej - w nawiązaniu do jej kształtu - po granicach geodezyjnych nieruchomości, które znalazły się w promieniu 50 m od granic geodezyjnych nieruchomości będącej przedmiotem prowadzonego postępowania, obejmując zwarty obszar w sposób pozwalający na dokonanie stosownej analizy. W ten sposób zdelimitowano obszar stanowiący całość urbanistyczną, obejmującą kwartał zabudowy miejskiej odzwierciedlający w sposób obiektywny stan zainwestowania tej części miasta (...).

Na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako "ustawa").

Analizowany obszar obejmuje zabudowę typowo miejską. Występuje funkcja usługowa jak również mieszkaniowa (jedno i wielorodzinna). Po zachodniej stronie ul. (...) dominuje zabudowa usługowa (zabudowania Urzędu Miejskiego w (...) - dz. nr (...), zbudowania o funkcji oświatowej Liceum Ogólnokształcącego (...)). Pomiędzy ulicami (...) i (...) oraz po wschodniej stronie ul. (...) dominuje zabudowa mieszkaniowa (jedno i wielorodzinna) z towarzyszącymi zabudowaniami o charakterze gospodarczym i garażowym. Budynki mieszkalne położone są głównie na frontach nieruchomości jako obiekty wolnostojące, jak również jako budynki w formie zabudowy zwartej - pierzejowej. Budynki mieszkalne oprócz głównych frontowych brył występują także w formie tzw. zabudowy oficynowej oraz jako kolejne budynki zlokalizowane na tyłach działek za głównymi frontowymi budynkami.

Analizując sąsiedztwo terenu inwestycji - zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, stwierdzono że okoliczność występowania funkcji mieszkaniowej jest bezsprzeczna stąd Kolegium uznało, że warunek kontynuacji funkcji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy jest spełniony.

Dalej wskazano, że dla wnioskowanej zabudowy możliwe jest także wyznaczenie linii zabudowy od strony drogi, z której odbywa się wjazd na nieruchomość Zgodnie z zasadą wyrażoną w § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. 2003.164.1588, dalej jako "rozporządzenie") w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Oczywistą i bezsprzeczną jest okoliczność, że na frontach działek budowlanych w ramach tzw. obowiązującej linii zabudowy zlokalizowany może być najczęściej tylko jeden z budynków znajdujących się na nieruchomości. Kolejne budynki lokalizowanej są na tyłach działek za zabudową frontową. Zasadę tą potwierdza sposób zabudowy i zagospodarowania nieruchomości sąsiednich położonych w granicach obszaru analizowanego. Za wyjątkiem jednej nieruchomości położonej przy ul. (...) (dz. nr (...)) praktycznie na każdej z działek budowlanych położonych w granicach analizowanego obszaru występuje zabudowa położona za frontową - obowiązującą linią zabudowy tj. w sposób nienawiązujący do budynku frontowego (najczęściej z uwagi na kształt działki) na tyłach nieruchomości. Można zatem uznać, że dla każdego budynku, położonego za budynkami frontowymi w bezpośrednim sąsiedztwie pasa drogowego - na podstawie rozmieszenia istniejącej zabudowy - należy wyznaczyć nieprzekraczalną linię zabudowy. Tym samym linia zabudowy dla budynku mieszkalnego będącego przedmiotem złożonego wniosku o wydanie decyzji wyznaczona została na załączniku graficznym do analizy - na podstawie istniejącej zabudowy - zgodnie z wyżej opisanymi przesłankami. Stąd też należy uznać, że lokalizacja przedmiotowego budynku spełnia warunek kontynuacji linii zabudowy.

