IV SA/Po 1089/14 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - OpenLEX

IV SA/Po 1089/14 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1650090

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2015 r. IV SA/Po 1089/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.).

Sędziowie WSA: Ewa Kręcichwost-Durchowska Józef Maleszewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) czerwca 2014 r., nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego

1.

uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia (...) czerwca 2013 r., nr (...);

2.

określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane;

3.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie złożonego w dniu (...) grudnia 2011 r. wniosku Spółki A dotyczącego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w P. przy ul. J. oznaczonej geodezyjnie obręb: J. ark. mapy (...), działka nr (...) o powierzchni (...) m2 zapisanej w KW nr (...) Sądu Rejonowego w P.

W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono co następuje:

W dniu (...) grudnia 201 r. Spółka A złożyła wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w P. przy ul. J. w prawo własności w trybie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 83 z późn. zm.).

Przedmiotowa nieruchomość stanowi uzupełnienie nieruchomości sąsiedniej zabudowanej budynkami o charakterze biurowo-magazynowym, część działek niezabudowana, wykorzystywana jest na potrzeby prowadzonej działalności. Zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (www.cedig.gov.pl; www.firma.gov.pl) pod adresem ww. nieruchomości widnieje aktywny wpis o prowadzone działalności gospodarczej (z zakresu inżynierii i związanej z nią doradztwem technicznym) i nie został odnotowany fakt jego wykreślenia z rejestru. Zgodnie z art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej domniemywa się, że dane wpisane do CEDIG są prawdziwe.

W dniu (...) października 2012 r. strona postępowania została poinformowana, że na podstawie sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego ustalona została wartość prawa własności gruntu na kwotę (...) zł oraz wartość prawa użytkowania wieczystego na kwotę (...) zł. Opłata za przekształcenie ww. nieruchomości stanowiłaby różnicę powyższych wartości, tj. (...) zł.

Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 5a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, "przepisy niniejszej ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej". Stosownie do powyższego - w celu ustalenia, czy przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.) oraz czy wnioskowane wsparcie może zostać udzielone (nie można udzielić pomocy publicznej podmiotowi znajdującemu się w trudnej sytuacji w rozumieniu Wytycznych Wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.Urz.UE.C 244 z dnia 1 października 2004 r.) - wezwano Wnioskodawcę do złożenia wymienionych w piśmie z dnia (...) października 2012 r. dokumentów.

W dniu (...) października 2012 r. Spółka A złożyła wniosek o przekształcenie i udzielenie pomocy publicznej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy publicznej (Dz. Urz. L 379 z dnia 28 grudnia 2006 r.).

Organ I instancji podkreślił, że element pomocy Państwa (pomocy publicznej) został podniesiony m.in. w Komunikacie Komisji w sprawie elementów pomocy Państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne (Dz.U.UE z 10 lipca 1997 r., C 209/03; dalej jako: "Komunikat"), w którym m.in. wskazano, że przy sprzedaży nieruchomości bez przetargu bezwarunkowego, jeden lub więcej niezależnych rzeczoznawców powinno przeprowadzić niezależną wycenę w celu ustalenia wartości rynkowej na podstawie powszechnie przyjętych wskaźników rynkowych i standardów wyceny. W ocenie Prezydenta Miasta określone w cytowanym Komunikacie założenia dotyczące wartości rynkowej nieruchomości, w przypadku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie zachodzą. W szczególności dlatego, że ostateczna opłata za przekształcenie jest niższa niż wartość rynkowa nieruchomości, ponieważ na poczet tej opłaty zalicza się wartość prawa użytkowania wieczystego obciążającego przekształcaną nieruchomość.

W konsekwencji - jak wyjaśnił organ - w związku z powziętymi wątpliwościami Urząd Miasta P. (dalej w skrócie: "UMP") zwrócił się do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej w skrócie: "UOKiK") w sprawie występowania pomocy publicznej przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w tym: czy taka pomoc publiczna zachodzi w przypadku przedsiębiorcy, oraz czy jest ona zgodna ze wspólnym rynkiem. W odpowiedzi udzielonej pismem z (...) października 2012 r. UOKiK stwierdził, że w każdym przypadku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na rzecz przedsiębiorcy może wystąpić korzyść finansowa dla przedsiębiorcy. Powoduje to konieczność stosowania przepisów o pomocy publicznej, co wynika z art. 5a u.p.p.u.w., a udzielenie wsparcia zgodnie z przepisami o pomocy publicznej musi następować zawsze, gdy łącznie spełnione są przesłanki z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864)2 z późn. zm.; dalej w skrócie: "TFUE") i nie jest zależne od swobody działania podmiotu udzielającego pomocy.

