IV SA/Po 146/19, Związanie zarzutami skargi. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2684046

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 maja 2019 r. IV SA/Po 146/19 Związanie zarzutami skargi.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.).

Sędziowie WSA: Anna Jarosz, Asesor sądowy Katarzyna Witkowicz-Grochowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi P. o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) listopada 2018 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 marca 2018 r. nr (...) działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.- dalej jako: k.p.a.) uchyliło w całości decyzję Burmistrza (...) z dnia 28 grudnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie studni głębinowej wraz z infrastrukturą o wydajności 20 m3/h na terenie zakładu M. o. na działce nr ewid. (...) obręb T. Kolegium jednocześnie orzekło o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2017 r. Spółka M. o. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie studni głębinowej wraz z infrastrukturą o wydajności 20 m3/h na potrzeby uzupełnienia wody chłodniczej w obiegu chłodzenia.

Decyzją z dnia z dnia 28 grudnia 2017 r. Burmistrz (...) odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornej inwestycji wskazując, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami uchwały nr (...) Rady Miejskiej T. z dnia 14 października 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. obejmującego obszar w rejonie ulic G. i P.

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka M. o., a Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu sprawy uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że organ I instancji nie dokonał analizy zgodności spornej inwestycji z planem miejscowym w oparciu o wszystkie regulacje prawne planu, przez co jego analiza jest niepełna, a rozstrzygniecie należy określić jako przedwczesne. Podkreślono, że uzasadnienie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego nie pozwala przyjąć, aby organ ten dokonał kompleksowej analizy zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującymi zapisami planu miejscowego.

Sprzeciw od tej decyzji wniosło P. o. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 550/18 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Kolegium rozstrzygnięcie kasacyjne umotywowało dwoma argumentami. Wskazało, że organ I instancji nie dokonał analizy zgodności spornej inwestycji z planem miejscowym w oparciu o wszystkie regulacje prawne planu oraz, że Burmistrz nie podał do publicznej informacji wiadomości o wydaniu decyzji i o możliwości zapoznania się z nią. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że Kolegium uchylając decyzję I instancji nie wskazało, jakie ewentualnie dodatkowe dowody, i na jaką okoliczność miałby przeprowadzić organ I instancji. Dalej Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji winien przede wszystkim ustalić czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania orzeczenia co do istoty sprawy, czy też konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części. W sytuacji gdy organ uzna za zasadne przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, jego obowiązkiem będzie sprecyzowanie jakie okoliczności faktyczne wymagają dowodu. Jeżeli natomiast Kolegium stwierdzi, że zebrany w sprawie materiał pozwala na ocenę zasadności złożonego wniosku, to będzie zobowiązane do wydania rozstrzygnięcia in meriti.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 listopada 2018 r. nr (...) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i stwierdziło brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 59 ust. 1 i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie.... (Dz. U. z 2017 r., 1405 z późn. zm.) i wskazał, że jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec raku zgodności z planem wydać decyzję odmowną bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Dla terenu inwestycji obowiązuje m.p.z.p. miasta T. obejmujący obszar w rejonie ulic G. i P. zmieniony uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w T. z dnia 14 października 2010 r. "w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. obejmującego obszar w rejonie ulic G. i P." (opubl. w Dz.U. Województwa Wlkp. Nr 257, poz. 4788 z dnia 27 grudnia 2010 r.) oraz uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w T. z dnia 7 listopada 2013 r. w sprawie zmiany uchwały nr (...) Rady Miejskiej w T. z dnia 14 października 2010 r. "w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. obejmującego obszar w rejonie ulic G. i P.". Nadto wskazał, że przedsięwzięcie wymienione zostało w § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z informacji wynikających z Karty informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnienia wynika, że przedsięwzięcie polega na budowie ujęcia wody umożliwiającego pobór wód podziemnych o zdolności poboru około 20 m3/h na terenie zakładu MP Production w T. na działce ewid. (...) obręb T. B. Przewiduje się wykonanie odwiertu o głębokości 99 m. Układ będzie bezfiltrowy, zabudowany do głębokości 45 m rurami osłonową i eksploatacyjną. Po wykonaniu odwiertu zostaną w nim zabudowane rury studzienne gładkie PVC. Działka (...) znajduje się na rysunku m.p.z.p. miasta T. o obrębie terenu oznaczonego symbolem 9P. Dla terenów o symbolu P przewidziano tereny zabudowy obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Regulacje planu miejscowego w zakresie § 3 pkt 8, 9; § 6; § 4 pkt 5 i wskazane w nich zasady nie wykluczają planowanej inwestycji. Obecnie do chłodzenia urządzeń technologicznych na terenie zakładu M. o. jest pobierana woda z sieci wodociągowe. Woda z planowanej studni będzie uzupełniała wodę technologiczną w układzie chłodzenia wież chłodniczych. W rozdziale 6 m.p.z.p. ustalono ogólne zasady modernizacji, rozbudowy i budowy oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz komunikacji w § 16 zawarto zasady obsługi w zakresie infrastruktury zaopatrzenia w wodę z miejskiej sieci wodociągowej i pozostawienia istniejących indywidualnych ujęć wody ze studni głębinowych. Organ wskazał, że na etapie sporządzania planu brak zwykle szczegółowych informacji o przyszłych przedsięwzięciach na wyznaczanych terenach przeznaczonych pod produkcję. Aby więc nie wykluczyć niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania przyszłych przedsięwzięć produkcyjnych ustalono ogólne zasady dopuszczające możliwość lokalizacji obiektów obsługi technicznej, które pozwalają na lokalizację studni. Studnie stanowią zgodnie z ustawą Prawo budowlane budowle będące urządzeniami budowlanymi Pod pojęciem urządzeń budowlanym należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne. Zatem budowę studni do uzupełnienia wody chłodniczej w obiegu chłodzenia urządzeń technologicznych na terenie oznaczonym symbolem 9P należy uznać za zgodną ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. obejmującego obszar w rejonie ulicy (...) i P. uchwaloną uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w T. z dnia 14 października 2010 r. Nadto organ po przeprowadzeniu analizy przedsięwzięcia zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również po uwzględnieniu opinii RDOŚ i PPIS stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Skargę na powyższą decyzję wniosło P. o. w T. reprezentowane przez pełnomocnika domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie przepisów postępowania takich jak: art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz interesu skarżącego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie...poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami m.p.z.p., podczas gdy m.p.z.p. ustala zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej; art. 396 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 395 pkt 5 oraz art. 385 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez brak przeanalizowania czy wykonanie przedsięwzięcia doprowadzi do budowy urządzeń wodnych do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania z wód z ujęć o głębokości do 30 m czy też pobór wód powierzchniowych lub wód podziemnych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę oraz wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę, na potrzeby zwykłego korzystania z wód, co skutkowało wydanie decyzji sprzecznej z m.p.z.p.; oraz § 26 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak analizy czy istnieją podstawy do dalszego prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy działka posiada przyłączenie do miejskiej sieci wodociągowej i nie zachodzą przesłanki do uwarunkowania wydania pozwolenia na budowę zapewnieniem możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. uczestnik postępowania M. o. z siedziba w C. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi (k.95-98 akt).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1320 - dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny nie pozostaje związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że Sąd nie może w ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem ograniczyć się do zarzutów sformułowanych w skardze ale także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnieść z urzędu.

