IV SA/Po 1054/16, Obowiązek precyzyjnego określania obowiązku nakładanego decyzją. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2357948

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2017 r. IV SA/Po 1054/16 Obowiązek precyzyjnego określania obowiązku nakładanego decyzją.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sędziowie WSA: Maciej Busz Józef Maleszewski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. P., M. P. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia (...) września 2016 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu na rzecz skarżących J. P., M. P. solidarnie kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) Starosta (...) (dalej: Starosta, organ I instancji) na podstawie art. 104 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2016.23., dalej: k.p.a.) art. 140 ust. 3, art. 136 ust. 1 pkt 1, art. 138 i art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (Dz. U. z 2015.469 z późn. zm., dalej: P.w.):

1.

cofnął J. P. i M. P. (dalej: skarżący) bez odszkodowania pozwolenie wodnoprawne na (...) dla potrzeb małej elektrowni wodnej wydane decyzją Starosty (...) z dnia (...).11.2006 r. oo znaku (...)

2.

zobowiązał M. P. i J. P. do:

a)

odbudowy:

- przyczółków wylotowych, przepustu z klapą zwrotną na rowie (...), Termin wykonania: do (...) sierpnia 2016 r.,

- rowu (...). Termin wykonania: do (...) września 2016 r.,

- rowu (...). Termin wykonania: (...) września 2016 r.

3.

wykonania konserwacji rzeki (...) zgodnie z (...) pozwolenia wodnoprawnego wydanego decyzją Starosty (...) z dnia (...).11.2006 r. o znaku (...),

4.

przedłożenia do tut. Urzędu protokołu geodezyjnego ze wznowienia ww. słupków granicznych działek przyległych do rowu (...) Termin wykonania: do (...) października 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że właściciele elektrowni w miejscowości (...) otrzymali pozwolenie wodnoprawne na piętrzenie wód rzeki (...),. Decyzją tą zobowiązano właścicieli m.e.w. do, m.in.:

1.

gospodarowania wodą zgodnie z Instrukcją gospodarowania wodą,

2.

zainstalowanie znaku wysokościowego określającego poziom maksymalnego piętrzenia (wyznaczonego geodezyjnie) i przedłożenie do tut. wydziału protokołu z zainstalowania tego znaku, w terminie do: (...).12.2006 r.

3.

nieprzekraczania dozwolonej rzędnej piętrzenia (...),

4.

wykonania przepławki dla ryb w terminie do (...).10.2007 r.

5.

przeprowadzania w terminie do 30 września każdego roku konserwacji bieżącej rzeki polegającej na wykaszaniu roślinności z dna i wycięciu krzaków i usunięcia zatorów z koryta rzeki na długości cofki (890 m) oraz na odcinku 50 m poniżej jazu.

Starosta stwierdził, że wyniki przeprowadzonych kontroli, oględzin oraz opracowana na zlecenie powiatu "Opinia w sprawie skutków piętrzenia wód rzeki (...)" z maja 2016 r. są dowodem, że zakład nie dopełnił zobowiązań ustalonych w pozwoleniu wodnoprawnym i tym samym zmienił warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu.

Na podstawie zebranych dowodów organ I instancji stwierdził, że zakład nie wykonał następujących zobowiązań określonych w punkcie "II" przedmiotowego pozwolenia:

Nie prowadził gospodarowania wodą zgodnie z Instrukcją gospodarowania wodą,. W punkcie 3.1.Instrukcji - "normalne warunki eksploatacji" jest napisane:

W normalnych warunkach stanów wody w rzece w czasie pracy MEW wykonywanie podstawowych czynności to:

- (...).

Przekraczał dozwoloną rzędną piętrzenia na (...). Przyjmując, że właściciele są w dobrej wierze przesyłając protokół z osadzenia znaku wodnego w roku 2010 do namalowanego aktualnie znaku wodnego w postaci pasa (czyli odtworzony został znak wodny wg protokołu) to należy stwierdzić, że poziom ten był przekraczany.

3. Po namalowaniu żółtego pasa na przyczółku wg właścicieli elektrowni "znaku wodnego" zakład nie przedłożył aktualnego protokołu z jego wyznaczenia tylko protokół z roku 2010. W punkcie II. 2. pozwolenia zobowiązano zakład do zainstalowania znaku wysokościowego określającego poziom maksymalnego piętrzenia (wyznaczonego geodezyjnie) i przedłożenie do tut. wydziału protokołu geodezyjnego z jego osadzenia w terminie do dnia (...).12.2006 r., Na wizji przeprowadzonej w dniu (...).10.2015 r. zakład, ponownie został poinformowany o obowiązku przedłożenia aktualnego protokołu z osadzenia znaku wodnego.

Nie wykonał przepławki dla ryb (obowiązek określony w punkcie II. 4. pozwolenia).