Organ I instancji, poddawszy analizie kryteria kwalifikacji danego środka jako pomocy publicznej - zawarte w przywołanym art. 107 ust. 1 TFUE - pod kątem prowadzonego postępowania o przekształcenie, stanął na stanowisku, że w tej sprawie należy zastosować przepisy o pomocy publicznej, gdyż:

1)

udzielane jest ono przez państwo lub ze środków publicznych - ulgi zastosowane przy obliczaniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości dotyczą środków publicznych (stanowią część należności na rzecz podmiotu publicznego) - warunek zatem zachodzi;

2)

ma charakter selektywny (uprzywilejowuje określonego przedsiębiorcę lub określonych przedsiębiorców albo produkcję określonych towarów) - dotyczy konkretnego podmiotu, czyli użytkownika wieczystego. Dla przykładu: tylko przedsiębiorcy posiadający prawo użytkowania wieczystego, nieruchomości mogą dokonać przekształcenia tego prawa w prawo własności nieruchomości w omawianym trybie, bez konieczności zachowania procedury przetargu - warunek zatem zachodzi;

3)

przedsiębiorca uzyskuje przysporzenie na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku. Użytkownik wieczysty przekształcając swe prawo w prawo własności nieruchomości w trybie ustawy o przekształceniu, ponosi określony koszt - zobowiązany jest do uiszczenia z tego tytułu opłaty ustalonej na podstawie art. 67 ust. 3 i art. 69 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.). Opłatę za przekształcenie ustala się według ceny nieruchomości ustalonej na podstawie jej wartości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego, zaliczając kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego na poczet ceny nieruchomości gruntowej. Oznacza to, iż opłata za przekształcenie jest zawsze niższa niż wartość rynkowa takiej nieruchomości. W ocenie UOKiK, na którą powołał się organ I instancji, "mechanizm ustalania opłaty z tytułu przekształcenia powoduje, że w każdym przypadku przekształcenia w odniesieniu do użytkownika wieczystego występuje pomoc publiczna" - warunek zatem zachodzi;

4)

grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencje oraz wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi UE - przedsiębiorca, który przekształcił nieruchomość staje się bardziej konkurencyjny, z uwagi, że nie ponosi zobowiązania w postaci opłat rocznych oraz jego inwestycja staje się bardziej atrakcyjna - warunek zatem zachodzi.

W ocenie organu I instancji z brzmienia art. 5a u.p.p.u.w. wynika obowiązek stosowania przepisów o pomocy publicznej do każdego przypadku przekształcania, jeżeli istnieją wątpliwości co do zgodności planowanej transakcji z tymi przepisami. Oznacza to, że organ udzielający pomocy nie może dokonać przekształcenia, dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność z przepisami o pomocy publicznej. W przeciwnym wypadku - w razie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości bez uprzedniej decyzji Komisji Europejskiej - beneficjent pomocy może zostać zobowiązany do zwrotu kwoty stanowiącej równowartość udzielonej pomocy publicznej (art. 25 i nast.u.p.s.p.p.). W tym kontekście Prezydent Miasta przywołał także stanowisko UOKiK wyrażone w ww. piśmie z (...).10.2012 r., że "sama możliwość zakupu mienia bez zachowania procedury przetargu przez określone w ustawie podmioty (prawo pierwokupu) może wskazywać preferencyjny charakter nabycia nieruchomości. Sprzedaż tym podmiotom odbywa się bowiem po cenie minimalnej, jaką określa ustawa, podczas gdy nie można wykluczyć, że istnieje inny podmiot, który byłby skłonny do zapłaty ceny wyższej. Jeżeli jednak taka sprzedaż odbywa się po cenie nie niższej niż jej wartość ustalona w operacie szacunkowym, to zgodnie z ww. Komunikatem Komisji nie stanowi ona pomocy publicznej". Jednocześnie organ I instancji, w ślad za cytowanym pismem UOKiK, wskazał, że opinie wydane przez Prezesa UOKiK mają charakter jedynie kierunkowy, a jedynym organem, który ostatecznie może przesądzić o charakterze danego wsparcia, jest Komisja Europejska.

