Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1427093

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 30 stycznia 2014 r.
IV SA/Po 1019/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta.

Sędziowie WSA: Anna Jarosz Tomasz Grossmann (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z (...) marca 2013 r. (data wpływu do organu: 22 marca 2013 r.) (...) P. W. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") - powołując się na § 10a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 z późn. zm.; dalej w skrócie: "rozp.dod.uposaż.") - zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskowej (...) (dalej: "Dowódca J.W. (...)" lub "organ I instancji") z wnioskiem o przyznanie dodatku za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych wraz ze wszystkimi uprawnieniami z tym związanymi, tj. m.in. o:

- zaliczenie okresu przysługiwania dodatku od 1 kwietnia 2008 r. oraz uwzględnienie wykonywania przeze Wnioskodawcę bezpośredniej obsługi sprzętu lotniczego w okresie od (...) października 1997 r. do (...) czerwca 2004 r., za którą otrzymywał dodatek BOS w wysokości 25%;

- wypłacenie wyrównania trzy lata wstecz od dnia przyznania dodatku;

- zwiększenie o 0,10 mnożnika kwoty bazowej za wykonywanie bezpośredniej obsługi samolotu wielozadaniowego F-16.

Uzasadniając wniosek nadmienił, że zgodnie z rozkazem Dowódcy (...) Nr (...) z (...) marca 2008 r. został wyznaczony na stanowisko Technik Sekcji Urządzeń Treningowych, o specjalności SW:08947, które objął (...) kwietnia 2008 r. Wyjaśnił, że niezłożenie wniosku w tej sprawie wcześniej, spowodowane był dotychczasową mylną interpretacją odnośnych przepisów przez radcę prawnego, personel sekcji (...) i bezpośrednich przełożonych.

Decyzją Nr (...) z (...) czerwca 2013 r. Dowódca J.W. (...) - wskazując jako podstawę prawną art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej w skrócie: "k.p.a.") w związku z art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.s.w.z.z.") oraz § 4 ust. 1a, § 10a ust. 1, 3, 4 i 5 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych - odmówił przyznania Wnioskodawcy, pełniącemu zawodową służbę wojskową w J.W. (...) na stanowisku służbowym starszy technik ((...)) o specjalności SW1:22J24 i SW2:22J27 (dawniej SW:08947), dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych od dnia (...) kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu wskazano, że z karty opisu stanowiska służbowego Wnioskodawcy nie wynika, aby wykonywał on bezpośrednią obsługę statków powietrznych, i faktycznie takiej obsługi nie wykonuje.

Od tej decyzji Wnioskodawca złożył odwołanie podnosząc, że do przyznania jemu wnioskowanego dodatku, poza posiadaną specjalnością, nie jest konieczny żaden dodatkowy wpis w karcie opisu stanowiska, która jest jedynie dokumentem pomocniczym.

Dowódca Jednostki Wojskowej (...) (dalej: "Dowódca J.W. (...)" lub "organ II instancji"), decyzją nr (...) z (...) sierpnia 2013 r. - wskazując jako podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 u.s.w.z.z., a także § 4 ust. 1a oraz § 10a ust. 1, 3, 4 i 5 rozp.dod.uposaż. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dowódcy J.W. (...). W uzasadnieniu organ II instancji wywiódł, że, wbrew stanowisku Wnioskodawcy, § 10a ust. 3 rozp.dod.uposaż nie jest przepisem samodzielnym, zamykającym całą problematykę podstaw przyznania dodatku za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych. Już na wstępie tego przepisu stanowi się, że stanowiskami objętymi prawem do dodatku, o którym mowa w ust. 1, są stanowiska służbowe w pododdziałach technicznych jednostek wojskowych, w których dokonuje się obsługi wojskowych statków powietrznych. Przesłanką jest więc wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych, a do tego wykonywanie to musi wynikać z opisu zajmowanego stanowiska służbowego. W przypadku Wnioskodawcy przesłanka ta nie występuje. Urządzenia treningowe nie są wojskowymi statkami powietrznymi, a więc niemożliwe jest klasyfikowanie ich obsługi jako obsługi wojskowego statku powietrznego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (mylnie zatytułowanej: "Odwołanie") P. W. wniósł o uchylenie opisanej decyzji Dowódcy J.W. (...). Podkreślił, że rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych nie definiuje "bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych", lecz na zasadzie numerus clausus określa stanowiska służbowe objęte prawem do dodatku. Dlatego, zdaniem Skarżącego, nie potrzebuje on żadnych dodatkowych wpisów w karcie opisu stanowiska, ponieważ karta ta zawiera tylko podstawowe obowiązki i nie wymienia wszystkich czynności, które Skarżący faktycznie wykonuje, takich jak obsługa kasety DTC, która jest integralną częścią samolotu. Podstawą opisu stanowiska jest numer specjalności wojskowej, a sama karta jest jedynie dokumentem pomocniczym. Dodatek za bezpośrednią obsługę woskowych statków powietrznych nie jest dodatkiem uznaniowym. Skarżący dodał, że w służbach mundurowej, żywnościowej i zdrowia ujęty jest jako personel SIL, co wiąże się z dodatkowymi obowiązkami, np. specjalistycznymi badaniami lekarskimi WIML, które nie wynikają z karty opisu stanowiska.