Na podstawie przeprowadzonej analizy ustalono także, iż możliwe jest ustalenie wartości wskaźnika powierzchni zabudowanej w obszarze analizowanym dla wnioskowanej zabudowy. Średnia wartość analizowanego parametru w obszarze analizowanym wynosi 0,37. Niemniej jednak zasada ustalania średniej wartości przedmiotowego wskaźnika - odniesiona do każdej działki budowlanej położonej na obszarze analizowanym - ma w pełni potwierdzenie i może być realizowana na obszarach o w miarę jednorodnym zagospodarowaniu, na którym konieczne jest utrzymanie w ryzach pewnego standardu zabudowy i zagospodarowania terenu (np. na terenie osiedla zabudowy szeregowej). Można wówczas uzyskać bardzo pozytywne efekty co do kontynuowania pewnej, zastanej już i wykształconej struktury zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku zaś obszaru, o bardzo zróżnicowanej strukturze zabudowy i zagospodarowaniu terenu (np. zespoły historycznej zabudowy mieszkaniowej o wysokim poziomie intensywności zabudowy, które porównywane są z zabudową zespołu oświatowego - dz. nr (...) o niskim jak na centrum miasta poziomie zainwestowania działka o powierzchni 9106 m˛ z terenem zieleni przyszkolnej) - średni wskaźnik intensywności zabudowy nie daje właściwego - dla potrzeb poprawnego kształtowania nowej zabudowy - obrazu zagospodarowania danego obszaru analizowanego. Racjonalny ustawodawca, rozumiejąc te różnice w zagospodarowaniu występujące w danej przestrzeni, stworzył - poza wyznaczoną ogólną zasadą przywołaną powyżej - możliwość wyznaczania wielkości wskaźnika intensywności zabudowy dla nowoprojektowanej zabudowy - w sytuacjach niestandardowych - w sposób odmienny. Stosownie zatem do treści § 5 ust. 2 Rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy (...). Z przeprowadzonej w niniejszej sprawie analizy funkcjonalnej obszaru analizowanego jasno wynika, iż analizowany obszar posiada duże zróżnicowanie w zagospodarowaniu terenu biorąc pod uwagę funkcje budynków i sposób zagospodarowania terenu. Tym samym wartość wskaźnika powierzchni zabudowanej na obszarze analizowanym na poszczególnych działkach jest również bardzo zróżnicowana. Wskazano bowiem już powyżej na różnice w zagospodarowaniu terenów, stwierdzając, że po zachodniej stronie ul. (...) dominuje zabudowa usługowa (zabudowania Urzędu Miejskiego w (...) - dz. nr (...), zbudowania o funkcji oświatowej Liceum Ogólnokształcącego (...) Pomiędzy ulicami (...) i (...) oraz po wschodniej stronie ul. (...) dominuje zabudowa mieszkaniowa (jedno i wielorodzinna) z towarzyszącymi zabudowaniami o charakterze gospodarczym i garażowym. Liczenie zatem średniego wskaźnika intensywności zabudowy dla wszystkich nieruchomości występujących na obszarze analizowanym nie jest zasadne, a wręcz bezcelowe.

W tej konkretnej sytuacji zasadnym jest przeanalizowanie wartości tego wskaźnika na podstawie nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie tj. pomiędzy ulicami (...) i (...). Jak wynika z przeprowadzonej w ten sposób analizy średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu dla ww. nieruchomości, położonych w tym samym kwartale zabudowy, kształtuje się na poziomie 0,49. Wartość tego parametru waha się w tej wyodrębnionej jednostce w przedziale od 0,13 do 1,0. Na czterech z dwunastu nieruchomości wartość analizowanego parametru przekracza wartość 0,5.

Poziom zainwestowania nieruchomości objętej złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wynosi około 0,51. Stąd też w oparciu o powyższe należy stwierdzić, że poziom zainwestowania działek dz. nr (...) i (...) kontynuuje poziom zainwestowania nieruchomości sąsiednich. Możliwe jest bowiem przy rozkładzie wartości analizowanego parametru w celu uelastycznienia wartości wskaźnika jego ustalenie w przedziale 10% tolerancji czyli od 0,44 (0,49 - 10% - 0,441) do 0,54 (0,49 + 10% = 0,539). Wyznaczenie przyjętej wartości zasadne jest również z uwagi na fakt, iż podana powyżej wartość wskaźnika intensywności zabudowy nie będzie odbiegać od poziomu zainwestowania nieruchomości położonych w granicach obszaru poddanego analizie.

