Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720307

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 13 czerwca 2019 r.
IV SA/Po 236/19
Uwzględnienie możliwości przyszłej eksploatacji złoża.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Grossmann.

Sędziowie WSA: Józef Maleszewski (spr.), Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) października 2018 r. Nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji) po rozpatrzeniu zażalenia M. U. (dalej także: skarżący) na postanowienie Starosty (...) (dalej: Starosta, organ I instancji) z dnia (...) sierpnia 2018 r. ((...)) w sprawie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisu art. 127 § 2, 17 pkt 1 i art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.) oraz przepisu art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej: u.p.z.p.) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie w całości.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2018 r. ((...)) Starosta odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ((...)) dla inwestycji polegającej na budowie 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na działce nr geod. (...) ob. (...), gm. (...). Organ I instancji podniósł, że w treści projektu decyzji nie uwzględniono informacji na temat lokalizacji na działce nr (...) ob. (...) udokumentowanego złoża kruszywa naturalnego (...) oraz nie uwzględniono konieczności jego ochrony przez realizacją zabudowy. Przedmiotowe złoże zostało udokumentowane w "Dokumentacji geologicznej w kategorii (...) złoża kruszywa naturalnego (...), która została przyjęta bez zastrzeżeń pismem Starosty (...) znak. (...) z dnia (...) marca 2004 r. Złoże zostało rozpoznanie w północnej części działki nr (...) ob. (...) na powierzchni 1,17 ha. Z projektu decyzji wynika, że realizacja inwestycji jest planowana również na powierzchni udokumentowanego złoża.

Zażalenie na to postanowienie złożył M. U., nie zgadzając się dokonanym rozstrzygnięciem. W zażaleniu podniesiono, że nigdy nie doszło do uruchomienia złoża i wydobycia kruszywa z działki nr (...). Nie zostało także wydane pozwolenie na wydobycie kruszywa. Obowiązujące dla tej działki Studium przewiduje przeznaczenie działki nr (...) na tereny o zabudowie mieszkaniowej rozproszonej. W tym zagrodowej i rezydencjonalnej oraz na tereny zabudowy letniskowej.

SKO stwierdziło, że w myśl przepisu art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego lub w sytuacji gdy na danym terenie obowiązuje plan uchwalony przed dniem (...) stycznia 1995 r., polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy inwestycji roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, (art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 u.p.z.p.). Obowiązek ustalenia zmiany zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy dotyczy także takiej zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.).

Decyzję w sprawie warunków zabudowy organ wydaje po uzgodnieniu jej w organami wskazanymi w przepisie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Stosownie do przepisu art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 (powinno być: ust. 4 - uw. Sądu) pkt 5a u.p.z.p. decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych uzgadnia się ze starostą. Natomiast stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 (powinno być: ust. 4 - uw. Sądu) pkt 5 decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Powyższe uzgodnienie dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Uzgodnienie wydane w takim trybie więc wiąże organ decydujący w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może bowiem przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po dokonaniu tych uzgodnieniu przez organ decydujący. Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne wszczęte wnioskiem strony.

Zgodnie z art. 110a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 799 z późn. zm.) to starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy, a także rejestr zawierający informacje o tych terenach. Przede wszystkim podnieść należy, że z akt sprawy nie wynika, aby na terenie inwestycji tj. nr geod. (...) ob. (...), Gm. (...), występowały tereny zagrożone osuwaniem się mas ziemnych. Zatem w sytuacji, gdy inwestycja będzie realizowana na terenie, na którym nie występują tereny zagrożone osuwaniem się mas ziemnych, to brak jest przedmiotu uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 5a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

W myśl art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2126, z późn. zm., dalej: u.p.g.g.) - organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa, z wyjątkiem spraw określonych w ust. 2-4 tego przepisu. Starostę uznano za właściwego do spraw związanych z zatwierdzeniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczących złóż kopalin nieobjętych własnością górniczą, poszukiwanych lub rozpoznawanych na obszarze do 2 ha w celu wydobycia metodą odkrywkową w ilości do 20.000 m3 w roku kalendarzowym i bez użycia środków strzałowych. Jednocześnie własnością górniczą ustawodawca objął złoża kopalin przewidziane w art. 10 ust. 1 u.p.g.g., a także zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.g.g. złoża wód termalnych.

