Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720678

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 18 września 2019 r.
IV SA/Po 399/19
Zakres postępowania dowodowego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta.

Sędziowie WSA: Izabela Bąk-Marciniak (spr.), Asesor sądowy Katarzyna Witkowicz-Grochowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) stycznia 2019 r., nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji

1. uchyla zaskarżoną decyzję;

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej B. M. kwotę (...) zł ((...) złotych złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;

3. oddala wniosek pełnomocnika uczestniczki postępowania A. K. o zwrot kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) stycznia 2019 r. Nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy (...) z dnia (...).03.2006 r. znak: (...).

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu (...).12.2015 r. B. M. złożyła u Burmistrza Miasta i Gminy (...) wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy (...) z dnia (...).03.2006 r. znak: (...) ustalającą na rzecz A. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku mieszkalnego oraz budowie nowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w obrębie działki nr (...), przy ul. (...) we (...).

Burmistrz Miasta i Gminy (...) w dniu (...).02.2016 r. wydał postanowienie, którym odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr (...) (...) z dnia (...).03.2006 r. Powyższe postanowienie w wyniku wniesienia zażalenia przez B. M., postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...).08.2016 r. znak: (...) zostało utrzymane w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. wydał wyrok sygn. akt IV SA/Po 1008/16, którym uchylił postanowienie Kolegium oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy (...)

Kolejno Burmistrz Miasta i Gminy (...) wydał w dniu (...).07.2017 r. postanowienie, którym odmówił z urzędu wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż organu z dnia (...).03.2006 r., które kolejno postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...).01.2018 r. zostało uchylone w całości, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W dniu (...).03.2016 r. do siedziby Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło podanie B. M. stanowiące wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy (...) z dnia (...).03.2006 r. znak: (...).

SKO w (...) w dniu (...).11.2016 r. wydało decyzję, którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy (...) z dnia (...).03.2006 r. znak: (...).

Powyższa decyzja w wyniku wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie przez B. M., decyzją SKO w (...) z dnia (...).04.2017 r. znak; (...) została utrzymana w mocy.

Kolejno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 699/17 uchylił ww. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję SKO w (...) z dnia (...).11.2016 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć w szczególności na uwadze, że za niedopuszczalne uznać należy funkcjonowanie w obrocie prawnym dwóch decyzji merytorycznie kończących to samo postępowanie. Zapobieżenie takiej sytuacji (poprzez eliminację decyzji późniejszej) ma na celu regulacja z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z nią decyzja dotycząca sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną dotknięta jest nieważnością. W sytuacji, gdy z jakichkolwiek powodów nie można ustalić następstwa czasowego dwóch decyzji rozstrzygających tę samą sprawę, tj. podpadających pod regulację z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., regulacja ta nie będzie mogła mieć zastosowania, lecz faktu istnienia takich dwóch decyzji w żaden sposób nie można pogodzić z podstawowymi regułami porządku prawnego - jest to ewidentnie stan rażącego naruszenia prawa i winien skutkować stwierdzeniem nieważności obu takich decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nieważność decyzji w takim wypadku nie będzie spowodowana rażącym naruszeniem prawa przez poszczególne elementy rozstrzygnięcia decyzji (podobnie jak w wypadku przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), lecz przez sam fakt istnienia w obrocie prawnym dwóch odmiennych rozstrzygnięć tej samej sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium wskazało, że pismem z dnia (...).07.2018 r. zwróciło się do Starostwa Powiatowego w (...) o wypożyczenie akt sprawy znak: (...), (...), (...), (...) oraz załączonych do nich projektów budowlanych.

Przy piśmie z dnia (...).07.2018 r. Starostwo Powiatowe w (...) przekazało kserokopię części żądanych akt spraw, wskazując jednocześnie, iż nie posiada oryginałów dokumentów dotyczących spraw (...), (...), (...), bowiem znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

SKO na wstępie powołało treść przepisu art. 165 k.p.a. i wyjaśniło na czym polega postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Kolegium wyjaśniło, że z akt sprawy przedłożonych przez Burmistrza Miasta i Gminy (...) przed ww. organem w zakresie zabudowy działki nr (...), położnej we (...) przy ul. (...), toczyło się jedno postępowanie administracyjne prowadzone pod znakiem (...), zainicjowane wnioskiem A. K. z dnia (...).03.2006 r. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Burmistrza Miasta i Gminy (...) decyzji z dnia (...).03.2006 r. znak: (...), ustalającej na rzecz A. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku mieszkalnego oraz budowę nowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w obrębie działki nr (...) przy ul. (...) we (...), która między innymi określała parametr wysokości projektowanego budynku do 15,50 m.

W ocenie SKO, Burmistrz Miasta i Gminy (...) nie prowadził innego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku mieszkalnego oraz budowę nowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w obrębie działki nr (...) przy ul. (...) we (...) z wniosku A. K., zatem nie sposób przyjąć, że w niniejszej sprawie ww. organ wydał dwie decyzje administracyjne w tej samej sprawie. Wobec tego w niniejszym przypadku nie została spełniona przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., na którą powołuje się skarżąca.