Prezydent Miasta wskazał też, że w związku z przedstawianymi wątpliwościami prawnymi, UOKiK w porozumieniu z Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej w skrócie: "MTBiGM"), jako organem właściwym ds. gospodarki nieruchomościami, skierował w dniu 22 kwietnia 2013 r. do Komisji Europejskiej wniosek o notyfikację mechanizmu ustalania opłaty za przekształcenie i sprzedaży nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego. Zaznaczył, że informacje przekazane w formularzu notyfikacyjnym dotyczyły środka niestanowiącego pomocy publicznej, który został zgłoszony Komisji dla celów pewności prawnej. Tym samym, jak podkreślił organ I instancji, zgłoszono stanowisko zgoła odmienne do opinii wyrażonej wcześniej przez UOKIK w piśmie z (...).10.2012 r., co stanowi dowód na brak jednorodnego stanowiska UOKiK, a nawet Rządu Polskiego, w zakresie stosowania przepisów o pomocy publicznej przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Zdaniem Prezydenta Miasta przed wydaniem wnioskowanej decyzji o przekształceniu winien być rozstrzygnięty problem, czy wartość prawa użytkowania wieczystego zaliczana na poczet ceny nieruchomości gruntowej stanowi dla przedsiębiorcy korzyść finansową, co wiąże się z koniecznością stosowania przepisów o pomocy publicznej. Organ orzekający o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie jest zaś właściwy do rozstrzygnięcia wyżej przedstawionych zagadnień, w szczególności nie jest władny do ustalenia zakresu zastosowania przepisów o pomocy publicznej oraz ewentualnej zgodności tejże pomocy ze wspólnym rynkiem. Organem właściwym i decydującym w tej kwestii jest Komisja Europejska. Zasadne jest zatem, w ocenie Prezydenta Miasta, zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czyli wydania decyzji przez Komisję Europejską.

Zażalenie na postanowienie złożyła Spółka A zarzucając organowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i naruszenie art. 12 § 1 k.p.a. poprzez opieszałe załatwianie wniosku z 5 grudnia 2011 r.

Zdaniem żalącego rzekomy wniosek UOKiK do Komisji Europejskiej dotyczy organów administracji centralnej i Komisji Europejskiej, natomiast nie dotyczy indywidualnego aktu administracyjnego. Żaląca spółka podkreśliła, że nie stanowi zagadnienia wstępnego potrzeba ustaleń faktycznych, nawet istotnych dla rozstrzygnięcia, jako, że obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej, prowadzącego postępowanie.

W wyniku rozpoznania zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z (...) czerwca 2014 r. nr (...) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Podzielając ustalenia organu I instancji organ odwoławczy stwierdził, że Komisja Europejska jako organ wykonawczy Unii Europejskiej spełnia definicyjne wymogi "innego organu" o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i mimo, że spodziewane stanowisko Komisji Europejskiej dotyczy przedstawionego problemu prawnego, to jednak od jego rozstrzygnięcia będzie zależał zakres zastosowania przepisów o pomocy publicznej przy wydawaniu decyzji w każdej indywidualnej sprawie w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na rzecz przedsiębiorcy.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła Spółka A z siedzibą w P.

W skardze powtórzono zarzuty z odwołania, a także zakwestionowano pogląd, że wniosek skierowany do Komisji Europejskiej ma charakter zagadnienia wstępnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny

Uzasadnienie prawne

zważył co następuje:

Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy.

Podstawą prawną zawieszenia postępowania w kontrolowanej sprawie stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który nakazuje zawieszenie postępowania "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd".

Na konstrukcję jurydyczną "zagadnienia wstępnego", o jakim mowa w cytowanym przepisie, składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) owo rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2005, s. 89). Przy tym, jak trafnie podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"), organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego.

Zarówno doktryna jak i orzecznictwo definiując pojęcie "zagadnienie wstępne" przyjmują, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu, i które może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego (por.: wyrok NSA z 30 marca 1983 r., I SA/1796/82, ONSA 1983, nr 1 poz. 21; wyrok NSA z 17 marca 1988 r., SAB/Gd 14/87, ONSA 1988, Nr 1, poz. 41; wyrok WSA z 15 marca 2012 r., II SA/Wa 2282/11, CBOSA; wyrok WSA z 22 października 2014 r., IV SA/Po 556/14, CBOSA; podobnie: G. Łaszczyca, Zawieszenie..., s. 100-101, przyp. 268), w szczególności zaś dylematów dotyczących prawidłowej wykładni określonych przepisów prawa lub ich właściwej subsumpcji.