W odpowiedzi na skargę Dowódca J.W. (...) wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że skarga stanowi niemal zwierciadlane odbicie wcześniejszych pism Skarżącego, a zawarte w niej argumenty zostały już uprzednio poddane wyczerpującej analizie w decyzjach obu instancji.

Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. Skarżący wyjaśnił, że wspomniane w skardze dodatkowe czynności zlecane jemu przez przełożonych także dotyczą tylko urządzeń treningowych. Wzmiankowana tam "obsługa kasety DTC" też dotyczy urządzeń treningowych, z tym że ta kaseta jest dokładnie taka sama, jak wykorzystywana w wojskowych statkach powietrznych. Skarżący nie przygotowuje kaset DTC wykorzystywanych w samolotach, choć potencjalnie mogą być one w samolocie wykorzystane.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Dowódcy J.W. (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Dowódcy J.W. (...), Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności któregokolwiek z tych aktów, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy administracji dostatecznie wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą dalszych rozważań.

Jest to tym bardziej uzasadnione, że, jak pokazuje bliższa analiza stanowisk procesowych stron, okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie są zasadniczo pomiędzy stronami sporne. W szczególności niesporna jest okoliczność, że Skarżący obsługuje bezpośrednio wyłącznie urządzenia treningowe. Spór dotyczy jedynie właściwej wykładni przepisów określających przesłanki przyznania wnioskowanego dodatku za obsługę statków powietrznych. Idzie mianowicie o to, czy, jak twierdzi strona skarżąca, dla przyznania tego dodatku wystarcza samo posiadanie określonej specjalności wojskowej, czy też, jak utrzymują organu obu instancji, niezbędne jest spełnienie dalszych jeszcze warunków, w postaci odpowiedniego wpisu w karcie opisu stanowiska oraz faktycznego wykonywania bezpośredniej obsługi statku powietrznego.

W ocenie Sądu analiza odnośnych przepisów ustawy o służbie żołnierzy zawodowych oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych prowadzi do wniosku, że dla uzyskania przez żołnierza prawa do dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych nie wystarcza samo zajmowanie stanowiska służbowego spośród wyszczególnionych w art. 10a ust. 3 rozp.dod.uposaż., ale niezbędne jest ponadto rzeczywiste wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych w rozumieniu § 4 ust. 1a rozp.dod.uposaż.

Za takim stanowiskiem przemawiają w szczególności następujące argumenty.