Spełniony jest również w ocenie SKO warunek kontynuacji szerokości elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym. Zgodnie z przepisem zawartym w § 6 ust. 1 Rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Średnia wartość analizowanego parametru dla wszystkich budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym wynosi 9,49 m.

Podana powyżej argumentacja jest wiążąca również dla omawianego w niniejszym podrozdziale parametru, tj. dla parametru jakim jest szerokość elewacji frontowej budynku. Jak to już wyżej podano, nie jest zasadne branie pod uwagę szerokości elewacji frontowej wszystkich budynków położonych na wszystkich nieruchomościach - wchodzących w skład obszaru poddanego analizie i porównywanie tej wartość z nieruchomością o szerokości 14,5m. Szerokość bowiem elewacji frontowej budynków zlokalizowanych na terenie poddanym analizie wynosi od około 1,5 m do około 56m. Jest ona różna - co oczywiste - dla różnych rodzajów zabudowy. Średnia wartość analizowanego parametru dla wskazanego na podstawie powyższych założeń obszaru wynosi 8,27 m. I w tym przypadku w celu uelastycznienia wartości przedmiotowego parametru należy ustalić go w dopuszczalnym 20% przedziale tolerancji. Stad też w tym przypadku wartość ta winna wynosić od 6,62 m (8,27 - 20% = 6,616) do 9,92 (8,27 + 20% - 9,924). Ustalona wartość dopuszczalnej (na obszarze analizowanym) szerokości elewacji frontowej budynku jest wartością zapewniającą nie naruszanie ładu przestrzennego utrwalonego w obszarze poddanym analizie. Budynek objęty złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy mieści się w ustalonym przedziale wartość bowiem jego całkowita szerokość elewacji frontowej wynosi około 7m.

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym wyznaczono zgodnie z § 7 ust. ust. 4 Rozporządzenia. Biorąc pod uwagę stan zainwestowania nieruchomości sąsiednich należy stwierdzić, że istniejące budynki posiadają bardzo zróżnicowaną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Na działkach bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością objętą złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy parametr ten wynosi od ok. 2 m do ok. 8 m w przypadku budynków położonych na dz. nr (...). Natomiast w przypadku budynków położonych na dz. nr (...) trudno mówić o przedłużeniu wartości tego parametru dla zabudowy na terenie dz. nr (...) i (...) bowiem zwarta bryła zabudowy tej nieruchomości położona jest od strony ul. (...) nie zaś od strony ul. (...). Na kolejnych nieruchomości od strony ul. (...) wartość analizowanego parametru jest bardzo zróżnicowana i zawiera się w przedziale od około 2 m do około 14 m. Cechą charakterystyczną obszaru analizowanego, która tworzy pewną tzw. "normę przestrzenną" jest fakt, iż budynki frontowe to obiekty kilkukondygnacyjne o wysokich walorach architektonicznych i estetycznych z reprezentacyjnymi elewacjami frontowymi. Budynki te położone są w frontach nieruchomości jako obiekty wolnostojące jak również jako budynki w formie zabudowy zwartej - pierzejowej. Pozostała zabudowa zlokalizowana jako zabudowa towarzysząca za głównymi frontowymi bryłami budynków to zabudowa zdecydowanie niższa jedno lub dwukondygnacyjna o wysokościach elewacji frontowych od ok.2 m w przypadku budynków gospodarczych lub garażowych do ok. 6 m w przypadku budynków mieszkalnych. Biorąc zatem pod uwagę powyższe wartości wyraźnie widać że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków jest bardzo zróżnicowana nie tylko ze względu na funkcje budynków lecz także ze względu na ich kształt i wygląd architektoniczny związany czasem ich realizacji. Mamy tutaj bowiem do czynienia z zabudową o czasie realizacji sprzed około 100 lat i więcej do obiektów wznoszonych pod koniec XX wieku. Biorąc zatem pod uwagę cechy tzw. zabudowy towarzyszącej położonej za pierwszą linią zabudowy budynków frontowych, należy uznać ustalenie wartości przedmiotowego parametry w przedziale od 4 m do 5,5m. Parametr ten nie zakłóci ładu przestrzennego tej części miasta (...) Budynek położony jest na tyłach nieruchomości i nie wpływa wprost na postrzeganie pierzei ul. (...).

