Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723463

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 28 sierpnia 2019 r.
IV SA/Po 474/19
Dopuszczalność oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sędziowie WSA: Donata Starosta, Józef Maleszewski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Wojewody z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania

1. uchyla zaskarżone postanowienie;

2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R. P. kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzjami z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) oraz nr (...) Starosta (...) (zwany dalej "Starostą" lub "organem I instancji") udzielił pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwu lokalowych w zabudowie szeregowej - segment A, B, C (kategoria obiektu I) na terenie położonym w (...) przy ul. (...) - działka nr (...) i (...) na rzecz przedsiębiorstwa "(...) sp.j.".

Dnia (...) sierpnia 2018 r. R. P. (zwany dalej "Skarżącym") złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., zwana dalej "k.p.a.") powołując się na przesłankę, iż w toku postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania pozwoleń na budowę brał udział pracownik Starostwa Powiatowego w (...) - k.c. Zdaniem Skarżącego, zachodzą uzasadnione wątpliwości w zakresie bezstronności Starosty przez wzgląd na to, że wskazana osoba brała udział w wydaniu decyzji, podczas gdy sąsiaduje z nieruchomościami inwestora, a także udostępnia swoją nieruchomość dla pojazdów obsługi placu budowy.

Jak wskazał Skarżący, o tym fakcie dowiedział się w wyniku rozmowy odbytej dnia (...) sierpnia 2018 r., a więc dotrzymał ustawowego, miesięcznego terminu na złożenie stosownego wniosku. Ponadto, Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji, a także uchylenie ich w decyzji wieńczącej postępowanie wznowieniowe.

Postanowieniem z dnia (...) października 2018 r. nr (...) Starosta odmówił wznowienia postępowania. Swoje stanowisko uargumentował tym, że wniosek nie pochodzi od strony postępowania, przekroczono termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, a także zanegowano podnoszony zarzut o udziale pracownika Starostwa Powiatowego, który miałby podlegać wyłączeniu z postępowania.

W wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia, Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") postanowieniem z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) uchylił postanowienie organu I instancji. Stwierdził bowiem, że organ I instancji powinien, mimo obowiązku strony, sam ustalić, czy istotnie zachodzą formalne przesłanki do wznowienia postępowania. W ocenie Wojewody, nie dochowano tego obowiązku.

Po rozpoznaniu sprawy ponownie w I instancji, Starosta postanowieniem z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) ponownie odmówił wznowienia postępowania. Starosta uznał, że wniosek z (...) sierpnia 2018 r. nie pochodzi od strony, a data rozpoczęcia biegu terminu nie została dostatecznie ustalona. Podtrzymano także argument, że nie zachodzą przesłanki wyłączające k.c. z postępowania.

Pismem z dnia (...) lutego 2019 r. Skarżący wniósł zażalenie, w którym domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia Starosty. Skarżący zarzucił szereg naruszeń przepisów prawa procesowego jak i materialnego. W jego ocenie, naruszono art. 86 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, art. 8 § 1 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przez udział w postępowaniu administracyjnym osoby (k.c.), która podlegała wyłączeniu, naruszenie przepisu art. 79 k.p.a. poprzez niezawiadomienie Skarżącego o przesłuchaniu świadka - M. J. - osoby, od której Skarżący dowiedział się o fakcie udziału w postępowaniu k.c., naruszenie art. 81 w związku z art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie wypowiedzenia się Skarżącemu co do zebranych w sprawie dowodów. Skarżący powołał także naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm., zwanej dalej "Prawem budowlanym") - art. 28 ust. 2 w związku z art. 2 pkt 20, a także przepisów art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 z późn. zm., zwanej dalej "k.c.") w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, zwanej dalej "Konstytucji RP") oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...) Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty. Jako argumentację wskazano fakt, iż Skarżący nie był stroną w postępowaniu zakończonym udzieleniem pozwoleniem na budowę. Wojewoda uznał, że wobec braku wykazania przez Starostę okoliczności, że Skarżący dowiedział się o zaistnieniu przesłanki do wznowienia postępowania wcześniej niż (...) sierpnia 2018 r., okoliczność tą należy uznać za udowodnioną, natomiast termin miesięczny został zachowany. W przedmiocie pozostałych zarzutów Skarżącego, Wojewoda nie ustosunkował się do nich.

Pismem z dnia (...) maja 2019 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia postanowień organów w obu instancjach oraz zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania k.c., naruszenie art. 81 w związku z art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie wypowiedzenia się Skarżącemu co do zebranych w sprawie dowodów. Skarżący powołał także naruszenie przepisów Prawa budowlanego - art. 28 ust. 2 w związku z art. 2 pkt 20, a także przepisów art. 140 i 144 k.c. w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez nie uznanie Skarżącego za stronę postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi w całości.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przedmiotowej sprawie, kontroli sądowej podlega zgodność z prawem postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwana dalej "p.p.s.a."). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem poddane ocenie postanowienie narusza prawo.

Istotą sprawowanej przez Sąd kontroli jest zgodność z prawem postanowienia Wojewody w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Starosty o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty o udzieleniu pozwolenia na budowę.

Instytucja wznowienia postępowania ma zastosowanie w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi, a więc gdy nie ma możliwości zaskarżenia ich w trybie zwyczajnym (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 3061/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA). Ustawodawca wskazuje w art. 145-145b k.p.a. przesłanki dające możliwość wznowienia postępowania. Tryb wznowienia reguluje art. 148 k.p.a., który stanowi, że: "Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji". W powołanym przepisie należy dostrzec trzy okoliczności, które muszą zostać spełnione kumulatywnie, aby dochować wymaganiom do wznowienia postępowania. I tak, należy wskazać po pierwsze termin (miesięczny) od dnia, w którym powzięto wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Drugą przesłanką jest zajście okoliczności, o których mowa w art. 145-145b k.p.a. i wreszcie przesłanka trzecia tj. wniosek musi pochodzić od strony postępowania. Analizowaną sprawę należy rozpoznać przez pryzmat przesłanek wyartykułowanych przez Sąd.