W myśl art. 80 ust. 1 pkt 1 u.s.w.z.z. (powołanego w podstawie prawnej obu decyzji) żołnierze zawodowi otrzymują do uposażenia zasadniczego dodatek specjalny - za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. Już literalne brzmienie cytowanego przepisu wskazuje, iż prawo do dodatku specjalnego zostało przez ustawodawcę powiązane ze "szczególnymi właściwościami" lub "szczególnymi warunkami" służby, a więc nie (tylko) z nominalnym zajmowaniem określonego stanowiska. Tę generalną zasadę należy mieć na względzie także przy wykładni szczegółowych unormowań zawartych w akcie wykonawczym do analizowanej tu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jakim jest rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji zamieszczonej w art. 80 ust. 6 u.s.w.z.z., upoważniającej Ministra Obrony Narodowej, by w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określił, w drodze rozporządzenia: (1) szczegółowe warunki i tryb otrzymywania, przyznawania, zawieszania, obniżania i wstrzymywania dodatków do uposażenia zasadniczego oraz ich wysokość, (2) sposób ustalania wysokości dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, (3) szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej uprawniające żołnierzy zawodowych do otrzymywania dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, (4) stanowiska służbowe, których zajmowanie, i jednostki wojskowe, w których pełnienie służby uprawnia do dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 - uwzględniając charakter wykonywanych czynności, zakres obowiązków służbowych i ich specyfikę, kwalifikacje niezbędne przy wykonywaniu obowiązków służbowych i miejsce pełnienia służby oraz zapewniając sprawność postępowania w tych sprawach.

W myśl § 4 pkt 1a rozp.dod.uposaż. do szczególnych właściwości lub warunków pełnienia służby, uprawniających żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku specjalnego, zalicza się "wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych".

Z kolei zgodnie z § 10a ust. 1 rozp.dod.uposaż., żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków wynikających z opisu zajmowanego stanowiska służbowego wykonuje bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych, otrzymuje miesięczny dodatek specjalny ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej: (1) do 0,10 - który pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku do 10 lat; (2) do 0,20 - który pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku od 10 do 20 lat; (3) do 0,30 - który pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku powyżej 20 lat. Mnożniki kwoty bazowej, o których mowa w ust. 1, zwiększa się o 0,10 żołnierzom zawodowym wykonującym bezpośrednią obsługę samolotów wielozadaniowych F-16 lub śmigłowców pokładowych lotnictwa Marynarki Wojennej RP albo statków powietrznych przeznaczonych do wykonywania zadań transportu powietrznego o statusie HEAD (§ 10a ust. 2 rozp.dod.uposaż.).

W myśl § 10a ust. 3 rozp.dod.uposaż. stanowiskami służbowymi objętymi prawem do dodatku, o którym mowa w ust. 1, są stanowiska służbowe w pododdziałach technicznych jednostek wojskowych, w których dokonuje się obsługi wojskowych statków powietrznych, oznaczone w etatach jednostek wojskowych cechą korpusu osobowego sił powietrznych - 22, cechą grupy osobowej inżynieryjno-lotniczej - J oraz symbolem specjalności wojskowej:

1)

eksploatacja lotniczych urządzeń radioelektronicznych - 04 lub 24;

2)

eksploatacja osprzętu lotniczego - 05 lub 27;

3)

eksploatacja samolotów - 06 lub 28;

4)

eksploatacja śmigłowców - 07 lub 33;

5)

eksploatacja uzbrojenia lotniczego - 10 lub 38;

6)

eksploatacja lotniczych urządzeń fotograficznych - 22;

7)

eksploatacja lotniczych urządzeń noktowizyjnych - 23;

8)

obsługa osprzętu lotniczego - 65;

9)

obsługa lotniczych urządzeń fotograficznych - 61;

10)

obsługa lotniczych urządzeń radioelektronicznych - 62;

11)

obsługa techniczna samolotów poddźwiękowych - 67;

12)

obsługa techniczna samolotów naddźwiękowych - 68;

13)

obsługa techniczna samolotów transportowych - 69;

14)

obsługa techniczna śmigłowców - 74;

15)

obsługa uzbrojenia lotniczego - 78.

Z kolei art. 10a ust. 4 rozp.dod.uposaż. wylicza przykładowo szczegółowe kryteria, jakie należy brać pod uwagę przy przyznawaniu żołnierzowi zawodowemu dodatku specjalnego - tj. przy ustalaniu jego konkretnej wysokości - wskazując, że w szczególności są nimi: poziom wyszkolenia specjalistycznego żołnierza oraz posiadane przez niego uprawnienia w zakresie obsługi statków powietrznych, stopień trudności i złożoności wykonywanych zadań, liczbę podległych lub nadzorowanych żołnierzy, a także uciążliwości i zagrożenia związane z realizacją zadań wynikających z zajmowanego stanowiska służbowego.

