Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2724084

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 3 lipca 2019 r.
IV SA/Po 309/19
Pojęcie rodziny w związku z nabyciem prawa do świadczenia wychowawczego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sędziowie WSA: Józef Maleszewski (spr.), Asesor sądowy Katarzyna Witkowicz-Grochowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi N. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy (...) z dnia (...) października 2018 r. nr (...)

Uzasadnienie faktyczne

Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w (...), wskazując na upoważnienie Wójta Gminy (...), po rozpoznaniu wniosku N. R. z dnia (...) sierpnia 2017 r., decyzją z dnia (...) października 2018 r. nr (...) na podstawie art. 1, 2, 4, 5, 7, 9, 10, 13, 15, 18, 20, 21, 27 i 28 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851) oraz Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego (...) (Dz. U. z 2017 r. poz. 1465) odmówił N. R. przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na córkę A. R.

Organ stwierdził, że w sprawie zachodzą wyjątkowe okoliczności uzasadniające, by do składu rodziny podanego we wniosku nie wliczać P. R. i przyjąć dwuosobowy skład rodziny wnioskodawczyni: N. R. oraz A. R.

W odwołaniu od tej decyzji N. R. wniosła o przyznanie świadczenia wychowawczego podkreślając, że jest mężatką, nie ma orzeczonej separacji sądowej ani rozwodu i wobec tego zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci dochód rodziny winien być podzielony przez trzy osoby. Ponadto zarzuciła organowi I instancji, że nie wskazał należycie na istniejące wyjątkowe okoliczności, na podstawie których skład jej rodziny został ustalony z użyciem określenia "odpowiednio" z art. 2 pkt 16 ustawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że podstawą ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres od dnia (...) października 2018 r. do dnia (...) września 2019 r. jest przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku 2017 r.

W toku postępowania organ I instancji ustalił na podstawie danych o dochodach w systemie informatycznym Ministerstwa Finansów i informacji z systemu ZUS o wysokości odprowadzonych składek zdrowotnych, że w roku kalendarzowym 2017 r. dochód rodziny wnioskodawczyni stanowił kwotę (...) zł tj. dochód N. R. w kwocie (...) zł (po odliczeniu należnego podatku i składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne). Dochód dwuosobowej rodziny w przeliczeniu miesięcznym wyniósł (...) zł, a na jedną osobę to kwota (...) zł.

Następnie Kolegium wskazało, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni przepisu art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, który stanowi, że rodzina oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna. Nie można bowiem poprzestawać na literalnym uwzględnieniu w każdych okolicznościach, że małżonkowie tworzą jedną rodzinę, a w konsekwencji - bez względu na okoliczności faktyczne - doliczać do dochodu rodziny dochodów małżonka Wnioskodawcy. Taka wykładnia wskazanego przepisu - w przypadku, gdy osoba wnioskująca o świadczenie wychowawcze, z uwagi na sytuację faktyczną rodziny, nie tworzy rodziny ze swoim małżonkiem - byłaby wadliwa. Należy bowiem uwzględniać także stan, w którym strona, mimo pozostawania w związku małżeńskim, samodzielnie wychowuje dzieci i składa wniosek o przyznanie na nie świadczenia wychowawczego.

Kolegium zauważyło, że w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że w ramach ustalania członków rodziny zwrot "odpowiednio", jakiego użył ustawodawca w art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, podobnie jak w art. 3 pkt 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zobowiązuje organ rozpatrujący wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego do rozważenia w ramach ustalania stanu faktycznego sprawy, które z wymienionych w art. 2 pkt 16 osób należy zaliczyć do rodziny wnioskodawcy. Ustawodawca zobowiązał organ do analizy tej kwestii w odniesieniu do każdej konkretnej sprawy właśnie poprzez użycie słowa "odpowiednio", najwyraźniej uznając, że możliwe komplikacje stosunków rodzinnych nie są materią, którą można i należy regulować sztywno i kazuistycznie, co w ostateczności umożliwia w wyjątkowych okolicznościach sprawy pominięcie małżonka wnioskodawczyni.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika zdaniem Kolegium, że mąż wnioskodawczyni P. R. mieszka pod innym niż wnioskodawczyni adresem, u swojej matki od lutego 2017 r. Ponadto jak wynika z wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego P. R. figuruje jako członek rodziny wspólnie z matką. Wcześniej zamieszkiwał w (...) z konkubiną około 5 lat. O fakcie niezamieszkiwania P. R. wspólnie z rodziną świadczy również skierowane wezwanie w celu złożenia wyjaśnień mających wpływ na ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz córki na adres wnioskodawczyni, które nie zostało odebrane przez męża odwołującej się i powróciło do organu z adnotacją "adresat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem".