Geometrię dachu i wysokość zabudowy położonej w obszarze analizowanym wyznaczono zgodnie z § 8 Rozporządzenia. Jak wynika z przeprowadzonej wizji w terenie, na obszarze poddanym analizie występują dachy płaskie, jednospadowe oraz dachy dwu lub wielospadowe, o kącie nachylenia połaci dachowych nieprzekraczającym najczęściej 45° (większy kąt nachylenia połaci dachowych występuje w przypadku reprezentacyjnych budynków). Z uwagi na fakt, że obszar poddany analizie obejmuje, obszar z typową miejską zabudową, naturalną rzeczą jest, iż przy tak intensywnej zabudowie występować będą każde rodzaje dachów. Wysokość budynków liczona od poziomu terenu do głównej kalenicy lub najwyższego punktu dachu waha się od ok. 2,5 m do ca 14m. Bezpośrednie otoczenie terenu dz. nr (...) i (...) to budynki z dachami jednospadowymi i płaskimi w szczególności na zabudowie gospodarczej, garażowej i oficynowej. Jedynie frontowe budynki mieszkalne położone od strony ul. (...) pod adresami (...) posiadają dachy dwuspadowe.

Zatem dla planowanej inwestycji można ustalić - następujące parametry tj. dach płaski ze spadkami technologicznymi przy wysokości (liczona od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu) wynoszącej max. 6 m.

Reasumując, SKO w (...) stwierdziło, że wnioskowana inwestycja kontynuuje funkcję, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i formę architektoniczną występującej zabudowy, linie zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu a więc spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt I ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na podstawie przeprowadzonej analizy ustalono także, że wnioskowana inwestycja spełnia również pozostałe wymagania wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy.

Końcowo organ II instancji wskazał, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, wymagane jest jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się każda zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Odmowa ustalenia warunków zabudowy może więc nastąpić jedynie w przypadku, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy pojmować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora.

Skargę na decyzję SKO w (...) wywiodła do Sądu W. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej Burmistrza (...) oraz zasądzenie kosztów postępowania. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie zasady dwuinstancyjności i przekroczenie granicy postępowania dowodowego dopuszczalnego przez organem odwoławczym. Ponadto wskazała, że do decyzji nie załączono wyników analizy zawierającej część graficzną, co powoduje rażące naruszenie § 9 ust. 2 Rozporządzenia. Dalej wskazano, iż załącznik nr (...) do decyzji (wyniki analizy) nie został podpisany.

W ocenie Skarżącej nie podano również imienia i nazwiska urbanisty, który sporządził nową analizę urbanistyczną, bowiem nie wystarczy samo stwierdzenie, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez uprawnioną osobę. Poza tym z uzasadnienia decyzji nie wynika na czym polegała zmiana wniosku o ustalenie warunków zabudowy (art. 9 k.p.a.) oraz, że projekt decyzji został uzgodniony z (...) Konserwatorem Zabytków (art. 53 ust. 4 pkt 2 upzp).

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Na terminie rozprawy w dniu (...).10.2019 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania K. M. wniósł o oddalenie skargi z uwagi na bezzasadność jej zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) maja 2019 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć część zarzutów okazała się niezasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza (...) stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p.").

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez organ II instancji zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie.

