IV SA/Po 1597/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3176129

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2021 r. IV SA/Po 1597/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta.

Sędziowie WSA: Maciej Busz Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) czerwca 2020 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) czerwca 2020 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) marca 2020 r. nr (...) odmawiającą M. Z. przyznania dodatku mieszkaniowego.

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia (...) marca 2020 r., działając na podstawie przepisów: art. 7 ust. 1, 1a w zw. z art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2133) odmówił M. Z. przyznania dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w świetle art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez wnioskodawcę nie przekracza powierzchni normatywnej o więcej niż (...)% albo (...)% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza (...)%.

Wskazano, że ustalono, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez M. Z., wynosząca (...) m2, przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż (...)%. Ustalono również, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej zajmowanego mieszkania przekracza (...)%. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że w lokalu mieszkalnym nie zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Organ wskazał, że odmowa przyznania dodatku nie pozbawia możliwości ubiegania się o pomoc w pokryciu wydatków mieszkaniowych z innych źródeł, o którą można wystąpić do Filia Miejskiego Ośrodka właściwej ze względu na miejsce zamieszkania.

Od decyzji tej odwołała się M. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywróciło Skarżącej termin do wniesienia odwołania postanowieniem nr (...)

W odwołaniu podniesiono, że w przypadku przekroczenia powierzchni mieszkaniowej dodatek mieszkaniowy przyznawany jest na powierzchnię normatywną. Od wielu lat Skarżąca korzystała z dodatku mieszkaniowego. Skarżąca wskazała, że "powierzchnię mieszkania ma taką samą od (...) lat i zawsze miała przyznawany dodatek mieszkaniowy". Skarżąca wskazała też, że "jeżeli jej syn chwilowo zmienił miejsc zamieszkania i w każdej chwili może wrócić - sam jeszcze nie wie - to pani specjalistka (pracownica organu - uw. Sądu) ma przeświadczenie, że chcąc bym otrzymała dodatek mieszkaniowy, to mam zmienić mieszkanie po (...) latach na mniejszą powierzchnię normatywną. A gdy syn np. za miesiąc, czy tydzień wróci to nie mam nic innego do czynienia, jak tylko na okrągło zmieniać mieszkania". W odwołaniu zawarte zostały zarzuty ponadto dotyczące pracowników PCS.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) czerwca 2020 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) marca 2020 r. nr (...) odmawiającą M. Z. przyznania dodatku mieszkaniowego.

Uzasadniając wydaną decyzję Kolegium wskazało, że tryb i zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2133) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) w sprawie dodatków mieszkaniowych. Wyjaśniono, że osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy, aby otrzymać toświadczenie musi spełniać wymogi przewidziane w wymienionych przepisach, a mianowicie: posiadać tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponosić wydatki związane z jego utrzymaniem, osiągać niskie dochody, a zajmowane mieszkanie spełniać kryterium metrażowe.

Dalej podano, że z akt sprawy wynika, że M. Z. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w mieszkaniu o powierzchni użytkowej (...) m2. Powierzchnia normatywna wynosząca dla 1 osoby 35,00 m2 nie może przekraczać tej powierzchni o więcej niż (...)% -art. 5 ust. 1 pkt 5 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych tj. - (...) m2. Regulacja zawarta w artykule 5 ust. 5 pkt 2 daje możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez 1 osobę przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż (...)% - (...) m2 i nie więcej niż (...)% - (...) m2 pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza (...)%. Nie ma znaczenia o ile przekroczona została powierzchnia lokalu.

Kolegium wyjaśniło, że w rozpatrywanej sprawie powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego wynosząca (...) m2 przekracza powierzchnię normatywną wynoszącą dla 1 osoby - (...) m2 o więcej niż (...)% i mniej niż (...)%, jednak udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza (...)%, gdyż wynosi (...) m2 tj. (...)%. W takim przypadku brak jest możliwości przyznania świadczenia bez względu na sytuację materialną Wnioskodawcy.

Dalej podano, że w myśl art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1172). Dalej wskazano, że w lokalu na os. (...) P. nie zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidzkim lub wymagająca zamieszkania w oddzielnym pokoju. Wyjaśniono, że ustawodawca ustalił sztywne kryteria przyznawania dodatku mieszkaniowego nie dając organom administracji publicznej możliwości przyznawania świadczenia w ramach uznania administracyjnego. W tej sytuacji nie było możliwości uwzględnienia odwołania. Podkreślono, że odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego nie zamyka drogi do ubiegania się o przyznanie tego świadczenia, kiedy zmienią się elementy warunkujące jego otrzymanie. Kolegium podkreśliło, że przy niskim dochodzie możliwe jest ubieganie się o pomoc w pokryciu wydatków mieszkaniowych z innych źródeł, o pomoc tę można wystąpić do Filia Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie właściwej ze względu na miejsce zamieszkania.

