Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3013034

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 4 czerwca 2020 r.
IV SA/Po 1090/19
Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.).

Sędziowie WSA: Józef Maleszewski, Asesor sądowy Maria Grzymisławska-Cybulska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) września 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego

1. uchyla zaskarżoną decyzję;

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej J. S. kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dni (...) lipca 2019 r. nr (...) Burmistrz Miasta i Gminy (...) na podstawie art. 17, art. 20, art. 23 ust. 1-4, ust. 4aa, ust. 5a-5c, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 z późn. zm.; zwanej dalej "u.ś.r.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; zwanej dalej "k.p.a.") odmówił J. S. świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego na W. M.

Organ wyjaśnił, że odmowa przyznania świadczenia wynika z faktu, iż niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała przed ukończeniem 18 roku życia lub pomiędzy 18 a 25 rokiem życia, w trakcie trwania nauki. Ponadto osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na osobę wymagającej opieki.

W odwołaniu od ww. decyzji J. S. zarzuciła organowi I instancji naruszenie:

- art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;

- art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. poprzez zastosowanie normy prawnej w nim wyrażonej w sposób literalny, czego nie można pogodzić z konstytucyjnymi zasadami praworządności i równości;

- art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu celów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162 z późn. zm.) stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego,

- art. 27 ust. 5 w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, iż w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przy jednoczesnym uchyleniu decyzji przyznającej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że jej dziadek jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zaznaczyła również, że we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wskazała, iż w przypadku przyznania tego świadczenia, wnosi o uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy.

W ocenie skarżącej argumentacja organu jest nie do pogodzenia ze stanowiskiem wyrażonym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 1443; OTK-A 2014/9/104), w którym Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Ponadto twierdząc, że brak jest podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji gdy skarżąca pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy organ pominął treść art. 27 ust. 5 u.ś.r., z której wynika, że przy zbiegu uprawnień do świadczeń uregulowanych w powołanej ustawie skarżącej przysługuje prawo do wyboru korzystniejszego świadczenia.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) września 2019 r. nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium ustaliło, że W. M. jest osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe. Obowiązek opieki nad wymienionym obciąża jego dzieci, które jak wynika z dokumentów nie są w stanie zapewnić mu opieki ponieważ:

- A. M. - syn - nie odwiedza ojca i nie interesuje się jego stanem zdrowia;

- M. M. - syn - bezdomny obecnie przebywa w Zakładzie Karnym,

- R. S. córka - ze względu na stan zdrowia nie może opiekować się ojcem (orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności). Opiekę nad W. M. sprawuje J. S.

W ocenie Kolegium wnuczce skarżącej mogłoby przysługiwać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego tylko i wyłącznie w sytuacji, w której dzieci W. M. nie byłyby w stanie wypełniać swoich obowiązków alimentacyjnych. Takimi szczególnymi okolicznościami byłaby śmierć osoby zobowiązanej w pierwszej kolejności do alimentacji, posiadanie przez nią znacznego stopnia niepełnosprawności, czy też przebywanie za granicą uniemożliwiające sprawowanie opieki nad osobą, która tego wymaga. W ocenie Kolegium ograniczenia wynikające z regulacji art. 17 ust. 1a u.ś.r. nie powinny mieć zastosowania w sytuacji, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun z obiektywnych względów nie jest w stanie sprawować opieki nad potrzebującym, zatem gdy zachodzą okoliczności wymienione w art. 132 k.r.o. do którego odsyła art. 17 ust. 1 u.ś.r., jednak pod warunkiem, że zobowiązani do alimentacji nie chcą lub nie mogą zajmować się swoim rodzicem.

Dalej Kolegium wskazało, że W. M. ma dwóch synów i córkę, którzy zobowiązani są do alimentacji przed J. S. Zatem przesłanki do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego istniałyby jedynie w sytuacji gdyby dzieci W. M. nie były w sianie zadośćuczynić temu obowiązkowi. Nie chodzi tylko o brak możliwości sprawowania przez nie opieki nad niepełnosprawnym ojcem w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., ale także o brak możliwości dostarczenia przez nie środków pieniężnych potrzebnych do zapewnienia odpowiedniej opieki przez inne osoby. Okolicznością, która mogłaby uzasadniać niemożność spełnienia obowiązku alimentacyjnego byłoby posiadanie przez dzieci W. M. orzeczeń o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które uzasadniałyby zaktualizowanie obowiązku alimentacyjnego J. S. wobec dziadka przed obowiązkiem alimentacyjnym jego dzieci.