Nie przeprowadzał od kilku lat w terminie do 30 września każdego roku konserwacji bieżącej rzeki polegającej na wykaszaniu roślinności z dna i wycięciu krzaków i usunięcia zatorów z koryta rzeki na długości cofki (...)) oraz na odcinku 50 m poniżej jazu. Obowiązek przedstawiony w punkcie II. 6. pozwolenia.

Ponieważ zakład zmienił warunki wykonywania uprawnień na podstawie art. 136 ust. 1 pkt 1 P.w. orzeczono o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego.

W świetle artykułu 138. ust. 2 P.w. decyzją o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego można nałożyć obowiązek usunięcia negatywnych skutków w środowisku, wynikających z wykonywania pozwolenia wodnoprawnego lub powstałych w wyniku działalności prowadzonej niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym oraz określić zakres i termin wykonania tego obowiązku.

W ocenie organu i instancji zakład prowadził działalność niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym. Organ I instancji zauważył, że ochrona środowiska w ustawie Prawo wodne zapisana jest w art. 2 ust. 1, art. 22 ust. 1 i art. 25. W wyniku działalności prowadzonej niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym powstały negatywne skutki w środowisku. Zawyżone piętrzenie na jazie w elektrowni powodowały zwiększenie rzędnej lustra wody w rzece. Nie wykaszana w korycie roślinność dodatkowo podpiętrzała wodę w rzece. Ten stan wód spowodował podmycie brzegów rzeki, zniszczył na wlocie rowu przyczółki, przepust z klapą, pogorszył w znacznym stopniu stan techniczny rowów nawadniających przyległe łąki. W związku z powyższym na podstawie art. 138 ust. 2. P.w. zobowiązano właścicieli (...) do usunięcia negatywnych skutków w środowisku - odbudowy rowów melioracyjnych R-C i (...)

Na podstawie art. 139 ust. 1 P.w. w decyzji o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego, można określić obowiązki zakładu niezbędne do kształtowania zasobów wodnych, a w szczególności zobowiązać zakład do usunięcia urządzeń wodnych i innych obiektów, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie tego pozwolenia. Odbudowa przepustu, przyczółków zlikwiduje groźbę zmiany koryta rzeki, zniszczenia jej dobrego stanu. Umożliwi prowadzenie procesu kształtowania zasobów wodnych i w związku z tym, na podstawie ww. przepisu na zakład nałożono obowiązek odbudowy śluzy wlotowej.

Starosta zauważył także, że w toku prowadzonego postępowania strony były powiadamiane o każdym etapie postępowania. Przed wydaniem decyzji na podstawie art. 10 k.p.a. zostały poinformowane o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. Żadna ze stron nie zajęła stanowiska.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. P. i M. P. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. W odwołaniu zarzucono:

1.

naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia dlaczego nie uznano za wystarczające ograniczenia pozwolenia wodno prawnego, skoro w art. 136 ust. 1 P.w. jest mowa o cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia,

2.

dowolne uznanie, iż skarżący "(...) zmienił warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu (...)" (s. 4 uzasadnienia),

3.

brak wnikliwego rozpoznania sprawy, poprzez pominięcie okoliczności sygnalizowanych przez M. P. w skardze do Starostwa Powiatowego na postępowanie P. W., który dopuszczał się celowego zanieczyszczania starorzecza rzeki (...) i blokował swobodny przepływ wody.

W związku z tymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia (...) września 2016 r. nr (...) Inne (dalej: Dyrektor, organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.:

I.

uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 1, 2 i 4 decyzji;

II.

orzekł w tym zakresie:

1.

cofnąć J. P. i M. P. bez odszkodowania pozwolenie wodnoprawne na piętrzenie wód tej rzeki (...)

2.

termin wykonania zobowiązań określonych w pkt 2 i 4 decyzji tj. a) odbudowy:

- przyczółków wylotowych, przepustu (...) - trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji,

- rowu (...) - trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji,

- rowu (...) - trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji,

4.

przedłożenia do tut. Urzędu protokołu geodezyjnego ze wznowienia ww. słupków granicznych działek przyległych do rowu (...) - czterech miesięcy od dnia doręczenia decyzji;

III.

w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji zaaprobował co do zasady sposób przeprowadzenia postępowania oraz rozstrzygnięcie organu I instancji. Pomimo zakwestionowania z przyczyn formalnych, oględzin przeprowadzonych przez Starostę dnia (...) marca 2016 r., stwierdził, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne przypisanie odpowiedzialności za zmianę warunków wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu zakładowi posiadajacemu pozwolenie wodnoprawne. W ocenie Dyrektora zastosowana przez organ I instancji sankcja w postaci cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń, zaś podnoszona w odwołaniu kwestia zanieczyszczenia starorzecza przez osobę trzecią nie ma związku z wywiązywaniem się przez skarżących z obowiązków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Pomimo to organ II instancji zastosował regulację z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., by sanować błędne określenie terminów wskazanych w decyzji Starosty co do określonych działań, do których zobowiązano skarżących oraz błędne określenie w tejże decyzji wysokości piętrzenia.