Strona, która dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania powinna w terminie miesiąca od tego dnia wnieść stosowny wniosek. Miesięczny termin jest terminem ustawowym, którego uchybienie nie podlega przywróceniu. Pogląd taki wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym stwierdził, że "dochowanie terminu wskazanego w art. 148 k.p.a. powinno podlegać badaniu we wstępnym etapie postępowania wznowieniowego i niedopełnienie tego wymogu skutkuje odmową wznowienia postępowania" (wyrok z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 550/15. CBOSA).

Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone przez ustawodawcę w art. 145-145b k.p.a. Podanie musi zawierać w swojej treści przesłankę z enumeratywnego katalogu, jednakże zasadność przywołania konkretnej przesłanki nie podlega rozpoznaniu na etapie wstępnym po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania. "Konstrukcja art. 149 § 2 k.p.a. prowadzi do wniosku, że wydanie przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania poprzedza sprawdzenie warunków formalnych wniosku, tj. czy wniesiony został w terminie i czy oparty został na ustawowych podstawach. We wstępnej fazie postępowania nie jest dopuszczalna ocena przyczyn wznowienia" (wyrok NSA z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 3226/14). Dopiero wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania otwiera drogę do rozpoznania zasadności podnoszonych twierdzeń. Nie można dokonywać interpretacji przesłanek do wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu.

Ostatnią przesłanką stanowiącą przedmiot badania organów administracji publicznej w sferze zasadności wniosku o wznowienie jest fakt pochodzenia podania od strony postępowania. W treści art. 148 § 1 k.p.a. jest mowa stronie, która dowiedziała się o podstawach wznowienia postępowania. "Brak przymiotu strony jako podstawa do odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego może uzasadniać wydanie decyzji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. tylko wówczas, jeśli jest to okoliczność oczywista, niewymagająca żadnych dodatkowych badań czy ustaleń. Wszelkie bowiem ustalenia co do wystąpienia podstaw do wznowienia postępowania mogą być dokonywane wyłącznie w toku postępowania wznowieniowego, o czym jednoznacznie stanowi art. 149 § 2 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 852/11).

W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji bądź postanowienia organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynikająca z treści art. 11 k.p.a., stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14 (LEX nr 1519889) stwierdzono, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 257/14 (LEX nr 1465425) WSA w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pogląd ten jest w orzecznictwie ugruntowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, LEX nr 1303055, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507).

Podkreślić przy tym trzeba, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji i każdego postanowienia jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234).

Tym obowiązkom w niniejszej sprawie organ II instancji nie uczynił zadość. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniesiono się do żadnego z zarzutów sformułowanych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, co więcej - zarzuty te nawet nie zostały zrelacjonowane. Jednym z takich zarzutów było zaś niesłuszne - w ocenie skarżącego - przyjęcie przez Starostę, że nie miał on przymiotu strony w postępowaniu zakończonym udzieleniem pozwolenia na budowę. Wojewoda w uzasadnieniu swego postanowienia stwierdził zaś jedynie, że bezspornym jest, iż skarżący statusu strony w postępowaniu zakończony udzieleniem pozwolenia na budowę nie posiadał, w żaden sposób tego twierdzenia nie uzasadniając. W rezultacie stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie uchyla się spod kontroli sądowej, co musi skutkować jego uchyleniem.

Na marginesie zauważyć należy, że o ile postanowienie organu I instancji jako przesłankę odmowy wznowienia postępowania wskazywało dwie okoliczności: brak przymiotu strony po stronie wnioskującego oraz niezachowanie terminu do złożenia wniosku, to w swym postanowieniu Wojewoda przyjął, że termin został dochowany. W takiej jednak sytuacji (nie przesądzając zasadności tezy o dochowaniu terminu) utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Starosty było wadliwe: nie sposób bowiem przyjąć, że w sprawie brak przymiotu strony u skarżącego (także nie przesądzając zasadności takiego twierdzenia) może być uznany za okoliczność oczywistą: niedopuszczalna było zatem odmowa wznowienia postępowania tylko na tej podstawie (przy przyjęciu terminu za zachowany konieczne było wznowienie postępowania i zbadanie istnienia przesłanek kodeksowych już w toku wznowionego postępowania).

Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia:

1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4.

2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.

3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Za przyznaniem wyższej kwoty kosztów zastępstwa nie przemawia też, zdaniem Sądu, rodzaj czy stopień zawiłości sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c wyżej powołanego rozporządzenia ((...) zł), wpis ((...) zł) oraz uiszczona opłata od pełnomocnictwa w kwocie (...) zł, łącznie - (...) zł.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe uwagi. Organ wszechstronnie i wnikliwie rozważy oraz oceni cały zebrany w sprawie materiał dowodowy w aspekcie wykazania przez skarżącego podstaw do wznowienia postępowania oraz istnienia przesłanek wznowieniowych, odnosząc się przy tym także do wszystkich zarzutów zażalenia. W zależności od wyniku poczynionych ustaleń i rozważań podejmie właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto zwrócić należy uwagę organu na znaną Sądowi z urzędu okoliczność toczenia się już postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania odnośnie tej samej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 kwietnia 2019 r. w sprawie IV SA/Po 711/18).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.