Kolegium podzieliło natomiast argumentację zawartą w odwołaniu dotyczącą znaczenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 dla możliwości uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez skarżącą.

Ponadto zdaniem Kolegium wprawdzie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jednak przepis ten nie może być interpretowany w oderwaniu od treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. Celem tego przepisu jest uniemożliwienie równoczesnego pobierania wskazanych w nim świadczeń, co nie wyklucza jednak możliwości przyznania innego świadczenia (zmiany) w przypadku spełniania warunkujących go przesłanek.

Końcowo Kolegium wskazało, że mimo w części zasadnej argumentacji zawartej w odwołaniu należało odmówić przyznania J. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, iż nie jest ona osobą na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem W. M.

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego J. S. zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie:

- art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez przyjęcie, że do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego nie zalicza się wnuczki, będącej jednocześnie faktycznym opiekunem osoby niepełnosprawnej, z uwagi na to, iż opieka ta powinna być sprawowana przez dzieci niepełnosprawnego, które nie posiadają orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, podczas, gdy funkcjonalna wykładania ww. przepisów winna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia;

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art, 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności niewyjaśnienie czy dzieci osoby niepełnosprawnej ze względu na swoją sytuację życiową oraz stan zdrowia są w stanie zapewnić całodobową opiekę nad niepełnosprawnym ojcem.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) września 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy (...) z dnia (...) lipca 2019 r. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wykładnia językowa art. 17 ust. 1a u.ś.r. dokonana przez Kolegium prowadzi do wyników sprzecznych z przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z zamiarem ustawodawcy stanowić ma formę wsparcia rodziny pozostającej nie tylko w trudnej sytuacji materialnej, ale i faktycznej, która spowodowana jest koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą wymagającą takiej pomocy, ze względu na swój stan zdrowia. Wybranie przez ustawodawcę z kręgu osób zobowiązanych do alimentacji wyłącznie osób spokrewnionych w pierwszym stopniu i umożliwienie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego innym osobom zobowiązanym do alimentacji wyłącznie w sytuacji, gdy rodzice nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, narusza konstytucyjną zasadę równości, sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), a także godzi w konstytucyjne nakazy ochrony i opieki nad rodziną (art. 18 Konstytucji RP).

Skarżąca wyjaśniła, że W. M. ma troje dzieci, które nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ II instancji stwierdził, że dzieci osoby niepełnosprawnej wymagającej opieki mogą wspólnie zapewnić ojcu całodobową opiekę bądź przez sprawowanie faktycznej opieki bądź też jej finansowanie. Z dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego wynika, że synowie osoby niepełnosprawnej nie interesują się losem swojego ojca, natomiast jego córka nie jest w stanie zapewnić mu prawidłowej ze względu na stan swojego zdrowia. Organy administracyjne nie dokonały jakichkolwiek ustaleń czy osoby te są w stanie sprawować opiekę nad swoim niepełnosprawnym ojcem ze względu na ich sytuację życiową oraz stan zdrowia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z kolei w myśl art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest częściowe zrekompensowanie utraconych zarobków rodzicom (i innym krewnym) osoby niepełnosprawnej, którzy mimo zdolności do pracy nie podejmują pracy zarobkowej lub z niej rezygnują z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności. Pomoc finansowa państwa ma rekompensować opiekunowi osoby niepełnosprawnej podjęcie decyzji o rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że dokonując wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. należy mieć na uwadze cel regulacji zawartej w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych - przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi osobami niepełnosprawnymi i wymagającymi takiego wsparcia. W art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. ustawodawca nawiązuje wprost do obowiązku alimentacyjnego, o którym mowa w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Nie można zatem pominąć również treści art. 132 k.r.o., zgodnie z którym: "Obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami".

