Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1106658

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 24 stycznia 2012 r.
IV SA/Po 1249/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. U. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. U. na decyzję W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...) w przedmiocie choroby zawodowej postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) października 2011 r. G. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...) składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, iż w zaskarżonej decyzji zawarto błędne pouczenie o trybie i prawie wniesienia środka zaskarżenia. Skarżący wyjaśnił, iż pouczono go o prawie wniesienia odwołania co też uczynił w zakreślonym terminie. Ponadto skarżący wskazał, iż w rozmowie telefonicznej poinformowano go, że nie musi nic więcej robić. W ocenie skarżącego organ w chwili kiedy się zorientował, że zastosował błędną klauzulę powinien był przekazać akta sprawy właściwemu organowi. Ponadto skarżący wskazał, iż jego odwołanie mogło być potraktowane jako skarga.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Jednakże wyjaśnić należy, iż zastosowanie przepisu art. 112 k.p.a. nie może powodować, że błędnie pouczona strona podlegać będzie innym niż pozostali uczestnicy obrotu prawnego rygorom związanym z terminami wnoszenia skarg, odwołań czy też powództw. Wykładnia taka prowadziłaby do niedopuszczalnej sytuacji, w której błędne pouczenie organu wyłączałoby zastosowanie przepisu ustawy. Oznacza to, że art. 112 k.p.a. stanowi dla błędnie pouczonej strony, gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, ale przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu. W przypadku procedury sądowoadministracyjnej środkiem takim jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 2 i 4 p.p.s.a.)

W ocenie Sądu skarżący spełnił powyższe przesłanki. Po pierwsze wskazać należy, iż skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożył tą skargę oraz we wniosku wskazał okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto w ocenie Sądu skarżący dochował siedmiodniowego terminu do złożenia takiego wniosku. Co prawda w przedmiotowej sprawie skarżący o prawie wniesienia skargi został pouczony w postanowieniu Głównego Inspektora Sanitarnego, to jednakże dalsze działania organu polegające m.in. na informowaniu strony o prawie zapoznania się z materiałem dowodowym wprowadziły stronę w błąd co do dalszego trybu postępowania i konieczności złożenia skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.

W tym miejscy wskazać należy, iż przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Brak winy po stronie dokonującego czy zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną, a jednocześnie podstawą przesłankę przywrócenia terminu. W postanowieniu z dnia 29 października 1999 r. (I CKN 556/98, LEX nr 50702) Sąd Najwyższy stwierdził, iż sąd może uwzględnić wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej jedynie wtedy, gdy ustalone zostanie, że uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Wynika stąd, że w razie gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony, noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Ponadto w postanowieniu z dnia 12 stycznia 1999 r. (II UKN 667/98, OSNP-wkł. 1999/8/6) Sąd Najwyższy zauważył, iż przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo drugiej grupy) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika, że pouczenie o środkach zaskarżenia zawarte w zaskarżonej decyzji było błędne, ponieważ organ nie pouczył skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a błędnie o prawie wniesienia odwołania, co skarżący w niniejszej sprawie uczynił. Stwierdzić zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie uchybienie terminowi do wniesienia skargi było następstwem błędnego pouczenia przez organ.

W ocenie Sądu, w przypadku uchybienia terminowi do wniesienia skargi, błędne pouczenie co do sposobu zaskarżenia danego aktu należy uznać za okoliczność wyłączającą winę. Za takim stanowiskiem przemawia zarówno brzmienie art. 112 k.p.a., jak również ogólna zasada zaufania do organów administracji wyrażona w art. 8 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.