Na decyzję organu II instancji złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez J. P. i M. P. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności wystąpienia powodzi w 2010 r. jaka miała miejsce w regionie (...) na skutek, której doszło do m.in. uszkodzenia znaku wodnego oraz przyczyniła się ona do zniszczenia rowów ((...)),

- naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w postaci art. 136 ust. 1 pkt 1 i 3 P.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w efekcie cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego bez odszkodowania w sytuacji gdy nie występowały przesłanki zastosowania niniejszego przepisu,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydania decyzji polegający na błędnym ustaleniu, że skarżący nie przestrzegają warunków pozwolenia wodnoprawnego (...) podczas gdy skarżący stosowali się do zawartych warunków, a podnoszone przez organ administracji naruszenia w głównej mierze nie są spowodowane zaniedbaniami ani nieprzestrzeganiem warunków pozwolenia wodnoprawnego przez skarżących, jednocześnie organ administracji pominął istotne okoliczności jakie miały wpływ na cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego, a które nie były bezpośrednio zawinione przez skarżących.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja Inne uchylająca w części zaskarżoną decyzję Starosty (...) i w tym zakresie rozstrzygająca co do istoty sprawy, zaś w pozostałej części utrzymująca zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem skarżącego decyzja organu II instancji jest wadliwa. Sąd stanowisko to podziela, aczkolwiek wadliwość zaskarżonej decyzji Dyrektora wynika z okoliczności nie podniesionych w skardze.

Analizując zaskarżoną decyzję stwierdzić należy przede wszystkim, iż organ II instancji zasadnie zauważył mankamenty decyzji organu I instancji, zarówno w kwestii oznaczenia wysokości piętrzenia wód rzeki (...) jak i co do sposobu określenia terminów wskazanych w punktach 2 i 4 decyzji. Zasadnie także Dyrektor zastosował w tych okolicznościach tryb przewidziany w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Rezultat działania organu II instancji nie spełnia jednak kryteriów, jakie decyzji administracyjnej stawia art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja zawiera m.in. rozstrzygnięcie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd o konieczności klarownego i jednoznacznego sformułowania osnowy decyzji.

W wyroku z dnia 10 stycznia 2017 r. w sprawie II OSK 910/15 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA") NSA podkreślił, że rozstrzygnięcie jest jednym z najważniejszych, immanentnych składników decyzji (postanowienia) i nie jest możliwe jego zastąpienie uzasadnieniem decyzji. Wynika to z władczego charakteru aktu administracyjnego, który kształtuje prawa i obowiązki strony i musi w związku z tym być jednoznaczny i precyzyjny. Obowiązek taki wynika z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), jak i zasady pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Podobnie w wyroku z dnia 9 listopada 2016 r. w sprawie II OSK 889/16 (CBOSA) NSA zauważył, że rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji i rozstrzygnięcie jest bezwzględnie obowiązującym elementem każdej prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej. Istotność rozstrzygnięcia jako elementu decyzji zaakcentowano również w wyroku NSA w Rzeszowie z dnia 23 września 1999 r. w sprawie SA/Rz 482/98, stwierdzając, że wprawdzie częścią składową decyzji jest też uzasadnienie faktyczne i prawne, to przecież rozstrzygnięcie stanowi istotę decyzji (osnowę), bowiem w tym fragmencie przesądza się o udzielonym stronie uprawnieniu względnie nałożeniu obowiązku, a wówczas treści rozstrzygnięcia organu nie można domniemywać. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje wyrażona wola organu administracyjnego załatwiającego sprawę w tej formie. O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia (np. uwzględniająca żądanie strony), o tyle nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia.

Z kolei w wyroku NSA w Warszawie z dnia 2 września 1999 r. w sprawie IV SA 1418/97 podkreślono, że rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonania w postępowaniu egzekucyjnym (podobnie w wyroku NSA w Warszawie z dnia 2 sierpnia 1995 r., sygn. akt III SA 1225/94., NSA w Gdańsku z dnia 30 grudnia 1987 r., sygn. akt SA/Gd 1045/87, a także z dnia 27 czerwca 1996 r., sygn. akt SA/Gd 1537/95, gdzie zauważono, że w pojęciu rozstrzygnięcia mieści się to, iż decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, w przeciwnym wypadku prowadzi to do uchylenia decyzji, bowiem decyzja w zasadzie może być niewykonalna. Z kolei w prawomocnych wyrokach WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 351/15 oraz z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2611/14 Sąd zauważając, że osnowa decyzji musi być tak sformułowana, aby z niej wyraźnie wynikało, jakie obowiązki zostały na stronę nałożone, podkreślił też, że rozstrzygnięcie nie może być uzupełnione uzasadnieniem decyzji.