Kontrola zaskarżonej decyzji, według wskazanych zasad nie daje podstaw do uznania, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa, a zatem, że zostały naruszone przepisy prawa materialnego, jak również przepisy postępowania, w związku z czym art. 145 § 1 p.p.s.a. nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania.

Przede wszystkim należy nadmienić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dna 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 550/18 podkreślił, że Kolegium wskazało na przyczyny, które w jego ocenie przesądziły o wadliwości orzeczenia pierwszoinstancyjnego, ale nie wyjaśniło co stoi na przeszkodzie aby organ II instancji sam merytorycznie odniósł się do żądania wniosku, które organ I instancji uznał za niezasadne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji miał przede wszystkim ustalić czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania orzeczenia co do istoty sprawy, czy też konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części. W sytuacji gdy organ uzna za zasadne przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, jego obowiązkiem będzie sprecyzowanie jakie okoliczności faktyczne wymagają dowodu. Jeżeli natomiast Kolegium stwierdzi, że zebrany w sprawie materiał pozwala na ocenę zasadności złożonego wniosku, to będzie zobowiązane do wydania rozstrzygnięcia in meriti.

Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji, bardzo szczegółowo odniósł się do kwestii zgodności inwestycji z zapisami MPZP i prawidłowo uznał, iż inwestycja nie wymaga potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także, że inwestycja jest zgodna z zapisami MPZP. Uzasadnienie decyzji jest logiczne, spójne i odnosi się do każdego zarzutu odwołania. Jednocześnie zawiera wszystkie elementy jakie powinna zawierać decyzja środowiskowa stosownie do art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018.2081) (dalej:ustawa środowiskowa).

Planowane przedsięwzięcie polega na budowie ujęcia wody umożliwiającego pobór wód podziemnych o zdolności poboru około 20 m3/h na terenie zakładu M. o.

Inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania zaliczona została w § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U.2016.71) - urządzenia lub zespoły urządzeń umożliwiające pobór wód podziemnych lub sztuczne systemy zasilania wód podziemnych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 37, o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3 na godzinę, jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami MPZP, jeżeli plan ten został uchwalony.

Zgodność z postanowieniami obowiązującego MPZP jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji środowiskowej. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko.