Następnie Kolegium odniosło się kolejno do pozostałych przesłanek zawartych w art. 156 k.p.a. opisując w szczegółowy sposób na czym one polegają i stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie występują.

Kolegium zauważyło, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu jej rażącego naruszenia prawa ze względu na " (...) sam fakt istnienia w obrocie prawnym dwóch odmiennych rozstrzygnięć tej samej sprawy", na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 699/17. Organ II instancji ponownie wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy (...) wskutek wniosku A. K. z dnia (...).03.2006 r. prowadził postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku mieszkalnego oraz budowie nowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w obrębie działki nr (...) przy ul. (...) we (...). Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji z dnia (...).03.2006 r. znak: (...), ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Zdaniem SKO fakt posługiwania się przez Inwestora dwoma różniącymi się od siebie egzemplarzami decyzji, nie stanowi o tym, iż Burmistrz Miasta i Gminy (...) wydał dwie decyzje administracyjne w tej samej sprawie. Powyższe może stanowić podstawę do zawiadomienia organów ściągania o możliwości popełnienia przestępstwa w tym zakresie. W razie ustalenia, iż decyzja w oparciu, o którą Starosta (...) zatwierdził projekt budowlanym i udzielił pozwolenia na budowę dla wnioskowanego przedsięwzięcia budowlanego, okazała się fałszywa daję podstawę do wznowienia takowego postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisu art. 145 k.p.a.

Dalej Kolegium opisało tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy oraz przesłanki, jakie muszą zostać spełnione, aby mogła zostać wydana decyzja w tym przedmiocie.

Skargę na decyzję SKO w (...) wywiodła do Sądu B. M. wnosząc o jej uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, 77 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez brak ustalenia, iż w obrocie prawnym znajdują się dwie sprzeczne ze sobą w swojej treści decyzje ustalające wysokość zabudowy na działce nr ew. (...) tego samego organu, o tym samym numerze ale o sprzecznych zapisach wysokości budynku projektowego. Skarżąca załączyła do skargi m.in. kilka kserokopii decyzji dnia (...).03.2006 r. znak: (...), gdzie w jednej w punkcie 2 c wskazano, że "wysokość budynku nie może przekraczać wysokości budynków sąsiednich", a w kolejnej w tym samym punkcie że "wysokość budynku do 15,50 m".

W odpowiedzi na skargę SKO w (...) wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko.

Na terminie rozprawy w dniu (...).09.2019 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania A. K. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2108 z późn. zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 r., sygn. akt S.A. 910/80, ONSA 1981, Nr 1, poz. 7).

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 699/17 uchylił decyzję SKO w (...) oraz poprzedzającą ją decyzję SKO w (...) z dnia (...) listopada 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy (...) z dnia (...).03.2006 r. znak: (...).

Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji, wydanej na skutek ww. wyroku tut. Sądu z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 699/17, Sąd stwierdził, że organ nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku zastosowania się do wiążącej go oceny prawnej i wskazań tego Sądu co do dalszego postępowania.

W wyroku z dnia 29 listopada 2017 r. Sąd podkreślił, że SKO nie ustosunkowało się w szczególności do poniesionego zarzutu, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje o warunkach zabudowy. Uzasadnienie decyzji organu II instancji sprowadza się do powielenia stanowiska zajętego przez organ w zaskarżonej decyzji i konstatacji, że nie stwierdzono przesłanek nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Rozpatrując sprawę ponownie Kolegium nie przeanalizowało jednak w ogóle stanowiska skarżącej. Powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzeczenia sądów i piśmiennictwo nie wnoszą do sprawy istotnych elementów, powołanie nastąpiło bowiem w zupełnym oderwaniu od sedna sprawy.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, też że ponownie rozpoznając sprawę organ administracji publicznej obowiązany będzie poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza w kontekście wszystkich podnoszonych w toku postępowania zarzutów i twierdzeń strony. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawi w sposób klarowny tok rozumowania ze wskazaniem faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśni podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu będzie też wyczerpujące odniesienie się do wszystkich zarzutów i wniosków stron.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać przyjdzie, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Postępowanie prowadzone w trybie art. 156 § 1 k.p.a. nie jest ponownym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, lecz przeprowadzeniem weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedna z kwalifikowanych wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a.

Jednocześnie w postępowaniu nieważnościowym nie wyklucza się prowadzenia innych dowodów niż zgromadzone w postępowaniu zwykłym. Ustawodawca nie wprowadził zakazu prowadzenia nowych dowodów mających na celu ustalenie czy oceniane w tym postępowaniu orzeczenie rażąco narusza prawo. Z orzecznictwa sądów administracyjnych i piśmiennictwa wynika, że właściwy organ w postępowaniu nieważnościowym może prowadzić postępowanie dowodowe dla ustalenia czy podmiot wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji ma przymiot strony, a także w granicach sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.02. 2011 r., sygn. akt II OSK 1645/10; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2344/11).