W dniu (...) sierpnia 2018 r. został przeprowadzony wywiad środowiskowy z N. R., w trakcie którego oświadczyła, że od 6 lat nie mieszka z mężem, nie ma jednak orzeczonego rozwodu ani separacji, ma zasądzone alimenty w kwocie (...) zł miesięcznie, których od męża nie otrzymuje. Ponadto wskazała, że nie utrzymuje on żadnych kontaktów z córką. Zdaniem Kolegium, skoro mąż N. R. ma ustalony w ugodzie sądowej obowiązek alimentacyjny na rzecz córki, to nie wchodzi wraz z nią w skład jednej, prowadzącej wspólne gospodarstwo domowe rodziny. Całość materiału dowodowego przekonuje zatem, że zgodnie z ustawową definicją rodziny, w skład rodziny N. R. wchodzi wyłącznie córka A. R.

Prawidłowo zatem, w ocenie Kolegium organ I instancji przyjął, że z powodu przekroczenia kryterium dochodowego wnioskodawczyni nie przysługuje świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko - na córkę A. R.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła N. R. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie właściwej wykładni art. 2 pkt 13 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, gdyż wnioskodawczyni jako matka samotnie wychowująca dziecko jest uprawniona do świadczenia wychowawczego. Nadto wniosła o zasądzenie należnego świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2017/2018 i 2018/2019 oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Ewentualnie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżąca zarzuciła błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 4, 13, 16, art. 15 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz art. 3 pkt 1 lit. a, b c ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także art. 2 pkt 12 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że błędnie organy obu instancji nie uwzględniły jej męża jako członka rodziny poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 16, art. 2 pkt 1 i 2 oraz 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Podnosiła, że bez znaczenia jest fakt wspólnego gospodarowania, decydujący jest status prawny. Małżonkowie niezależnie od panujących między nimi stosunków są członkami rodziny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25 września 2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA).

Sąd podziela w pełni prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2956/16, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA) pogląd, że bez znaczenia dla ustalenia, czy określona osoba wchodzi w skład rodziny, jest fakt wspólnego gospodarowania. Ustawodawca określając pojęcie rodziny, uwzględnia status prawny, nie zaś stan faktyczny lub przesłankę wspólnego gospodarowania. Zatem małżonkowie - niezależnie od panujących między nimi stosunków - są członkami rodziny. Ta okoliczność przesądza zatem co do zasady o konieczności włączenia męża skarżącej do członków rodziny wnioskodawczyni w sprawie o przyznanie świadczenia wychowawczego na podstawie przepisów ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 z późn. zm., dalej: u.p.p.w.d.).

Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że węzeł małżeński między wnioskodawczynią a jej mężem nadal istnieje - nie orzeczono rozwodu ani separacji sądowej. Tymczasem organy I i II instancji wbrew powyższemu poglądowi odnoszą się do kwestii braku wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania, z których to okoliczności faktycznych wywodzą, że mąż wnioskodawczyni nie stanowi członka jej rodziny.

Sąd podkreśla, że pojęcie rodziny zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d., zgodnie z którym ilekroć mowa w tej ustawie o rodzinie, oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna (...); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji, lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Z powyższej definicji oraz wykładni tego przepisu prezentowanej przez NSA wynika, że w pierwszej kolejności członków rodziny stanowią małżonkowie powiązani węzłem prawnym. Błędnie zatem upatrują organy administracji I i II instancji podstawę odmowy przyznania wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego na córkę w okolicznościach faktycznych nieprowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego i braki zamieszkiwania z mężem wnioskodawczyni.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela także pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 264/18, że ramach ustalania członków rodziny zwrot "odpowiednio", jak to ujął ustawodawca w art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. umożliwia w wyjątkowych okolicznościach sprawy pominięcie małżonka. Wyjątkowo możliwa jest sytuacja, w której rodzic wnioskujący o świadczenie wychowawcze nie ma orzeczonej separacji lub rozwodu, ale małżonek tego rodzica nie zostanie uznany za członka rodziny - w sprawie dotyczącej przyznania świadczenia wychowawczego. Rolą organów rozpoznających sprawę było zatem ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie takie wyjątkowe okoliczności mają miejsce i uzasadniają wyłączenie męża wnioskodawczyni z grona członków rodziny.

W ocenie Sądu organy administracji obu instancji takich szczególnych okoliczności nie wskazały.

Nie można za takie uznać faktu samego braku wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania, o czym była mowa powyżej.