W przewidzianym prawem terminie M. Z. wniosła skargę do sądu administracyjnego zawierającą uzasadnienie stanowiska Skarżącej dotyczącego kwestii dodatku mieszkaniowego oraz dodatku energetycznego. Skarżąca wniosła o udzielenie pomocy prawnej z urzędu.

Pełnomocnik skarżącej M. Z., ustanowiony z urzędu, pismem z dnia (...) lutego 2021 r., na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniósł o zwrócenie się do P. S. M. "(...)" w P. o przedłożenie aktualnego dokumentu inwentaryzacji budynku położonego na os. (...), a następnie przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu na okoliczność ustalenia dokładnej powierzchni użytkowej lokalu należącego do Skarżącej, w tym także ustalenia powierzchni pokojów oraz kuchni, tym samym i ustalenia stosunku powierzchni pokojów i kuchni do powierzchni użytkowej lokalu, w rezultacie rozstrzygnięcia czy dochodzone świadczenie skarżącej przysługuje. Pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił, że pomimo zwrócenia się do Skarżącej z zapytaniem czy, dysponuje takim dokumentem, do dnia dzisiejszego, nie uzyskano żadnej odpowiedzi, i w takiej sytuacji przedmiotowy wniosek uznać należy za uzasadniony.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. odmawiającą M. Z. przyznania dodatku mieszkaniowego.

Poza sporem w okolicznościach badanej sprawy pozostaje, że M. Z. składając wniosek o dodatek mieszkaniowy oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe oraz od (...) lat zamieszkuje na os. (...) (...). poza sporem pozostaje, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego, ani sądowoadministracyjnego Skarżąca nie modyfikowała swojego oświadczenia o prowadzeniu jednoosobowego gospodarstwa domowego, ani nie kwestionowała ustaleń faktycznych organów. Kwestią bezsporną pozostaje nadto, że Skarżąca uzyskuje świadczenie emerytalne, które od (...) marca 2019 r. wynosi (...) zł miesięcznie.

Istota sporu sprowadza się do zasadności odmowy przyznania Skarżącej dodatku mieszkaniowego.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2133; dalej jako: "ustawa"). Ustawa ta reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych. Przewidziany w przepisach tej ustawy dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem pieniężnym, które ma pomóc najemcy lub właścicielowi mieszkania, gdy nie jest w stanie samodzielnie pokryć wydatków na jego utrzymanie. Powołana ustawa określa normatywne kryteria, które muszą być spełnione, aby dodatek mieszkaniowy mógł zostać przyznany.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje m.in. najemcom i podnajemcom lokali mieszkalnych, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku (...).

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy normatywna powierzchni użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 - dla 1 osoby.

W okolicznościach badanej sprawy przyczyną odmowy przyznania Skarżącej dodatku mieszkaniowego było przekroczenie normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, powierzchnia ta nie może przekraczać 35 m2 dla 1 osoby. Kwestią bezsporną pozostaje, że Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Tak Skarżąca oświadczyła we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i nigdy swojego stanowiska w tym zakresie nie modyfikowała. W odwołaniu złożonym od decyzji organu I instancji Skarżąca wyjaśniła jedynie, że "jej syn chwilowo zmienił miejsc zamieszkania" wskazując że nie wie czy i ewentualnie kiedy ponownie z nią zamieszka. Badając sprawę organy obydwu instancji uwzględniły, że na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Bezspornie jednak taka sytuacja nie ma miejsca w badanej sprawie. To ustalenie również nie jest kwestionowane przez Skarżącą, ani przez jej pełnomocnika. Dalej, organy obydwu instancji uwzględniły też, że na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez wnioskodawcę nie przekracza powierzchni normatywnej o więcej niż (...)% albo (...)% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza (...)%.

Organy obydwu instancji wskazały, że w sprawie ustalono, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez M. Z., wynosząca (...) m2, przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż (...)%. To ustalenie organów nie jest w sprawie kwestionowane, bowiem przy normatywnej powierzchni użytkowej dla 1 osoby wynoszącej (...), powierzchnia użytkowa w lokalu Skarżącej wynosi (...). Na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy normatywna powierzchnia użytkowa dla gospodarstwa jednoosobowego wynosi (...). Powierzchnię tę na podstawie art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy, powiększa się o (...)% (tj. (...)). Oznacza to, że maksymalna powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu w przypadku osoby prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe, wynosi (...). Nie ulega zatem wątpliwości, że - jak dokumentują akta administracyjne w sprawie nie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy. Te ustalenia organów również nie są w sprawie kwestionowane.