W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji uznały, że w okolicznościach tej sprawy podstawę do zawieszenia postępowania stanowi przepis art. 5a ustawy z dnia 29.07.2005 o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 83 z późn. zm.) dalej u.p.p.u.w., z którego - według organów - wynika obowiązek stosowania przepisów o pomocy publicznej do każdego przypadku przekształcenia, jeżeli istnieją wątpliwości co do zgodności planowanej transakcji z tymi przepisami. Oznacza to, że organ udzielający pomocy nie może dokonać przekształcenia, dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność z przepisami o pomocy publicznej. W przeciwnym wypadku - w razie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości bez uprzedniej decyzji Komisji Europejskiej - beneficjent pomocy może zostać zobowiązany do zwrotu kwoty stanowiącej równowartość udzielonej pomocy publicznej (art. 25 i nast.u.p.s.p.p.). W ocenie organu I instancji, nie jest on właściwy do rozstrzygnięcia wyżej przedstawionych zagadnień, w szczególności nie jest władny do ustalenia zakresu zastosowania przepisów o pomocy publicznej oraz ewentualnej zgodności tejże pomocy ze wspólnym rynkiem. Organem właściwym i decydującym w tej kwestii jest Komisja Europejska. W konsekwencji, zdaniem organów obu instancji, zasadnym było zawieszenie przez organ I Instancji prowadzonego postępowania o przekształcenie do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czyli wydania decyzji przez Komisję Europejską.

Stanowisko obu organów należy uznać za chybione. Zdaniem Sądu kwestię, czy przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności w kontrolowanej sprawie - stanowi pomoc publiczną w rozumieniu Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jest problemem z zakresu wykładni i subsumpcji prawa, którą organ prowadzący sprawę sam musi rozstrzygnąć i bez wątpienia nie stanowi on zagadnienia wstępnego.

Na gruncie przepisów o pomocy publicznej tego rodzaju zagadnienie wstępne wystąpi w zasadzie jedynie wówczas, jeżeli toczy się już lub ma zostać wszczęte postępowanie związane z notyfikacją (zgłoszeniem) danego mechanizmu lub projektu pomocy Komisji Europejskiej, zasady którego to postępowania zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE (Dz.U.UE.L z 27 marca 1999 r. Nr 83 poz. 1; dalej jako: "rozporządzenie (WE) nr 659/1999"). W takim bowiem przypadku zachodzić będzie konieczność rozważenia, czy zastosowanie znajduje art. 3 tego rozporządzenia, zawierający szczególną "klauzulę zawieszającą", w myśl której pomoc podlegająca obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 2 ust. 1 - tj. verba legis: "wszelkie plany przyznania nowej pomocy" - "nie zostaje zrealizowana do czasu podjęcia decyzji zezwalającej na taką pomoc lub do czasu uznania takiej decyzji Komisji za podjętą".

W niniejszej sprawie organy nie wykazały, aby w dacie podejmowania przez nie rozstrzygnięć, postępowanie notyfikacyjne - pozostające w bezpośrednim, prejudycjalnym związku z postępowaniem prowadzonym z wniosku Spółki A toczyło się przed Komisją Europejską. Nie wynika to dostatecznie jasno ani z uzasadnień rozstrzygnięć, ani z akt administracyjnych sprawy. Wprawdzie w uzasadnieniu postanowienia Prezydenta Miasta mówi się o konieczności zastosowania w sprawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. "z uwagi na toczące się przed Komisją Europejską postępowanie", ale bez doprecyzowania, o jakie konkretnie postępowanie tu chodzi (brak określenia przedmiotu tego postępowania, sygnatury itd.) - co sprawia, że postanowienie to w istocie wymyka się kontroli instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej. Niewykluczone, że organowi I instancji chodziło w tym przypadku o postępowanie pozostające w związku ze wzmiankowanym w uzasadnieniu postanowienia tego organu wspólnym wnioskiem UOKiK i MTBiGM z dnia 22 kwietnia 2013 r. "o notyfikację mechanizmu ustalania opłaty za przekształcenie i sprzedaży nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego" - czego jednak nie sposób jednoznacznie rozstrzygnąć. Także wniosek ów nie został bowiem bliżej scharakteryzowany przez organ (w szczególności poprzez podanie tzw. numeru tymczasowego), a w aktach sprawy brak jest jego kopii. Brak także kopii korespondencji UMP z UOKiK, na którą powołuje się organ I instancji w swym rozstrzygnięciu. Wobec tego wszelkie twierdzenia organu w tym zakresie należy uznać za gołosłowne, bo nie znajdujące odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy.