Należy zauważyć, że brzmienie przywołanego wyżej § 4 pkt 1a rozp.dod.uposaż. w kontekście regulacji art. 80 ust. 1 pkt 1 u.s.w.z.z. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że podstawową przesłankę do przyznania analizowanego dodatku stanowi okoliczność faktycznego wykonywania przez żołnierza bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych. Potwierdza to unormowanie art. 80 ust. 5 u.s.w.z.z., z którego wynika, że niewykonywanie zadań uzasadniających wypłacanie dodatku, stwarza podstawę do wydania decyzji o zawieszeniu, obniżeniu albo wstrzymaniu jego wypłacania. W konsekwencji staje się jasne, że wypłata dodatku jest uzasadniona tylko w przypadku faktycznego wykonywania odnośnych zadań, a celem przyznania takiego dodatku jest m.in. zrekompensowanie dodatkowych trudów (obciążeń, specyficznych uciążliwości lub zagrożeń), jakie wiążą się z wykonywaniem zadań w ramach tej konkretnej służby, która - w uznaniu prawodawcy - cechuje się szczególnymi właściwościami lub warunkami. Przemawia za tym również regulacja § 10a ust. 4 rozp.dod.uposaż., która pośród okoliczności, jakie należy uwzględniać przy ustalaniu wymiaru przyznawanego dodatku, wymienia m.in. właśnie okoliczności mogące stanowić źródło dodatkowych obciążeń, jak: stopień trudności i złożoności wykonywanych zadań, liczbę podległych lub nadzorowanych żołnierzy, a także uciążliwości i zagrożenia związane z realizacją zadań wynikających z zajmowanego stanowiska służbowego

Wskazana podstawowa przesłanka przyznania dodatku - konieczność "wykonywania bezpośredniej obsługi statków powietrznych" - została powtórzona w § 10a ust. 1 rozp.dod.uposaż., z tym dodatkowym zastrzeżeniem, że obsługa ta musi być sprawowana "w ramach obowiązków wynikających z opisu zajmowanego stanowiska". Ten ostatni wymóg nie może być jednak interpretowany zbyt rygorystycznie. A to zwłaszcza w świetle art. 80 ust. 1 pkt 1 u.s.w.z.z. wiążącego wprost prawo do dodatku specjalnego ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, a więc przede wszystkim z faktycznym wykonywaniem określonych zadań w ramach służby, bez względu na ich formalne umocowanie w opisie stanowiska. W konsekwencji należy uznać, że analizowany wymóg będzie spełniony w przypadku wykonywania przez żołnierza obsługi statków powietrznych nie tylko w oparciu o jednoznaczny zapis w karcie opisu stanowiska służbowego, ale także w ramach innych zadań zlecanych przez przełożonych, zwłaszcza w sytuacji, gdy zakres obowiązków na danym stanowisku - tak jak ma to miejsce w przypadku Skarżącego (zob. pkt 12 jego zakresu obowiązków; k. 16 akt adm.) - wyraźnie przewiduje obowiązek wykonywania także takich "innych zadań".