W tym kontekście wybranie przez ustawodawcę z kręgu osób zobowiązanych do alimentacji wyłącznie rodzica i umożliwienie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego innym osobom zobowiązanym do alimentacji wyłącznie w sytuacji, gdy rodzice nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności narusza konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP),

a także godzi w konstytucyjne nakazy ochrony i opieki nad rodziną (art. 18 Konstytucji RP). Odmienna wykładnia omawianych przepisów mogłaby doprowadzić do pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jedynej osoby mogącej faktycznie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej oraz wynikającą z art. 71 ust. 1 Konstytucji RP zasadą szczególnej pomocy władz publicznych rodzinom w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1062/14, z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1230/14, z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 829/16 oraz z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 2831/19; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że Kolegium nie rozważyło w sposób wyczerpujący, czy dzieci W. M. są w stanie wywiązać się z ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego względem ojca.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium trafnie wskazało, że z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego nie można wykluczyć wnuczki W. M., jednak tylko w sytuacji gdy dzieci W. M. nie byłyby w stanie wypełnić swoich obowiązków alimentacyjnych. Kolegium stwierdziło również, iż z dokumentacji zebranej w wtoku postępowania wynika, że dzieci W. M. takiej opieki nie są w stanie mu zapewnić bowiem syn A. M. nie odwiedza ojca i nie interesuje się jego stanem zdrowia, drugi z synów M. M. przebywa w Zakładzie Karnym, a córka R. S. legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Mając to na uwadze organ administracji zajął stanowisko, że w rozpoznawanej sprawie brak jest okoliczności, które pozwoliłyby zaktualizować obowiązek alimentacyjny skarżącej wobec jej dziadka przed obowiązkiem jego synów i córki, a okoliczności wskazane przez skarżącą mające wskazywać na brak możliwości sprawowania opieki przez dzieci nie uzasadniają przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Stanowisko Kolegium należy uznać za niekonsekwentne. W sytuacji gdy Kolegium przyjęło, że dzieci W. M. nie są w stanie zapewnić mu faktycznej opieki, mając na względzie art. 132 k.r.o., należało przyjąć, że zaktualizował się obowiązek alimentacyjny skarżącej, która co pozostałe bezsporne, taką opiekę nad dziadkiem sprawuje. Odmienna ocena tych okoliczności prowadziłaby do pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby faktycznie sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Akceptacja stanowiska organu naruszałaby wynikające z Konstytucji RP zasady sprawiedliwości społecznej, a także nakaz szczególnej pomocy władzy publicznej rodzinom w trudnej sytuacji materialnej i społecznej. W okolicznościach niniejszej sprawy ocena przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie powinna opierać się na literalnym brzmieniu art. 17 ust. 1a u.ś.r., gdyż ograniczenia wynikającego z tego przepisu nie można stosować w sytuacji, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun z obiektywnych przyczyn nie może realizować swych obowiązków, a obowiązki te realizuje inna osoba.

Odnosząc się do drugiej kwestii wymagającej wyjaśnienia w rozpoznawanej sprawie Sąd wskazuje, że okoliczność pobierania przez skarżącą, w dniu złożenia wniosku, specjalnego zasiłku opiekuńczego, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie mogło stanowić przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Wynika to z treści art. 27 ust. 5 u.ś.r., który stanowi, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia (...) kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. W związku z tym w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, podzielany także przez skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym dla uniknięcia zbiegu omawianych świadczeń możliwe jest wydanie decyzji ustalającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego pod warunkiem zrzeczenia się ustalonego już zasiłku dla opiekuna (por. wyroki NSA z 21 lutego 2018 r., I OSK 2758/17, z 13 kwietnia 2018 r., I OSK 82/18, z dnia 14 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1939/18; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca przedłożyła oświadczenia, w którym powołując się na treść art. 27 ust. 5 u.ś.r. stwierdziła, że z dniem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o orzeczenie przez Sąd co do istoty sprawy, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie.

Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do zastępowania organu administracji w rozstrzyganiu sprawy administracyjnej, lecz powołany jest wyłącznie do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności. Dlatego też Sąd rozpoznając niniejszą skargę nie mógł orzec o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy uwzględniając wysokość wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącej ((...) zł) ustalonego jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.