W judykaturze przyjmuje się uniwersalny pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu odwoławczym nie można kategorycznie wykluczyć sytuacji, kiedy ustalenie warunków zabudowy w decyzji organu odwoławczego będzie uzasadnione. W każdej sprawie ocena przesłanek zastosowania przez organ orzeczenia reformatoryjnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga dużej rozwagi i uwzględnienia wszelkich aspektów zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2198/15, LEX nr 2118235). W przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny ponadto wyjaśnił, że problem zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i wydania decyzji reformatoryjnej sprowadza się do ustalenia, czy organ II instancji pomimo obowiązujących zasad postępowania administracyjnego we własnym zakresie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w znacznym zakresie, czy tylko dokonał stosownego uzupełnienia materiału dowodowego. Istota zasady dwuinstancyjności polega bowiem na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego przez organy obu instancji w odniesieniu do całokształtu sprawy, a zatem na podstawie materiału dowodowego (czy szerzej - procesowego) uzyskanego w postępowaniu odwoławczym przy zastosowaniu instytucji z art. 136 k.p.a. Dla stwierdzenia legalności postępowania administracyjnego przeprowadzanego w obydwu instancjach nie ma natomiast znaczenia odmienna materialnoprawna ocena dokonana przez organy obu instancji tych samych okoliczności wynikających z akt sprawy. Należy podkreślić, że omawiana zasada wymaga, aby to sprawa administracyjna była rozpatrzona w dwóch instancjach, nie zaś aby wszystkie dowody przeprowadzono i oceniono na etapie postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji. Z charakteru unormowania dotyczącego zasad rozstrzygania sprawy o ustalenie warunków zabudowy wynika jedynie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi być poprzedzone powołaniem osoby o odpowiednich kwalifikacjach, która sporządzi projekt decyzji o warunkach zabudowy (art. 60 ust. 1 i 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p.), jak również wymagane jest wykonanie stosownej analizy urbanistycznej (art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.).

Analiza urbanistyczna jest niewątpliwie kluczowym, ale nie jedynym (istotnym) dowodem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Stąd też brak podstaw do bezwzględnego przyjęcia, że dowód ten - jakkolwiek szczególnie istotny - może zostać przeprowadzony wyłącznie przez organ I instancji na etapie głównym postępowania administracyjnego, nie zaś w postępowaniu odwoławczym.

Trzeba pokreślić, że ani w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, ani też w ustawie planistycznej ustawodawca nie zastrzegł takiego ograniczenia kompetencji orzeczniczych organu odwoławczego. Z kolei zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu w pierwszej instancji (w postępowaniu głównym), zaś rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji.

Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na to, że Burmistrz (...) nie zastosował się do wytycznych zawartych w decyzji SKO z dnia (...) czerwca 2018 r. oraz wyroku WSA w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 966/17, a także wobec faktu, że ostatnie odwołanie jest już szóstym z kolei, postanowiło na podstawie art. 136 k.p.a. przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

SKO powołało urbanistę M. W. (uprawnienia urbanistyczne nr (...)) do przygotowywania stosownego projektu decyzji zlecając rozpatrzenie złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy zgodnie z obowiązującym w tym zakresie porządkiem prawnym.

Na powyższe wpływ miała również zmiana wniosku o ustalenie warunków zabudowy (pismo (...) K. M. z dnia (...) marca 2019 r.), w którym doprecyzowano, że wniosek dotyczy działek (...) i (...). We wniosku wskazano, że na skutek prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w (...) (II Ca (...)) dokonano podziału geodezyjnego pierwotnej działki (...), w wyniku którego legalizowany budynek znalazł się na działkach: (...) oraz (...).

Pomimo, iż Skarżąca nie zawarła w skardze zarzutu dotyczącego prawidłowości analizy urbanistycznej, Sąd czuje się zobowiązany do przeanalizowania tej kwestii.

Sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść takiej analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie - dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Należy wszakże podkreślić, że analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy określonymi w samej decyzji o warunkach zabudowy i załącznikach do niej, ponieważ analiza jest odrębnym dokumentem, i właśnie na podstawie treści tego dokumentu, i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy.

