Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723545

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 19 września 2019 r.
IV SA/Po 230/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Świerczak.

Sędziowie WSA: Tomasz Grossmann (spr.), Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi T. J. na uchwałę Rady Gminy z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w (...) postanawia

1. odrzucić skargę;

2. zwrócić skarżącej T. J. kwotę (...) zł ((...) złotych) uiszczonego wpisu od skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Na sesji w dniu (...) stycznia 2019 r. Rada Gminy - wskazując jako podstawę prawną art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm.) oraz art. 89 ust. 1, 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996, z późn. zm.) - podjęła uchwałę nr (...) w sprawie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w (...) (zwaną też dalej "Uchwałą"), o następującej treści: § 1. Podejmuje się zamiar likwidacji Szkoły Podstawowej w (...) z końcem roku szkolnego (...) tj. z dniem (...) sierpnia 2019 r.

§ 2. Zapewnia się uczniom uczęszczającym do szkoły, o której mowa w § 1 uchwały możliwość kontynuowania nauki oraz bezpłatnego dowozu od dnia (...) września 2019 r. w Szkole Podstawowej w (...) z siedzibą (...), (...).

§ 3. Zobowiązuje się i upoważnia Wójta Gminy do dokonania czynności niezbędnych do przeprowadzenia likwidacji, w szczególności do zawiadomienia o likwidacji szkoły rodziców uczniów i (...) Kuratora Oświaty oraz wystąpienia do (...) Kuratora Oświaty o opinię o likwidacji szkoły.

§ 4. Wykonanie uchwały powierza się Wójtowi Gminy (...).

§ 5. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Jednym pismem z (...) stycznia 2019 r. rodzice dzieci za Szkoły Podstawowej w (...) M. K., J. K. i T. J. - z powołaniem się na art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm. dalej w skrócie "u.s.g.") - zaskarżyły Uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i wniosły o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając Uchwale naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996, z późn. zm.; dalej w skrócie "pr.oświat.").

W uzasadnieniu skargi jej autorki wyjaśniły, że Uchwale zarzucają sprzeczność z prawem polegającą na krótkim i lapidarnym uzasadnieniu oraz brak konsultacji z rodzicami w sprawie likwidacji szkoły. Ponadto wyraziły przekonanie, że gdyby radni znali wymagane uzasadnienie oraz zagłosowali swobodnie bez użycia szantażu, to prawdopodobnie nie podjęliby takiej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy (dalej też jako "Rada Gminy" lub "Organ"), reprezentowana przez Wójta Gminy (...) (zwanego też dalej "Wójtem"), wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do jej zarzutów, Rada Gminy stwierdziła, że wbrew temu, co twierdzą skarżący, prawidłowo wskazała i zastosowała przepisy prawa materialnego. Treść Uchwały jest czytelna. A w związku z tym, że Uchwała stanowiła jedynie podstawę do podejmowania przez organ wykonawczy dalszych ustawowo określonych czynności poprzedzających likwidację szkoły, jej uzasadnienie ograniczało się jedynie do zacytowania treści przepisu Prawa oświatowego stanowiącego podstawę jej podjęcia oraz krótkich argumentów przemawiających za jej podjęciem. Organ zauważył przy tym, że w polskim systemie prawnym nie ma wprost wyrażonego normatywnego obowiązku uzasadniania uchwał organów samorządu terytorialnego. Ponadto zaznaczył, że uchwała o zamiarze likwidacji szkoły jest uchwałą "intencyjną", która stanowi podstawę do dalszych działań, skierowanych do podmiotów "na zewnątrz" aparatu administracji samorządowej (rodziców, kuratora) zmierzających do likwidacji szkoły, dokonania powiadomień oraz uzyskania wymaganej prawem opinii. W związku z tym Wójt, jak stwierdził, niezwłocznie po podjęciu Uchwały powiadomił o zamiarze likwidacji szkoły w (...) rodziców i kuratora, i uzyskał pozytywną opinię tego ostatniego. Zdaniem Organu twierdzenia skarżących, że o zamiarze likwidowania szkoły podstawowej w (...) dowiedzieli się kilka dni przed planowaną sesją, są nieprawdziwe, gdyż o takim zamiarze Wójt informował dużo wcześniej podczas różnych uroczystości i spotkań.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu o wykazanie, na czym polega naruszenie jej indywidualnego interesu prawnego zaskarżoną Uchwałą, T. J. (zwana też dalej "Skarżącą") w piśmie procesowym z (...) maja 2019 r. wyjaśniła, że organ gminy nie poinformował jej o merytorycznych przesłankach likwidacji Szkoły Podstawowej w (...). Nie odbyło się żadne spotkanie z rodzicami w sprawie likwidacji placówki. Nie przeprowadzono w tej sprawie żadnych konsultacji. Organ stanowiący w sposób krótki i lapidarny uzasadnił podjętą Uchwałę. Ponadto po podjęciu skarżonej Uchwały nie wszyscy rodzice zostali zawiadomieni o zamiarze likwidacji szkoły, w tym m.in. mąż Skarżącej, R. J.