Dla terenu przedmiotowej inwestycji obowiązuje MPZP w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. obejmującego obszar "w rejonie ulic G. i P." zmieniony Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej T. z dnia 14 października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. obejmującego obszar "w rejonie ulic G. i P.".

Działka o nr ew. (...) obręb B w T. (inwestycja) znajduje się w obrębie terenu oznaczonego na rysunku MPZP miasta T. symbolem 9P.

Dla terenów oznaczonych symbolem P przewidziano - tereny zabudowy obiektem produkcyjnym, składów i magazynów.

Obecnie do chłodzenia urządzeń technologicznych na terenie zakładu M. o. jest pobierana woda z sieci wodociągowej. Woda z planowanej studni będzie uzupełniała wodę technologiczną w układzie chłodzenia wież chłodniczych. Organ wskazał, że "pomimo prawnej możliwości ustanowienia zakazu zabudowy określonego rodzaju obiektów w treści MPZP, postanowienia MPZP nie zawierają tego rodzaju rozwiązań, co należy uznać za zabieg celowy i mający istotne znaczenie dla wykładni postanowień MPZP obowiązującego dla terenu, na którym przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane."

Kolegium przeanalizowało w tym zakresie regulacje planu miejscowego: § 16 gdzie zawarto zasady obsługi w zakresie infrastruktury:

8) ustala się zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej;

9) pozostawia się istniejące indywidualne ujęcia wody ze studni głębinowych (...), (...) z obowiązkiem ochrony gruntów przed zanieczyszczeniem w granicach tych terenów;

§ 6 ust. stanowiący, że, iż..Cele takie jak: obiekty obsługi technicznej wymienione w § 4 pkt 5, urządzenia pomocnicze wymienione w § 4 pkt 11. oraz place, zieleń, tereny komunikacji wewnętrznej jezdnej, pieszo-jezdnej i pieszej, miejsca postojowe, drogi rowerowe, podziemną infrastrukturę techniczną, można realizować na każdym terenie w sposób zgodny przepisami szczególnymi i zasadami współżycia społecznego.";

§ 4 pkt 5 stanowiący, że ilekroć jest mowa o obiekcie obsługi technicznej - należy przez to rozumieć infrastrukturę techniczną, która w szczególności służy odprowadzaniu ścieków, dostarczaniu wody, ciepła, energii elektrycznej, gazu, podziemną infrastrukturę teletechniczną, a także stacje transformatorowe, obiekty przepompowni ścieków, stacje flizowe, urządzenia melioracji.

§ 6 planu znajduje się w rozdziale 2 Ustalenia ogólne dotyczące przeznaczenia, zasad użytkowania, zagospodarowania i zabudowy obszaru (...), natomiast § 16 został umieszczony w rozdziale 6 Ogólne zasady modernizacji, rozbudowy i budowy oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz komunikacji.

Rację ma organ II instancji, że ograniczenie wykonywania prawa własności w postaci zakazu budowy studni, musiałoby być zgodne z wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, czyli takie ograniczenie w zakresie korzystania z prawa własności musiałoby być konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Trudno zaś znaleźć takie uzasadnienie dla ograniczenia polegającego na budowie studni głębinowej w przedmiotowej sprawie. Wprowadzenie zakazu w tym zakresie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymagałoby zatem oparcia na uzasadnionych przesłankach oraz sformułowania w wyraźnym zapisie planu. W razie zaś istnienia wątpliwości, co do znaczenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, winno się przyjmować, że nie zawierają one ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez zakaz budowy ujęć wody podziemnej.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a zatem podlega wykładni jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego. W sytuacji gdy ustalenia planu nie są precyzyjne, nie można dokonywać ich interpretacji w sposób niekorzystny dla strony (tu dla inwestora). Ustalenia planu nie mogą bowiem stać na przeszkodzie do realizacji określonej inwestycji tylko dlatego, że brak w nich wyraźnych i jednoznacznych zapisów.

Odnośnie zarzutów skargi należy wskazać, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie narusza prawa własności, nie daje też inwestorowi żadnych praw do terenu potencjalnego zainwestowania, określa natomiast wpływ przedsięwzięcia na środowisko i wymagania jakie powinny być spełnione, aby minimalizować skutki negatywnego wpływu czynników szkodliwych. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację inwestycji. Służy ono wyłącznie weryfikacji oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują lub mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Dlatego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję. Postępowanie to dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska.

Obawy, że inwestor zrealizuje inwestycję w zakresie szerszym niż obecnie procedowana, co będzie się wiązać z potencjalną zmianą ceny wody dla mieszkańców, czy też ze znacznymi nakładami finansowymi nie mają na tym etapie postępowania znaczenia oraz nie mają wpływu na ocenę zgodności planowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z uwagi na powyższe, ponieważ zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.