W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Przy tym pod pojęciem "frontu działki" prawodawca nakazuje rozumieć "część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę" (§ 2 pkt 5 rozporządzenia).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że w sprawie tej, w sporządzonej przed organem II instancji analizie architektoniczno-urbanistycznej z (...) kwietnia 2019 r. (zwanej też dalej "analizą"), prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, uwzględniając przy tym m.in. stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w uprzednio zapadłym w tej sprawie, prawomocnym wyroku z 6 grudnia 2017 r. o sygn. akt IV SA/Po 966/17. Granice obszaru będącego przedmiotem sporządzonej Analizy zostały oznaczone na wydruku mapy zasadniczej w skali 1: 500, który stanowi załącznik graficzny do decyzji.

Przechodząc do oceny ustalonych w kontrolowanej sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, należy przypomnieć, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe przy łącznym spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., tj. jedynie wówczas, gdy: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z akt kontrolowanej sprawy jednoznacznie wynika, że zostały w niej spełnione przesłanki wymienione wyżej w punktach 2, 3, 4, 5 tzn. inwestowany teren ma dostęp do drogi publicznej (poprzez istniejący zjazd z ulicy (...)), uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz nie stwierdzono naruszenia - przez projektowaną inwestycję - przepisów odrębnych.

Przechodząc do oceny spełnienia w kontrolowanej sprawie "zasady dobrego sąsiedztwa", statuowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy zauważyć, że skoro celem tego przepisu jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, to oznacza, iż trzeba badać wpływ inwestycji na otoczenie ujmowane w sensie urbanistycznym, przyjmując zarazem, że wyznacznikiem spełnienia ww. ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące na konkretnym obszarze - zasadniczo na całym obszarze analizowanym w rozumieniu § 3 rozporządzenia.

Przy czym, w tym miejscu należy wskazać, że skoro wniosek w niniejszej sprawie dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w celu jego legalizacji, to przedmiotem rozważań istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jest kontynuacja funkcji cech i parametrów dla obiektów tego rodzaju. Ustalenie spełnienia przesłanki kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy następuje, zatem poprzez porównanie funkcji oraz cech obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia.

Jak wskazano w decyzji analizowany obszar to teren o bardzo zróżnicowanych funkcjach i sposobie użytkowania poszczególnych obiektów. Występuje tutaj (uwarunkowana historycznie) reprezentacyjna zabudowa miasta zlokalizowana wzdłuż utrwalonych układów komunikacyjnych (ul. (...) i ul. (...)). Występuje funkcja usługowa jak również mieszkaniowa (jedno i wielorodzinna). Po zachodniej stronie ul. (...) dominuje zabudowa usługowa, a po wschodniej stronie ul. (...) dominuje zabudowa mieszkaniowa (jedno i wielorodzinna) z towarzyszącymi zabudowaniami o charakterze gospodarczym i garażowym. Budynki mieszkalne położone są głównie na frontach nieruchomości jako obiekty wolnostojące, jak również jako budynki w formie zabudowy zwartej - pierzejowej. Budynki mieszkalne oprócz głównych frontowych brył występują także w formie tzw. zabudowy oficynowej oraz jako kolejne budynki zlokalizowane na tyłach działek za głównymi frontowymi budynkami. Dla przykładu tylko należy wskazać, że w ten sposób zlokalizowana jest zabudowa położona pomiędzy ulicami (...) i (...). W związku z powyższym należy uznać, że warunek kontynuacji funkcji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest spełniony.

Dla wnioskowanej zabudowy możliwe jest także wyznaczenie linii zabudowy od strony drogi, z której odbywa się wjazd na nieruchomość. Zgodnie z zasadą wyrażoną w § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Organ wskazał, że za wyjątkiem jednej nieruchomości położonej przy ul. (...) (dz. nr (...)) praktycznie na każdej z działek budowlanych położonych w granicach analizowanego obszaru występuje zabudowa położona za frontową - obowiązującą linią zabudowy tj. w sposób nienawiązujący do budynku frontowego (najczęściej z uwagi na kształt działki) na tyłach nieruchomości. Można zatem uznać, że dla każdego budynku, położonego za budynkami frontowymi w bezpośrednim sąsiedztwie pasa drogowego - na podstawie rozmieszenia istniejącej zabudowy - należy wyznaczyć nieprzekraczalną linię zabudowy. Stąd też lokalizacja przedmiotowego budynku spełnia warunek kontynuacji linii zabudowy.