Okolicznością wyłączającą małżonka skarżącej z członków rodziny nie może być także brak pokrywania przez niego kosztów utrzymania córki, mimo zasądzonych alimentów orzeczeniem sądu powszechnego w kwocie (...) zł miesięcznie. Konsekwentnie, nie jest zatem wyjątkowym przypadkiem fakt uzyskiwania przez córkę skarżącej świadczenia alimentacyjnego z funduszu alimentacyjnego. Nadto, wprawdzie toczy się postępowanie karne przeciwko mężowi wnioskodawczyni, ale w zakresie niealimentacji, nie zaś przemocy domowej, która mogłaby być argumentem za wyłączeniem męża wnioskodawczyni w kręgu członków rodziny z samej istoty takiego czynu karalnego (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 2956/16).

Organy podnosiły także kwestię wspólnego gospodarowania męża skarżącej z jego matką, skutkiem czego uzyskuje ona dodatek mieszkaniowy. Z ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 180) wynika, że odrębnie reguluje ona przesłanki i tryb postępowania w celu otrzymania dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkowych mieszkaniowych świadczenie to przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8 tej ustawy. Ustawa ta posługuje się zatem odmiennym pojęciem "gospodarstwa domowego", przez które rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby (art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Wynika z tego, że przesłanka wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania jest kluczowa przy ubieganiu się o dodatek mieszkaniowy i przy tym odmienna od tych przesłanek jakie statuują pojęcie rodziny na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, organy nie wskazały szczególnych okoliczności o jakich mowa w świetle wykładni pojęcia rodziny wskazanego w art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d., uzasadniających wyjątkowe wykluczenie męża skarżącej z grona członków jej rodziny.

Nadto, Sąd mając na uwadze pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA z 10 stycznia 2018 r. wskazuje także, że przy odpowiednim ustalaniu członków rodziny, jak wymaga tego art. 3 pkt 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych (tu art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d.), nie można w ramach wykładni systemowej pominąć wyższorzędnych przepisów Konstytucji. Należy zatem zauważyć, że zgodnie z jej art. 18 Konstytucji małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 47 Konstytucji każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Szczególnie istotne znaczenie w procesie wykładni w sprawie ma wreszcie art. 71 ust. 1 i 2 Konstytucji, zgodnie z którymi "Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Matka przed i po urodzeniu dziecka ma prawo do szczególnej pomocy władz publicznych, której zakres określa ustawa."

W ocenie Sądu, nie do pogodzenia ze wskazanymi przepisami Konstytucji byłoby uznanie w sprawie, że córka wnioskodawczyni nie mogłaby liczyć na wsparcie finansowe ze strony Państwa tylko dlatego, że jej ojciec i mąż wnioskodawczyni faktycznie opuścił rodzinę i z nią nie zamieszkuje. Zdaniem Sądu z powyższego wynika, że w okolicznościach niniejszej sprawie zastosować należy taką wykładnię przepisów art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d., która doprowadzi do uwzględnienia męża skarżącej w gronie członków jej rodziny, skoro brak jest szczególnych, wyjątkowych okoliczności nakazujących wyłączenie męża skarżącej w tego kręgu.

Wobec powyższego ponownie rozpatrując niniejszą sprawę i zaliczając męża skarżącej jako członka jej rodziny, organy administracji ustalą dochód rodziny wnioskodawczyni uwzględniając dochody jej męża w roku 2017. Wskazać bowiem należy, że dochód rodziny oznacza sumę dochodów wszystkich członków rodziny (art. 2 pkt 4 u.p.p.w.d.). W myśl art. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie - oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Dochód członka rodziny to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3a (art. 2 pkt 2 u.p.p.w.d.). Skoro męża skarżącej uznać należy za członka rodziny, to do jej dochodów doliczyć należy dochody męża osiągnięte we wskazanym okresie i następnie tak wyliczony dochód podzielić przez troje członków rodziny. Dopiero tak ustalony dochód rodziny, jeżeli w przeliczeniu na osobę nie przekroczy kryterium dochodowego 800 zł, uzasadniać będzie przyznanie wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego na córkę w okresie zasiłkowym 2018/2019 objętym niniejszym postępowaniem. Sąd nie mógł zatem uczynić zadość żądaniu skarżącej i przesadzić jej prawo do świadczenia wychowawczego za okres zasiłkowy. Ostateczne ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego wymaga bowiem dalszych działań ze strony organu I instancji.

Nie przesądzając zatem ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy zasadne jest wyeliminowanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. Organy dopuściły się bowiem naruszenia przepisu prawa materialnego art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d., które miało wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie zastosowanie się do wytycznych zawartych w niniejszym wyroku Sądu i ponowne obliczenie dochodu rodziny oraz ustalenie jak ma się on do kryterium dochodowego warunkującego przyznanie świadczenia wychowanego na pierwsze dziecko.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.