Postanowieniem z 25 czerwca 2019 r. o sygn. akt IV SA/Po 230/19 Sąd odrzucił skargi M. K. i J. K. na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. z uwagi na nieuiszczenie brakujących wpisów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga T. J. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.").

W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 - tj. w szczególności na inne, niż akty prawa miejscowego (wskazane w pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6) - nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała, że postanowienia zaskarżonej uchwały naruszają jej interes prawny lub uprawnienie w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g.") - który to przepis jest w kontrolowanej sprawie owym "przepisem szczególnym", o jakim mowa w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Stosownie do przywołanego art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W świetle cytowanego przepisu w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy wniesiona skarga dotyczy uchwały "z zakresu administracji publicznej", a jeśli tak, to czy zaskarżone postanowienia tej uchwały naruszają interes prawny lub uprawnienie skarżącego.

Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie uchwała nr (...) Rady Gminy z dnia (...) stycznia 2019 r. w sprawie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w (...), wydana - jak wynika z jej części wstępnej - na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g.") oraz art. 89 ust. 1, 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996, z późn. zm.; w skrócie "pr.oświat.").

Pierwszy z wymienionych przepisów (art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h u.s.g.) głosi, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw, zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek. Z kolei w myśl art. 89 ust. 1 pr.oświat. szkoła publiczna, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 14-18, może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów, a w przypadku uczniów pełnoletnich - tych uczniów, właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu. Zgodnie zaś z art. 89 ust. 3 pr.oświat. szkoła lub placówka publiczna prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego może zostać zlikwidowana po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty, a w przypadku publicznej szkoły artystycznej prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego - po uzyskaniu pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Szkoła lub placówka publiczna prowadzona przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną może zostać zlikwidowana za zgodą organu, który udzielił zezwolenia na jej założenie.

Należy jeszcze dodać, że w myśl art. 8 ust. 15 pr.oświat. zakładanie i prowadzenie publicznych przedszkoli, w tym z oddziałami integracyjnymi lub specjalnymi, przedszkoli integracyjnych i specjalnych oraz innych form wychowania przedszkolnego, o których mowa w art. 32 ust. 2, szkół podstawowych, w tym integracyjnych oraz z oddziałami integracyjnymi lub specjalnymi, z wyjątkiem szkół podstawowych specjalnych, szkół artystycznych oraz szkół przy zakładach karnych, szkół w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, należy do zadań własnych gmin.

W świetle przywołanych przepisów nie może być wątpliwości, że zaskarżona uchwała - jak każda uchwała rady gminy w sprawie zamiaru likwidacji szkoły publicznej - choć nie stanowi aktu prawa miejscowego (o czym niżej), to jednak mieści się w bardziej ogólnym pojęciu aktu (uchwały) organu gminy podjętego "w sprawie z zakresu administracji publicznej" rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.

Jednakże, w ocenie Sądu, Skarżąca nie uczyniła zadość drugiemu z wymogów skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy przewidzianych w art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż nie wykazała, aby postanowienia Uchwały naruszały jej interes prawny lub uprawnienie w rozumieniu tego przepisu.

Godzi się podkreślić, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego - w którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.) - to w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 u.s.g. stroną może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały "naruszone". Nie budzi wątpliwości, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, i do wniesienia jej nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki NSA: z 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12, z 22 lutego 2017 r., II OSK 1497/15 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). Prawo do wniesienia takiej skargi przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony, natomiast podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki (por. postanowienia WSA: z 6 lipca 2016 r., III SA/Łd 422/16, z 11 lipca 2017 r., II SA/Rz 725/17 - CBOSA). Zatem zaskarżając dany akt w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący winien wykazać, że akt ten nie tylko narusza prawo, ale równocześnie bezpośrednio, w sposób negatywny wpływa na jego indywidualną sferę prawno-materialną, a więc pozbawia go pewnych prawem gwarantowanych uprawnień lub nakłada określone obowiązki. Nie ulega wątpliwości, że wymogi te dotyczą także skarg, których przedmiotem są gminne uchwały w przedmiocie przekształcenia lub likwidacji szkoły (por.: wyrok NSA z 24 września 2015 r., I OSK 1326/15; wyrok WSA 22 czerwca 2017 r., II SA/Ke 262/17 - CBOSA).