Tę jednolitą i ugruntowaną linię orzeczniczą Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela. Zastosowanie zaprezentowanych kryteriów do oceny decyzji zaskarżonej w sprawie niniejszej musi prowadzić do wniosku, iż nie może się ona ostać w obrocie prawnym.

Jak już wyżej wskazano organ II instancji zasadnie zauważył i podjął się sanowania uchybień zawartych w osnowie decyzji organu I instancji. Obok tych - dostrzeżonych przez Dyrektora - decyzja Starosty zawierała także mankamenty co do gramatycznego sposobu sformułowania rozstrzygnięcia. I tak, wskazując w punkcie 2 obowiązki skarżących, organ użył dla ich oznaczenia litery: a), nie będąc jednak konsekwentnym w redagowaniu treści rozstrzygnięcia, skoro punkt 2 nie zawiera kolejnych liter. Z kolei punkty 3 i 4 nie zawierają czasownikowego określenia obowiązku oraz osób, których punkty te mają dotyczyć. Takie określenie zawiera jedynie punkt 2 rozstrzygnięcia: "zobowiązać", "Pana M. P. i Panią J. P. W konsekwencji punkty 3 i 4 formalnie mają brzmienie: "orzekam wykonania..." i "orzekam przedłożenia...". Tak wadliwie sformułowany punkt 3 decyzji Starosty został przez organ II instancji utrzymany w mocy. Punkty 1, 2 i 4 zostały uchylone i w tym zakresie Dyrektor orzekł co do istoty sprawy, nie naprawiając jednak przy tym wskazanych wyżej nieprawidłowości. Co więcej organ II instancji wadliwość sformułowania rozstrzygnięcia decyzji jeszcze pogłębił: uchylił bowiem w punkcie I swej decyzji decyzję Starosty w punktach 2 i 4 w całości, nie zaś tylko co do wskazanych w tych punktach terminów, a następnie - w punkcie II.2 swej decyzji wskazał termin wykonania zobowiązań określonych w tych - uchylonych wcześniej przez siebie - punktach decyzji pierwszoinstancyjnej. Decyzja Organu II instancji wskazuje zatem terminy wykonania określonych czynności, lecz nie zawiera zobowiązania do ich wykonania. Dodatkowo zauważyć należy, że w punkcie 4 decyzji Starosty mowa jest o wznowieniu słupków granicznych działek przyległych do rowów (...) W punkcie 2 odnośnie odbudowy rowu R-C termin "wznowienie" został użyty, odnośnie rowu (...) termin ten jednak się nie pojawia. Ta niekonsekwencja nie została wyjaśniona przez żaden z orzekających w sprawie organów.

Wszystkie te uchybienie powodują, że w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie może funkcjonować w obrocie prawnym. Nie zawiera bowiem klarownego, jednoznacznego i czytelnego dla adresatów rozstrzygnięcia, naruszając tym samym przepisy art. 6, 8 oraz 107 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie Sąd zauważa, że istotna wadliwość dyskwalifikująca decyzję a wynikająca ze sposobu sformułowania rozstrzygnięcia, a więc ze względów formalnych, czyni nieuprawnionym odnoszenie się do kwestii merytorycznych taką decyzją rozstrzyganych. Merytorycznej ocenie może - z natury rzeczy - podlegać jedynie rozstrzygnięcie, które jest precyzyjne i jednoznaczne. Brak tych przymiotów po stronie decyzji powoduje, iż uchyla się ona od możliwości sądowej kontroli. W takiej sytuacji wyrażanie przez Sąd ocen prawnych dotyczących meritum sprawy byłoby przedwczesne i tym samym niedopuszczalne (podobnie, choć na kanwie innego stanu faktycznego NSA w wyroku z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 3165/14, CBOSA).

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe uwagi, wskazania i oceny prawne. Stanowisko organu musi być oparte na analizie wszystkich elementów materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) w ich wzajemnym powiązaniu. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawi w sposób klarowny tok rozumowania ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśni podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu będzie też wyczerpujące odniesienie się do wszystkich zarzutów i wniosków stron. Szczególną uwagę organ poświęcić winien starannemu zredagowaniu rozstrzygnięcia decyzji, tak by było ono przejrzyste, jednoznaczne i nie nasuwało żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W rezultacie zasądzona kwota kosztów postępowania obejmuje uiszczony wpis w kwocie 300 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.