Na podstawie art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy, powierzchnię normatywną powiększa się o 50% pod warunkiem, że udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Organy obu instancji orzekły, że w sprawie nie ziściły się przesłanki do zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy - i to ustalenie organów poddał w wątpliwość pełnomocnik Skarżącej domagając się zwrócenia się przez Sąd do P. S. M. "(...)" w P. o przedłożenie aktualnego dokumentu inwentaryzacji budynku położonego na os. (...), a następnie przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu. Odnosząc się do tego wniosku Sąd wskazuje, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić - dowody uzupełniające - z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały wątpliwości tego rodzaju, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających, tym bardziej, że żądaniem skargi objęto przeprowadzenie dowodu na okoliczność, która została udokumentowana w aktach administracyjnych sprawy. Należy wskazać, że pełnomocnik Skarżącej wniósł o zwrócenie się do P. S. M. "(...)" w P. o przedłożenie aktualnego dokumentu inwentaryzacji budynku położonego na os. (...), a następnie przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu na okoliczność ustalenia powierzchni pokojów oraz kuchni, tym samym i ustalenia stosunku powierzchni pokojów i kuchni do powierzchni użytkowej lokalu, w rezultacie rozstrzygnięcia czy dochodzone świadczenie skarżącej przysługuje. Tymczasem, w aktach administracyjnych sprawy znajdują się dane - właśnie P. S. M. "(...)" w P. - w których podmiot ten wskazuje, że w lokalu Skarżącej znajduje się pokój o pow. (...); drugi pokój o pow. (...); kuchnia o pow. (...); korytarz o pow. (...); łazienka o pow. (...). Na podstawie art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy, powierzchnię normatywną powiększa się o 50% pod warunkiem, że udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Z danych S. M. "(...)" w P. wynika, że pokoje i kuchnia zajmują (...) w lokalu o pow. (...), czyli ponad 60% (jak prawidłowo obliczył organ II instancji (...)%) powierzchni użytkowej tego lokalu. Podkreślić trzeba, że są to dane S. M. "(...)" w P. (co potwierdzono stosowną pieczęcią) oraz, że dane te ani w toku postępowania, ani w skardze przez M. Z. nie były kwestionowane. Ustaleń tych nie kwestionuje wprost również pełnomocnik skarżącej. Z akt sprawy wynika, że organy obydwu instancji weryfikowały zasadność zastosowania art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy i zasadnie organy te doszły do wniosku, że w sprawie nie ziściły się przesłanki ich zastosowania. Pełnomocnik Skarżącej, jakkolwiek zawnioskował o przeprowadzenie dowodu z aktualnego dokumentu inwentaryzacji budynku, to wniosku tego w żaden sposób nie uzasadnił. Sama natomiast Skarżąca - jak wynika z treści pisma pełnomocnika - bez odpowiedzi pozostawiła jego wezwanie do przedłożenia dokumentu inwentaryzacji budynku. Skarżąca nigdy nie kwestionowała ustaleń faktycznych organów, a co więcej wskazywała, że "powierzchnię mieszkania ma taką sama od (...) lat i zawsze miała przyznawany dodatek mieszkaniowy". Jak wskazuje Skarżąca "jej syn chwilowo zmienił miejsce zamieszkania" i w tej okoliczności należy upatrywać przyczyn odmownego załatwienia wniosku skarżącej. Należy wyjaśnić, że ustawodawca przewidział inną powierzchnię normatywną dla jednoosobowego gospodarstwa domowego, a inne powierzchnie normatywne dla większych gospodarstw domowych ((...) - dla (...) osób). Przy ustalaniu tych powierzchni dla większych gospodarstw domowych również uwzględnia się art. 5 ust. 5 ustawy. Dla ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego znaczenie ma zatem wielkość gospodarstwa domowego.

Organy poczyniły w badanej sprawie ustalenia, które nie były w toku postępowania administracyjnego, ani w złożonej do Sądu skardze kwestionowane. Na podstawie tych ustaleń zastosowano znajdujące w sprawie przepisy i dokonano prawidłowej ich wykładni.

Mając więc na uwadze fakt, że podniesione w skardze zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw, a Sąd nie dostrzegł również z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy skargę należało oddalić w całości, co Sąd uczynił działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.