W niniejszej sprawie Skarżąca - jak wynika z treści jej skargi oraz pisma procesowego z (...) maja 2019 r. - upatruje swej legitymacji do zaskarżenia uchwały w fakcie bycia rodzicem dziecka (względnie dzieci) uczęszczającego do szkoły, której dotyczy Uchwała, oraz w zarzucanych wadliwościach tej uchwały (jak: lapidarność jej uzasadnienia, brak informacji o merytorycznych przesłankach likwidacji szkoły) i związanej z nią procedury likwidacji szkoły (jak: nieprzeprowadzenie w tej sprawie żadnych konsultacji ani spotkań z rodzicami; niezawiadomienie po podjęciu Uchwały wszystkich rodziców o zamiarze likwidacji szkoły).

W kontekście tych twierdzeń - a także w nawiązaniu do zapatrywań wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych (już pod rządem poprzednio obowiązujących, analogicznych unormowań art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty; w skrócie "u.s.o."), że rodzic ucznia uczęszczającego do szkoły ma interes prawny w tym, aby jej przekształcenie bądź likwidacja były przeprowadzane prawidłowo, w trybie określonym ustawowo, w tym przy poszanowaniu gwarancji proceduralnych przysługujących temu rodzicowi z mocy art. 59 ust. 1 u.s.o. (obecnie: art. 89 ust. 1 pr.oświat.) - należy podzielić pogląd, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała o zamiarze likwidacji szkoły, jako akt o charakterze w istocie intencyjnym (na co trafnie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę) nie zmienia ani statusu placówki, ani też nie rozstrzyga o nawiązaniu, zmianie lub rozwiązaniu jakiegokolwiek stosunku prawnego osób związanych z tą placówką (uczniów, nauczycieli, dyrektora). Tego rodzaju uchwała jedynie komunikuje, że w przyszłości może dojść do wydania odrębnej uchwały o likwidacji szkoły na podstawie art. 89 ust. 1 zd. pierwsze pr.oświat. Jest więc aktem indywidualnym; wskazuje, że konkretna, oznaczona z nazwy i siedziby szkoła, może ulec w przyszłości likwidacji. Rozstrzyga zatem sprawę w ramach wewnętrznej organizacji jednostki systemu oświaty; nie jest skierowana do ogółu mieszkańców gminy, jak ma to miejsce w przypadku aktów prawa miejscowego, ani nie tworzy dla nikogo żadnej reguły postępowania. Formalna postać aktu (uchwała) jest jedynie następstwem kolegialnego charakteru organu wydającego akt (tj. rady gminy) i nie determinuje jego treści, nie rozstrzyga o kreowaniu przepisów prawa. Podobnie, publiczny charakter szkoły objętej zamiarem likwidacji nie przydaje takiej uchwale cech aktu generalnego. Jej zakres obowiązywania nie wpływa na sytuację prawną żadnego z mieszkańców gminy, ani też nie wywołuje zmian w stosunkach pracowniczych lub zakładowych. Zabezpieczenie interesów rodziców dzieci uczęszczających do szkoły, która ma być zlikwidowana, dotyczących poszanowania gwarancji proceduralnych przysługujących takim rodzicom z mocy art. 89 ust. 1 u.s.o., następuje w postępowaniu dotyczącym likwidacji takiej szkoły. W takim postępowaniu konieczne jest m.in. zawiadomienie rodziców uczniów o podjętym już zamiarze likwidacji szkoły, na 6 miesięcy przed terminem tej likwidacji, co podlega kontroli sądu w razie zaskarżenia uchwały likwidacyjnej (analogicznie, na tle poprzednio obowiązującego art. 59 ust. 1 u.s.o. - wyroki WSA: z 28 stycznia 2015 r., II SA/Ke 973/14, CBOSA; z 22 czerwca 2017 r., II SA/Ke 262/17, CBOSA).