Z akt sprawy wynika, że na terenie inwestycji znajduje się złoże kruszywa naturalnego udokumentowane w "Dokumentacji geologicznej w kategorii (...) złoża kruszywa naturalnego (...)", która została przyjęta bez zastrzeżeń pismem Starosty (...) znak. (...) z dnia (...) marca 2004 r. Dokumentację geologiczną złoża kopaliny sporządza się w celu określenia granic tego złoża, jego zasobów oraz geologicznych warunków występowania. Nie budzi wątpliwości organu, że zatwierdzenie dokumentacji geologicznej oraz dodatków do niej nie oznacza automatycznego rozpoczęcia wydobycia kopaliny z tego złoża. Jak słusznie wskazał organ I instancji złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących (art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska). Natomiast okoliczność, że żadne podmiot nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie wydobycia tego złoża nie ma znaczenia dla jego ustawowej ochrony. Złoża kopalin chociażby tylko ze względu na swój ograniczony i nieodnawialny charakter podlegają ochronie.

W ocenie organu II instancji także podnoszona w zażaleniu ewentualna okoliczność nieujawnienia złoża kruszywa naturalnego (...) w studium gminy (...) nie wyłącza ww. ochrony tego złoża. Należy zauważyć, że prawo geologiczne i górnicze (zarówno ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. jak i z dnia 9 czerwca 2011 r.) wymaga wprowadzenia przez radę gminy udokumentowanego złoża kopalin do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (uprzednio do planów miejscowych). W przypadku niespełnienia tego obowiązku przez radę gminy w wyznaczonym terminie to wojewoda winien wprowadzić obszar udokumentowanego złoża kopaliny do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i wydać w tej sprawie zarządzenie zastępcze, które wywołuje skutki prawne takie jak studium. Chociaż ustawodawca wskazuje obowiązek ujawnienia złoża kopalin w studium to z uwagi na charakter decyzji o warunkach zabudowy nie sposób uznać, że ochrona istniejącego, udokumentowanego złoża kopalin nie będzie miała wpływu na treść decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, na którym złoże się znajduje. Złoża kopalin są elementem środowiska naturalnego i jeżeli ich występowanie zostanie potwierdzone przez właściwy organ administracji geologicznej (poprzez zatwierdzenie dokumentacji geologicznej złoża kopaliny), to powstaje obowiązek ich ochrony oraz zapewnienia racjonalnego gospodarowania kopalinami co musi mieć przełożenie na kwestię zagospodarowania przestrzennego gminy. Nie ulega wątpliwości, że ujawnienie złóż wywołuje określone konsekwencje, związane z tym, że zagospodarowanie danego terenu powinno uwzględniać istnienie złoża tak, aby możliwa była jego eksploatacja w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia I grudnia 2015 r. sygn. II OSK 2323/15, CBOSA).

Skargę na postanowienie SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył M. U. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. Postanowieniu zarzucono, że zostało ono wydane z licznymi naruszeniami prawa, to jest:

1) art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 r. Prawo ochrony środowiska

2) art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz

3) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP.

W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego, rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie oraz o orzeczenie o kosztach, w tym i o kosztach zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że rozpoznanie złoża oraz zatwierdzenie dokumentacji geologicznej z nim związanej nastąpiło w roku 2004 r., na podstawie koncesji nr (...) wydanej przez Starostę (...) w dniu (...) maja 2003 r. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża kruszywa naturalnego w obrębie części działki o numerze ewidencyjnym (...) położonej w miejscowości (...) na terenie gminy (...). Decyzja ta - koncesja na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża kruszywa naturalnego - została udzielona ojcu skarżącego, który nie uzyskał jednak koncesji na eksploatację tego złoża ze względu na negatywne stanowisko Nadleśnictwa (...).