Na podstawie przeprowadzonej analizy ustalono także, iż możliwe jest ustalenie wartości wskaźnika powierzchni zabudowanej w obszarze analizowanym dla wnioskowanej zabudowy. Średnia wartość analizowanego parametru w obszarze analizowanym wynosi 0,37. W przypadku obszaru, o bardzo zróżnicowanej strukturze zabudowy i zagospodarowaniu terenu - średni wskaźnik intensywności zabudowy nie daje właściwego - dla potrzeb poprawnego kształtowania nowej zabudowy - obrazu zagospodarowania danego obszaru analizowanego. W związku z powyższym zastosowano się do treści § 5 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy (...). Z przeprowadzonej w niniejszej sprawie analizy funkcjonalnej obszaru analizowanego jasno wynika, iż analizowany obszar posiada duże zróżnicowanie w zagospodarowaniu terenu biorąc pod uwagę funkcje budynków i sposób zagospodarowania terenu. Tym samym wartość wskaźnika powierzchni zabudowanej na obszarze analizowanym na poszczególnych działkach jest również bardzo zróżnicowana. W tej konkretnej sytuacji przeanalizowano wartość tego wskaźnika na podstawie nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie tj. pomiędzy ulicami (...) i (...). Nieruchomości te podobne są pod względem sposobu ich zagospodarowania i użytkowania istniejącej zabudowy jak również z uwagi na położenie pomiędzy dwoma drogami publicznymi z których są obsługiwane (część działek posiada dwa fronty przylegając jednocześnie do obydwu dróg). Pozostają one w bezpośrednich relacjach przestrzennych tworząc zwarty kwartał zabudowy.

Z analizy wynika, że średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu dla ww. nieruchomości, położonych w tym samym kwartale zabudowy, kształtuje się na poziomie 0,49. Wartość tego parametru waha się w tej wyodrębnionej jednostce w przedziale od 0,13 do 1,0. Na czterech z dwunastu nieruchomości wartość analizowanego parametru przekracza wartość 0,5.

Poziom zainwestowania nieruchomości objętej wnioskiem wynosi ok. 0,51. Stąd też w oparciu o powyższe należy stwierdzić, że poziom zainwestowania działek dz. nr (...) i (...) (obręb (...) Miasto (...)) kontynuuje poziom zainwestowania nieruchomości sąsiednich. Możliwe jest bowiem przy rozkładzie wartości analizowanego parametru w celu uelastycznienia wartości wskaźnika jego ustalenie w przedziale 10% tolerancji czyli od 0,44 (0,49 - 10% - 0,441) do 0,54 (0,49 + 10% = 0,539). Wyznaczenie przyjętej wartości zasadne jest również z uwagi na fakt, iż podana powyżej wartość wskaźnika intensywności zabudowy nie będzie odbiegać od poziomu zainwestowania nieruchomości położonych w granicach obszaru poddanego analizie.

W ocenie Sądu spełniony jest również warunek kontynuacji szerokości elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym. Średnia wartość analizowanego parametru dla wszystkich budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym wynosi 9,49 m. Tu również zastosowano odstępstwo od ogólnej reguły powołując się na treść § 6 ust. 2 rozporządzenia, w myśl którego dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy (...).