Przedstawiony wyżej pogląd znajduje także oparcie w treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2015 r. o sygn. akt I OSK 1326/15 (CBOSA), w którym - w ślad za wywodami zawartymi w uchwale siedmiu sędziów NSA z 29 listopada 2010 r. o sygn. akt I OPS 2/10 (ONSAiWSA 2011, Nr 1, poz. 2) - podniesiono, że w piśmiennictwie nie ma opracowań dotyczących bezpośrednio oceny charakteru prawnego uchwał dotyczących zamiaru likwidacji szkoły i uchwał o likwidacji. Wskazano, że uchwała o zamiarze likwidacji szkoły nie jest aktem prawa miejscowego w klasycznym rozumieniu tego pojęcia, to jednak taka konstatacja nie przesądza jeszcze o nieposiadaniu przez nią przymiotu aktu generalnego. Stwierdzono, że zważywszy na niedookreślony krąg osób, których badane uchwały dotyczą, można uznawać zarówno uchwałę o zamiarze likwidacji szkoły, jak i uchwałę o likwidacji szkoły za akt generalny, z tym, że uchwała o zamiarze likwidacji szkoły będzie nienormatywnym aktem generalnym, a uchwała o likwidacji szkoły - aktem generalnym zawierającym normy, czyli normatywnym. Dalej NSA, na gruncie okoliczności rozpatrywanej sprawy (która wprost dotyczyła uchwały o zamiarze przekształcenia szkoły podstawowej - uw. WSA), stwierdził w referowanym wyroku o sygn. akt I OSK 1326/15, że podstawową szczególną cechą przekształcenia szkół jest jej dwuetapowość. Pierwszym etapem jest podjęcie uchwały o zamiarze przekształcenia określonej szkoły lub placówki. Podjęcie tej uchwały stanowi podstawę do podejmowania przez organ wykonawczy dalszych, ustawowo określonych czynności poprzedzających przekształcenie szkoły lub placówki. Czynności te, choć faktyczne, są oparte na prawie i stanowią niezbędny element procesu przekształcenia. Uchwała o zamiarze przekształcenia szkoły jest zatem aktem stanowiącym szczególnego rodzaju informację o zamiarze podjęcia działań, które niewątpliwie będą miały charakter zewnętrzny. W doktrynie tego rodzaju akty określa się mianem "intencyjnych". Ich podjęcie stanowi niezbędną w procesie przekształcenia szkoły publicznej formalnoprawną przesłankę takiego przekształcenia. W konkluzji swych rozważań NSA stwierdził, że mając na uwadze, iż uchwała o zamiarze rozpoczęcia przekształcenia szkoły dopiero otwiera proces jej przekształcenia, uznać należy, że nie może naruszać interesów prawnych w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., a tym samym brak jest możliwości jej skutecznego zaskarżenia.

W ocenie Sądu w niniejszym składzie, choć cytowane stanowisko NSA zapadło na gruncie art. 59 ust. 1 u.s.o. i dotyczyło wprost uchwały w przedmiocie zamiaru przekształcenia szkoły, to jednak zachowuje ono swą aktualność również pod rządem obecnie obowiązującego art. 89 ust. 1 pr.oświat. i adekwatność także w odniesieniu do uchwał w przedmiocie zamiaru likwidacji szkoły - a to w związku ze zbieżnością obu ww. regulacji oraz poddaniu jednakowemu ich reżimowi zarówno sytuacji likwidacji szkoły, jak i jej przekształcenia (na mocy odesłań z, odpowiednio, art. 59 ust. 6 u.s.o. oraz art. 89 ust. 9 pr.oświat.).

Wszystko to prowadzi do wniosku, że uchwała o zamiarze likwidacji szkoły, podjęta na podstawie art. 89 ust. 1 pr.oświat., z uwagi na jej jedynie intencyjny i inicjalny charakter, nie może naruszać czyichkolwiek interesów prawnych w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., a w szczególności interesów prawnych rodziców uczniów, ani samych uczniów, tej szkoły (podobnie na tle art. 59 ust. 1 u.s.o. - wyrok WSA z 22 czerwca 2017 r., II SA/Ke 262/17, CBOSA)

Mając zatem na uwadze, że zaskarżona w niniejszej sprawie Uchwała w sprawie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w (...) stanowiła jedynie wyraz intencji organu Gminy i dopiero inicjowała proces likwidacji tej szkoły, uznać należy, że jej postanowienia nie mogły naruszyć interesu prawnego Skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. W szczególności naruszenia takiego nie sposób upatrywać w zarzutach i okolicznościach podniesionych w skardze oraz w piśmie procesowym Skarżącej z (...) maja 2019 r.; w tym także w sytuacji ewentualnego niezawiadomienia (jak twierdzi Skarżąca) niektórych rodziców o zamiarze likwidacji szkoły. Jak bowiem wynika z art. 89 ust. 1 pr.oświat., a także wyraźnie z § 3 Uchwały, wymaganych zawiadomień dokonuje się już po powzięciu i wyrażeniu zamiaru likwidacji szkoły, a więc po podjęciu ww. uchwały intencyjnej. Zatem ewentualne uchybienia we wskazanym zakresie, popełnione na późniejszych etapach procedury likwidacyjnej, nie mogą, co jasne, być źródłem legitymacji do zaskarżenia poprzedzającej je Uchwały.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., skargę T. J. odrzucił (pkt 1 sentencji postanowienia).

Takie rozstrzygnięcie powoduje zarazem, że Sąd nie był władny odnieść się do merytorycznych zarzutów i twierdzeń wyrażonych w skardze oraz w składanych przez strony pismach procesowych.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił Skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie (...) zł (pkt 2 sentencji postanowienia).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.