W sytuacji braku możliwości legalnej eksploatacji złoża, skarżący postanowił inaczej korzystać ze swojej własności: wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla 12 domów jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, przewidzianych do realizacji na tej samej nieruchomości, stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym (...). i również tym razem spotkał się z przeszkodą trudną do pokonania: z odmową uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Znalazł się więc w sytuacji sprowadzającej się do tego, że nie może eksploatować złoża kruszywa naturalnego stanowiącego jego własność, a jednocześnie organy administracji geologicznej obu instancji odmawiają mu korzystania z jego własności w inny sposób, a mianowicie przez zabudowę tej nieruchomości. Sytuacja ta stanowi klasyczny przykład wywłaszczenia de facto, a więc sytuacji, w której właściciel nieruchomości pozostaje wprawdzie formalnie właścicielem, ale pozbawiony jest możliwości korzystania z jednego z najważniejszych atrybutów prawa własności, to jest uprawnienia do korzystania z rzeczy stanowiącej jego własność.

Organy obu instancji odmawiając skarżącemu uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z powołaniem się na ustawową ochronę złóż kopalin, nadużyły normę z art. 125 Prawa ochrony środowiska nakazującą ochronę złóż kopalin, bo złoże jest już dostatecznie chronione brakiem zgody na jego eksploatację. Ponadto jak wynika z treści obu zaskarżonych postanowień, podlegające ustawowej ochronie złoże kruszywa naturalnego (...) zajmuje jedynie niewielką część nieruchomości oznaczonej jako działka o numerze ewidencyjnym (...). W tej sytuacji odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, jak i utrzymanie przez SKO w (...) tej odmowy w mocy, stanowi naruszenie normy z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i stanowi jednocześnie naruszenie zasady proporcjonalności: zakres odmowy uzgodnienia, obejmujący całą nieruchomość nie jest niczym uzasadniony, jest bezpodstawną restrykcją. Takie stanowisko organów obu instancji oznacza zaś naruszenie normy konstytucyjnej zakodowanej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Organy administracji geologicznej obu instancji przemilczały kwestię, że prawo własności również podlega ochronie, przy tym jest to ochrona nie tylko wynikająca z ustaw zwykłych, ale także z aktów prawa międzynarodowego, ratyfikowanych przez Polskę, a nawet z art. 21 ust. 1 i z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. W tym kontekście własność nie jest gorzej chroniona prawnie, niż kopaliny.

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie - a do takich zaliczają się niewątpliwie postanowienia o odmowie uzgodnienia projektu decyzji. (zob. art. 106 § 5 k.p.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej p.p.s.a.), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od stanowiska strony. W skardze zawarto wniosek o rozpoznanie skargi na rozprawie. Nie uwzględniając tego wniosku Sąd miał na uwadze, że nie został on w żaden sposób umotywowany, także Sąd nie stwierdził okoliczności, które przemawiałyby przeciwko rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Starosty o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Skarga okazała się bezzasadna, bowiem oba wydane w sprawie postanowienia są zgodne z prawem.

Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela - przytoczony w uzasadnieniu decyzji SKO - pogląd wyrażony przez Naczelny sąd Administracyjny w wyroku w sprawie II OSK 2323/15, że szczegółowe warunki zagospodarowania konkretnego terenu, powinny uwzględniać istnienie złoża tak, aby możliwa była jego eksploatacja także w przyszłości. Podkreślić należy, że taka wykładnia art. 125 Prawa ochrony środowiska jest w orzecznictwie NSA jednolita. I tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie II OSK 1661/09 (CBOSA) podkreślono, że "skutkiem ujawnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy złóż kopalin mogą być ograniczenia w zakresie wykorzystania nieruchomości (np. zakaz zabudowy budynkami mieszkalnymi) w celu zabezpieczenia złóż przed zagospodarowaniem w sposób wykluczający podjęcie wydobycia w przyszłości (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 września 2008 r., III SA/Po 348/08, LEX nr 518010). Z kolei art. 125 p.o.ś. wskazuje, że złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Skoro gospodarka złożami kopalin, zgodnie z zasadami ogólnymi prawa ochrony środowiska, powinna być prowadzona w sposób racjonalny i kompleksowy, to WSA słusznie uznał, że dopuszczanie zabudowy mieszkaniowej na udokumentowanym złożu kopalin stoi w wyraźnej opozycji do ww. przepisu p.o.ś."

Z kolei w wyroku z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie II OSK 394/15 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że złoża kopalin są wartością podlegającą prawnej ochronie, która znajduje swój wyraz zarówno w przepisach Prawa górniczego, jak i przepisach Prawa ochrony środowiska. Art. 125 tej ostatniej ustawy zawiera właśnie taką klauzulę ochronną przez ustanowienie dyrektywy, iż złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. W tym też miejscu stwierdzić trzeba, że o ile przepis ten odnosi się do ochrony zasobów ziemi w postaci złóż kopalin, to kolejny art. 125 (winno być 126 - uw. Sądu) tej ustawy odnosi się już do ich eksploatacji. Przepisy te mają zatem nie tylko odmienną treść normatywną, ale też dotyczącą zupełnie innych stanów. Pierwszy dotyczy stwierdzenia istnienia złoża i objęcia go ochroną prawną, drugi dotyczy etapu podjęcia jej użytkowania. Różna treść normatywna omawianych przepisów przejawia się w tym, że w art. 125 ustawodawca wprowadził ochronę złóż kopalin niezależnie od tego, czy już podlegają eksploatacji, czy będą eksploatowane w przyszłości. Zasadny jest zatem wniosek, iż na mocy tego przepisu samo stwierdzenie istnienia złoża kopaliny generuje obowiązek jej ochrony.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo zrealizowały tenże obowiązek ochrony poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd nie podziela konstatacji skargi, że podlegające ustawowej ochronie złoże zajmuje jedynie niewielką część działki o numerze ewidencyjnym (...), przez co odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy stanowi naruszenie normy z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i jednocześnie naruszenie zasady proporcjonalności. Powierzchnia złoża przekracza czwartą część powierzchni działki (1,17 ha / 4,5222 ha) i jest ono zlokalizowane w północnej jej części, gdzie zgodnie z częścią graficzna projektu decyzji o warunkach zabudowy dopuszczono zabudowę. Zauważyć również należy, że w gestii organu uzgadniającego nie leży proponowanie zmian w treści projektu decyzji. W tej sytuacji organy obu instancji prawidłowo uznały, że wymóg ochrony złoża wynikający z treści art. 125 Prawa ochrony środowiska uniemożliwia uzgodnienie projektu decyzji w przedłożonym kształcie. Nie ma jednak podstaw do przyjmowania, że niemożliwe jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w innym kształcie i już choćby z tego powodu Sąd nie może podzielić zarzutu skargi, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające realizują de facto wywłaszczenie skarżącego. Skarżący doznaje wprawdzie ograniczenia prawa własności ale nie narusza to istoty tego prawa i wynika z ustawy (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Za niezasadne uznać należy zatem zarzuty naruszenia norm przepisów art. 31 ust. 3 21 ust. 1 i 64 ust. 2 Konstytucji RP. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie II OSK 543/14 (CBOSA) dopuszczalność ograniczenia prawa własności może nastąpić w wyniku działania organów władzy publicznej, podjętego w ustanowionych w ustawach formach prawnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r., II OSK 773/12, LEX nr 1216766). Taki przypadek odnosi się chociażby do odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Z powyżej wskazanych powodów skargę należało oddalić w całości, stąd Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.