W świetle dotychczasowych uwag, § 10a ust. 3 rozp.dod.uposaż. musi być odczytywany jako przepis ustanawiający kolejną (trzecią) - a nie jedyną - przesłankę warunkującą nabycie prawa do dodatku specjalnego, w postaci zajmowania stanowiska służbowego o wymienionej w tym przepisie specjalności. Dopiero łączne spełnienie wszystkich trzech wskazanych wyżej przesłanek uprawnia żołnierza do ubiegania się o dodatek specjalny za bezpośrednią obsługę statków powietrznych.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd w niniejszym składzie nie podziela odmiennego poglądu prawnego wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1088, w świetle którego okoliczność, że § 10a ust. 3 rozp.dod.uposaż. wskazuje wyraźny, zamknięty katalog stanowisk służbowych objętych prawem do dodatku nie daje już organom możliwości oceny, czy żołnierz spełnia pozostałe dwie przesłanki wymienione w tym przepisie, tj. czy rzeczywiście, w ramach obowiązków wynikających z opisu zajmowanego stanowiska, wykonuje bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sąd, nie może być wątpliwości co do tego, że Skarżący, choć legitymuje się specjalnościami wymienionymi w § 10a ust. 3 pkt 1 i 2 rozp.dod.uposaż., to nie wykonuje "bezpośredniej obsługi statków powietrznych" w rozumieniu § 4 pkt 1a i § 10a ust. 1 rozp.dod.uposaż. Zarówno z treści części V ("Podstawowe obowiązki") Karty opisu stanowiska służbowego zajmowanego przez Skarżącego (k. 15 v. akt adm.), jak i z jego Zakresu obowiązków na tym stanowisku (k. 16 akt adm.) wynika, że wszystkie zadania wykonywane przez Skarżącego koncentrują się wokół obsługi urządzeń treningowych (popularnie zwanych niekiedy symulatorami), a nie statków powietrznych. Potwierdza to także treść innych dokumentów (opinii) zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy (k. 9 i k. 11). Sam zaś Skarżący nie wykazał, aby faktycznie wykonywał bezpośrednią obsługę statków powietrznych, np. w ramach dodatkowych zadań zlecanych przez przełożonych. Przeciwnie, z informacji udzielonych przez Skarżącego na rozprawie przed tut. Sądem wynika, że nawet obsługiwane przezeń kasety DTC (ang. Data Transfer Cartridge), choć potencjalnie mogłyby zostać wykorzystane przez pilota także w samolocie, to faktycznie wykorzystywane nie są, służąc tylko celom treningowym. Sam fakt, że Skarżący posiada wiedzę i umiejętności, które mogłyby zostać wykorzystane przy bezpośredniej obsłudze statków powietrznych, nie wystarcza do uznania, że taką obsługę wykonuje. Podobnie jak podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że obsługuje on kasety DTC, które piloci szkolący się na urządzeniach treningowych potencjalnie mogliby też wykorzystać pilotując statek powietrzny.

Wprawdzie, jak trafnie zauważa strona skarżąca, odnośne przepisy nie definiują pojęcia "bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych", jednak już z definicji legalnej "statku powietrznego" zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2013 r. poz. 1393 z późn. zm.) - zgodnie z którą statkiem powietrznym jest urządzenie zdolne do unoszenia się w atmosferze na skutek oddziaływania powietrza innego niż oddziaływanie powietrza odbitego od podłoża - wynika, że analizowane tu pojęcie nie obejmuje przypadków, gdy bezpośrednio obsługiwane są tylko urządzenia treningowe. Należy zauważyć, że prawodawca posłużył się w przepisach § 4 pkt 1a i § 10a ust. 1 rozp.dod.uposaż. jednoznacznym sformułowaniem "wojskowe statki powietrzne", bez uzupełniającego zastrzeżenia w rodzaju "lub inne urządzenia podobne" - co nie pozwala na obejmowanie zakresem tego sformułowania także urządzeń treningowych (podobnie: wyrok WSA z 5 października 2005 r., II SA/Wr 92/03, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), a w rezultacie na utożsamianie bezpośredniej obsługi urządzeń treningowych z takąż obsługą statków powietrznych.

W niniejszej sprawie nie mamy więc do czynienia z dylematem, czy pojęcie "bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych" sprowadza się wyłącznie do "fizycznej" obsługi takich statków, czy też obsługi, nazwijmy to, "intelektualnej", lecz z problemem, czy zadania obsługowe wykonywane przez: Skarżącego mają za przedmiot statki powietrzne, czy jedynie urządzenia do takich statków podobne (za jakie co najwyżej można by uznać urządzenia treningowe).

Ponieważ, jak wynika z wcześniejszych uwag, na zajmowanym stanowisku Skarżący bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych nie wykonuje - a co za tym idzie: nie spełnia podstawowej przesłanki warunkującej przyznanie wnioskowanego dodatku specjalnego, określonej w § 10a ust. 1 ab initio w związku z § 4 pkt 1a rozp.dod.uposaż. oraz z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.s.w.z.z. - to Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.