W celu uelastycznienia wartości przedmiotowego parametru ustalono go w dopuszczalnym 20% przedziale tolerancji. Stad też w tym przypadku wartość ta winna wynosić od 6,62 m (8,27 - 20% = 6,616) do 9,92 (8,27 + 20% - 9,924). Ustalona wartość dopuszczalnej (na obszarze analizowanym) szerokości elewacji frontowej budynku jest wartością zapewniającą nie naruszanie ładu przestrzennego utrwalonego w obszarze poddanym analizie. Budynek objęty złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy mieści się w ustalonym przedziale wartość bowiem jego całkowita szerokość elewacji frontowej wynosi około 7m.

W zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ponownie wskazano, że istniejące budynki posiadają bardzo zróżnicowaną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Wysokość zabudowy towarzyszącej położonej za pierwszą linią zabudowy budynków frontowych, wynosi od ok. 2 m do ok. 6 m. Stąd też zgodnie z przepisem zawartym w § 7 ust. 4 rozporządzenia ustalono wartość przedmiotowego parametru w przedziale od 4 m do 5,5m. Parametr ten wpasowuje się w ład przestrzenny tej części miasta (...), a przedmiotowy budynek położony jest na tyłach nieruchomości i nie wpływa wprost na postrzeganie pierzei ul. (...).

Wybudowany obiekt mieści się też w parametrze dotyczącym geometrii dachów i wysokości zabudowy położonej w obszarze analizowanym.

Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie został ziszczony także warunek zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W reasumpcji w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie spełnione są wszystkie warunki sformułowane w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które określają możliwość realizacji danej inwestycji na wskazanym terenie, a co za tym idzie nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego przedsięwzięcia. Niezasadny okazał się też zarzut braku uzgodnienia decyzji z konserwatorem zabytków. W aktach znajduje się pismo organu z dnia (...).11.2015 r. skierowane do konserwatora zabytków o zajęcie stanowiska wraz z przesłaniem mu projektu decyzji o warunkach zabudowy w celu legalizacji. Organ w terminie 2 tygodni od daty doręczenia wystąpienia o uzgodnienie nie zajął stanowiska, co uważa się za milczące dokonanie uzgodnienia.

Decyzję SKO w (...) należało jednak uchylić z innego powodu. Mianowicie do decyzji SKO ustalającej warunki dla przedmiotowej inwestycji nie załączono podpisanej przez wszystkich członków Kolegium wyników analizy.

Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 ww. rozporządzenia). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (§ 9 ust. 3 ww. rozporządzenia).

Załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część - musi więc odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja.

Skoro załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia, stanowią integralną część tej decyzji, to stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną. W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pogląd powyższy potwierdza orzecznictwo (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2008 r., II SA/Ol 537/08, Lex Nr 451625; wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., II OSK 1862/06, Lex Nr 467127; wyrok NSA z dnia 12 października 2006 r., II OSK 491/06, Lex Nr 289267; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., IV SA 1757/98, Lex Nr 47867; wyrok NSA z dnia 12 marca 1997 r., SA/Gd 2939/95, Lex Nr 30583 i inne).

Wobec powyższego decyzja organu II instancji wydana w przedmiotowej sprawie, winna zawierać wszystkie niezbędne załączniki, podpisane przez osobę uprawnioną do jej wydania, czyli wszystkich członków Kolegium. Tymczasem decyzja z (...) maja 2019 r. zawiera wymagane załączniki z tym, że wyniki analizy stanowiące załącznik nr (...) do decyzji z dnia (...) maja 2019 r. nie zostały podpisane przez uprawnione osoby. Nadto załącznik ten nie został opatrzony datą.

W aktach administracyjnych co prawda znajdują się analiza i wyniki analizy z dnia (...) kwietnia 2019 r. podpisane przez wszystkich członków Kolegium, ale nie stanowią one załącznika do decyzji.

Brak podpisania załącznika przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. powoduje kwalifikowaną wadliwość decyzji, stanowi naruszenie prawa, którego skutkiem jest uchylenie rozstrzygnięcia organu. W konsekwencji wypada stwierdzić, że decyzja organu II instancji wydana została z naruszeniem przepisu § 9 powołanego rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265) jak w punkcie 2 wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.