IV SA/Po 1096/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2595582

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2018 r. IV SA/Po 1096/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Józef Maleszewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie świadczenia nienależnie pobranego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Uzasadnienie faktyczne

N. Z. w dniu 11 października 2018 r. (data stempla pocztowego) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie świadczenia nienależnie pobranego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 27 listopada 2018 r. odrzucił skargę jako wniesioną po terminie.

Pismem z dnia 26 listopada 2018 r. (data wpływu do Sądu 29 listopada 2018 r.) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując że przekroczenie terminu było niewielkie i wynosiło tylko jeden dzień. Ponadto skarżąca wskazała, że jej matka odebrała korespondencję i nie miała wiedzy o biegnącym terminie. Wskazała również, że w okresie biegu terminu do wniesienia skargi jej matka była trzykrotnie chora.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest gdy strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej z uchybieniem terminu ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie tego terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Innymi słowy, przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie.

O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy uzasadniającego przywrócenie uchybionego terminu. Pomyłka, nieuwaga, czy zaniedbanie nie są bowiem okolicznościami wyjątkowymi, którym nie sposób zapobiec lub którym nie sposób przeciwdziałać.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że odbiór korespondencji przez dorosłego domownika, który nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie, nie wyłącza winy skarżącej. Zaniechania domownika w zakresie odbioru pism sądowych obciążają stronę postępowania, co wynika z treści art. 72 § 1 p.p.s.a. Stanowisko takie zaprezentowano w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2008 r. w sprawie I FZ 325/08, z dnia 21 marca 2012 r., w sprawie II FZ 12/12, z dnia 31 czerwca 2013 r. w sprawie II FZ 378/13 i z dnia 25 marca 2015 r., w sprawie II GZ 107/15 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z faktu pozostawania we wspólnocie domowej wynika generalne domniemanie upoważnienia do odbioru pism, a tym samym jego ewentualne działania i zaniechania obciążają samą skarżącą. Podkreślenia wymaga, że w złożonym wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano na żadne obiektywne okoliczności, które uniemożliwiły domownikowi zawiadomienie skarżącej o kierowanej do niej korespondencji.

Skoro domownik nie zawiadomił skarżącej o odebranej korespondencji to znaczy, że dopuścił się zawinionego działania, a to w konsekwencji obciąża skarżącą.

Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.