Organy administracji nie poczyniły także jakichkolwiek ustaleń co do tego, czy ww. wniosek UOKiK i MTBiGM z 22 kwietnia 2013 r. w ogóle doprowadził do wszczęcia formalnego postępowania przed Komisją Europejską; a jeśli tak, to czy owo postępowanie toczyło się jeszcze w dacie wydawania rozstrzygnięć przez organy I i II instancji, oraz czy pozostawało ono w wymaganym w świetle art. 97 § 7 pkt 4 k.p.a. związku z przedmiotem rozpatrywanej sprawy.

Zgodnie z art. 4 ust. 5 zd. pierwsze i drugie oraz ust. 6 zd. pierwsze rozporządzenia (WE) nr 659/199 decyzje w sprawie zgłoszenia (notyfikacji) pomocy podejmowane są przez Komisję Europejską w terminie dwóch miesięcy, licząc od następnego dnia po otrzymaniu przez Komisję kompletnego zgłoszenia, a bezskuteczny upływ tych terminów sprawia, iż pomoc uznaje się za dozwoloną przez Komisję. Tymczasem w niniejszej sprawie od daty ww. wniosku UOKiK i MTBiGM (22 kwietnia 2013 r. - nie wiadomo przy tym, czy jest to data sporządzenia czy złożenia wniosku) do dnia wydania postanowienia przez organ I instancji ((...).06.2013 r.) upłynęły dwa miesiące, a do dnia wydania postanowienia przez organ II instancji ((...).06.2014 r.) kolejne 12 miesięcy - łącznie stanowi 14 miesięcy - co oznacza, że wzmiankowany w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 659/199 termin dwumiesięczny już dawno upłynął. Wprawdzie przepisy powołanego rozporządzenia przewidują sytuacje, w których może dojść do przedłużenia terminów do wydania decyzji przez Komisję - w szczególności wówczas, gdy Komisja uzna za konieczne uzupełnienie zgłoszenia lub zażąda od zgłaszającego dodatkowych informacji (zob. art. 4 ust. 5 zd. trzecie i czwarte rozporządzenia (WE)nr 659/199) - ale i na tę okoliczność organy nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 lit. c, 135, 152 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzeczono jak w pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Natomiast nie zasądzono skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w związku z brakiem wniosku o którym mowa w art. 210 § 1 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę ponownie organ winien rozważyć dopuszczalność zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. w związku z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Ponadto, jeżeli w przekonaniu organów administracji przesłankę tę miało stanowić postępowanie notyfikacyjne przed Komisją Europejska o sygn. SA.36571 (2013/N) - czego w świetle uzasadnień kontrolowanych tu postanowień administracyjnych oraz materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie sposób jednoznacznie potwierdzić ani wykluczyć - to organ ponownie rozpatrujący sprawę uwzględni i zweryfikuje informację dostępną na stronie BIP Urzędu Rady Ministrów (http://bip.kprm.gov.pl/kpr/form.r1344, Projekt-ustawy-o-zmianie-ustawy-o-gospodarce-nieruchomościami-oraz-o-zmianie-ust.html), związaną z przygotowanym projektem ustawy o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (numer projektu: UC122), że w tej sprawie strona polska wycofała wniosek notyfikacyjny i zadeklarowała zmianę przepisów budzących zastrzeżenia Komisji. Zarazem organ administracji uwzględni pogląd prawny, podzielany przez Sąd w niniejszym składzie, że oczekiwanie na przewidywaną zmianę stanu prawnego w zakresie dotyczącym rozpoznawanej sprawy nie jest zagadnieniem wstępnym, które mogłoby uzasadniać zawieszenie postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 1996 r., I SA 1843/94, ONSA 1996, Nr 4, poz. 191; por. też wyrok NSA z 8 czerwca 2005 r., II GSK 80/05, ONSAiWSA 2006, Nr 3, poz. 80), przy czym należy zwrócić uwagę organów, że skarżąca wniosek o przekształcenie złożyła 4 grudnia 2011 r.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.