Za utrwalone stanowisko należy uznać takie, zgodnie z którym organ w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem jest ocena, czy stan faktyczny przyjęty przy wydawaniu decyzji będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego odpowiada prawdzie w świetle istniejącego materiału dowodowego.

W doktrynie jednoznacznie wskazuje się, że rozstrzygnięcie sprawy w rozumieniu art. 158 § 1 k.p.a. następuje na podstawie wyników czynności dowodowych postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że SKO w (...) ponownie prowadząc postepowanie nie wyjaśniło dostatecznie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie. W szczególności kwestii istnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia (...).03.2006 r.

Należycie sporządzone uzasadnienie decyzji nie polega bowiem tylko na obszernym opisaniu znaczenia każdego przepisu mającego zastosowanie w sprawie, lecz na powołaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że istnieją dwie wersję decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia (...).03.2006 r. o tym samym numerze. W jednej z nich w punkcie 2 c wskazano, że "wysokość budynku nie może przekraczać wysokości budynków sąsiednich" (dalej też jako "decyzją nr (...)"), a w drugiej w tym samym punkcie że "wysokość budynku do 15,50 m" (dalej też jako "decyzją nr (...)").

SKO w (...) ponownie rozpoznając sprawę stwierdziło, że pismem z dnia (...).07.2018 r. zwróciło się do Starostwa Powiatowego w (...) o wypożyczenie akt sprawy znak: (...), (...), (...), (...) oraz załączonych do nich projektów budowlanych.

Jednakże Starostwo Powiatowe w (...) przekazało jedynie kserokopię części żądanych akt spraw, wskazując jednocześnie, iż nie posiada oryginałów dokumentów dotyczących spraw (...), (...), (...), bowiem znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Kolegium nie zwróciło się również do Burmistrza Miasta i Gminy (...) o ustosunkowanie się co do faktu istnienia dwóch wersji decyzji z dnia (...).03.2006 r.

SKO ograniczyło się do wskazania, że jak wynika z akt sprawy przedłożonych przez Burmistrza Miasta i Gminy (...) prowadzone było jedno postępowanie, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia (...).03.2006 r. znak: (...), ustalającej na rzecz Pani A. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku mieszkalnego oraz budowę nowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w obrębie działki nr (...) przy ul. (...) we (...), która między innymi określała parametr wysokości projektowanego budynku do 15,50 m.

W ocenie SKO, skoro Burmistrz Miasta i Gminy (...) nie prowadził innego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji to nie sposób przyjąć, że w niniejszej sprawie ww. organ wydał dwie decyzje administracyjne w tej samej sprawie. W związku z czym nie została spełniona przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę takie rozumowanie organu jest nieuprawnione. Prowadzenie bowiem jednego postępowania nie wyklucza sytuacji wydania dwóch takich samych decyzji jednak o różnej treści. Może się tak zdarzyć chociażby w wyniku popełnionego przez pracownika organu błędu.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że obowiązkiem organu rozpoznającego daną sprawę jest podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Kolegium całkowicie zignorowało treść pism skarżącej jak i pełnomocnika A. K. W szczególności nie odniosło się w ogóle do okoliczności zawiadomienia Prokuratury Rejonowej w (...) przez Burmistrza Miasta i Gminy (...) i złożenia wniosku o ponowne podjęcie postępowania w sprawie przerobienia dokumentu (tj. decyzji z dnia (...) marca 2006 r., Nr (...)). Z pisma z dnia (...) maja 2018 r. wynika, że w ocenie Burmistrza wystąpiły w tej sprawie nowe okoliczności. Ponadto z pisma Starosty (...) z dnia (...).02.2018 r. wynika, że A. K. posługiwała się początkowo decyzją "nr (...)", a następnie "nr (...)" uzyskując kolejno pozwolenia na budowę.

Z akt sprawy wynika również, że A. K., złożyła wniosek o wygaśnięcie decyzji z dnia (...).03.2006 r. zawierającej zapis punkcie 2 c "wysokość budynku nie może przekraczać wysokości budynków sąsiednich".

Powyższe potwierdza fakt istnienia dwóch decyzji z tego samego dnia, o tym samym numerze jednak o rożnej treści.

Natomiast należy jeszcze raz podkreślić, że w obowiązującym porządku prawnym nie jest dopuszczalna sytuacja, w której w obrocie znajdują się dwie decyzje tożsame tak pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym.

Powyższe wywody wskazują, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie istnienia dwóch decyzji z dnia (...).03.2006 r. nie uwzględnia ocen i zaleceń wskazanych w wyroku WSA, wobec czego w sposób oczywisty narusza art. 153 p.p.s.a.

Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit.c p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi ((...) zł). Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Z uwagi na brak podstawy prawnej Sąd oddalił wniosek pełnomocnika uczestniczki postępowania o zwrot kosztów, o czym orzekł jak w punkcie 3 wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić powyższe uwagi i orzec w zakresie wynikającym z poprzedniego wyroku tut. Sądu, zapadłego w niniejszym postępowaniu, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.