Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2509154

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 14 czerwca 2018 r.
IV SA/Gl 88/18
Ocena sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax.

Sędziowie WSA: Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Edyta Żarkiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Prezydent Miasta D., działając na podstawie art. 30 ust. ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 - dalej "ustawa"), po rozpoznaniu wniosku P. P., odmówił wnioskodawcy umorzenia należności w kwocie 4.800,00 zł z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego otrzymanych przez osobę uprawnioną - wypłaconych w okresie od 1 października 2014 r. do 30 września 2015 r. wraz z ustawowymi odsetkami.

W uzasadnieniu wskazano, że w okresie od 1 października 2014 r. do 30 września 2015 r. uprawnionej A. P. wypłacono z funduszu alimentacyjnego świadczenie alimentacyjne. W związku z wystąpieniem dłużnika alimentacyjnego o umorzenie obowiązku zwrotu wypłaconych świadczeń wszczęto postępowanie, w ramach którego organ wystąpił do organu właściwego o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego u wnioskodawcy. Ustalono, że wnioskodawca jest osobą samotnie gospodarującą. Przebywa w A w K.; tam otrzymuje wyżywienie. Strona jest osobą pozbawioną statusu osoby bezrobotnej w związku z nabyciem prawa do zasiłku stałego. Nadto strona ubiega się o rentę socjalna. Dochodem strony jest zasiłek stały w kwocie 604 zł i zasiłek okresowy w wysokości 20 zł, tj. 624 zł przy kryterium ustawowym w wysokości 634 zł. Zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia (...) r. jest osobą niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym oraz jest całkowicie niezdolny do pracy do dnia 31 października 2018 r.

Organ I instancji zauważył, że całkowita niezdolność do pracy nie dyskwalifikuje strony do podjęcia zatrudnienia w zakładach pracy chronionej, jak również na stanowisku specjalnie dopasowanym do stopnia niepełnosprawności utworzonym przez pracodawcę. Wnioskodawca jest osobą młodą w wieku produkcyjnym mającą możliwość zmiany swojej sytuacji zawodowej i finansowej.

Organ I instancji wskazał na brzmienie art. 30 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. W nawiązaniu do powyższego organ przyjął, że wnioskodawca nie znajduje się w nadzwyczajnej sytuacji rodzinnej lub osobistej i odmówił umorzenia wnioskodawcy należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Podkreślił przy tym, że na rodzicach spoczywa bezwzględnie obowiązek łożenia na utrzymanie dzieci. Zasadą jest egzekwowanie należności, a ich umorzenie może nastąpić w jedynie wyjątkowo w sytuacjach szczególnych. Brak stałych dochodów i związana z tym sytuacja materialna nie stanowi szczególnej okoliczności.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania to jest art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie możliwości zarobkowania odwołującego, sytuacji finansowej i rodzinnej, co skutkowało bezpodstawną odmową umorzenia zobowiązania, a nadto przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów prowadzące do uznania, że odwołujący nie znajduje się w szczególnie nadzwyczajnej sytuacji wbrew zgromadzonym dowodom oraz naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 30 ust. 2 ustawy poprzez odmowę umorzenia należności w sytuacji, gdy z okoliczności faktycznych wynikało, że sytuacja osobista i rodzinna przemawia za taką koniecznością. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie w całości zadłużenia ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazała, że w toku postępowania orzecznik ZUS wydał orzeczenie, w którym stwierdzono całkowitą niezdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Opisała swoje dolegliwości podkreślając, że nadal znajduje się w bardzo trudnej sytuacji zdrowotnej, i jest na etapie kwalifikacji na oddział stacjonarny Uniwersyteckiego Szpitala w K. Jednocześnie stwierdziła, że decyzje o przyznaniu zasiłku są jedynie okresowe. Wskazała w jaki sposób rozdysponowane są przyznane jej zasiłki, akcentując, że kwoty przeznaczone na bieżące utrzymanie są poniżej granicy ubóstwa. Ponadto zobowiązała się do regulowania bieżących alimentów względem córki w kwocie około 100 - 200 zł miesięcznie. Dalej wskazała, że sprawa o obniżenie świadczeń alimentacyjnych jest w toku. Zdaniem strony przedstawione fakty stanowią o jej szczególnej sytuacji uzasadniającej złożony wniosek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, decyzją z dnia (...) r. nr (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło tożsame, jak organ I instancji, ustalenia faktyczne przywołując brzmienie art. 30 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Stwierdziło, że ocena, czy w indywidualnym określonym przypadku zachodzą względy pozwalające na umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego pozostawiona została uznaniu organów. Ocena ta nie jest dowolna, a organ I instancji powinien udowodnić, iż w konkretnym przypadku nie wystąpiły uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji dochodowej i rodzinnej. Umorzenie świadczeń jest wyjątkiem od reguły i nakłada na organ właściwy obowiązek zbadania, czy przedmiotowy wniosek rzeczywiście dotyczy przypadku szczególnie uzasadnionego.

Odwołując się do stanowiska orzecznictwa Kolegium wskazało, że w przypadku decyzji uznaniowych organ administracyjny zobowiązany jest wyważyć słuszny interes obywatela i interes społeczny. O istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje jej subiektywne przekonanie, lecz obiektywne kryteria, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Przez interes społeczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itd.

Zdaniem Kolegium interes społeczny wymaga przede wszystkim, aby dokonując redystrybucji środków publicznych organy właściwe w sprawach przedmiotowych świadczeń nie dochodziły ich zwrotu jedynie w wyjątkowych przypadkach. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że organy państwowe muszą dbać o wydatkowanie pieniędzy publicznych w sposób zgodny z ich przeznaczeniem, a umorzenie należności alimentacyjnych jest instytucją wyjątkową.

Odnosząc się do zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że organ I instancji dokonał przekonywującej analizy sytuacji dochodowej i rodzinnej strony. Strona pomimo, iż ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do 31 sierpnia 2018 r., to nie dyskwalifikuje jej do podjęcia zatrudnienia, na przykład w zakładzie pracy chronionej, a jako osoba młoda ma możliwość w przyszłości zmiany swojej sytuacji zawodowej i finansowej.

Kolegium przyznało, że sytuacja dochodowa strony jest trudna jednakże jest to przypadek zwykły polegający na problemach z wygospodarowaniem pieniędzy. Przypadek szczególny to zdarzenie losowe bądź długotrwała choroba. Podkreśliło również, że obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców. Dobro dziecka jest wartością najważniejszą, podlegającą konstytucyjnej ochronie ze strony Państwa. Skoro strona nie wywiązywała się ze swojego obowiązku alimentacyjnego to powinna mieć świadomość, że jej zadłużenie będzie wzrastać i powinna liczyć się z koniecznością spłaty.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych polegające na naruszeniu przepisów prawa materialnego, w postaci błędnej wykładni art. 30 ust. 1 ustawy i przyjęcie, iż długotrwała choroba skarżącego nie jest okolicznością umożliwiającą umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu skargi powtórzył zasadniczo argumenty i zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo podniósł, że długotrwała choroba związana z zaburzeniami psychicznymi, która powstała od 2004 r. spowodowała szereg ujemnych następstw nie tylko w jego zdrowiu, ale miała także bezpośredni wpływ na jego sytuację życiową. W jej wyniku pojawiły się trudności w samodzielnym funkcjonowaniu i pełnieniu ról społecznych, życiowych. Nie był i nie jest w stanie podjąć żadnej pracy zarobkowej, nawet dorywczej. Wymaga stałego leczenia farmakologicznego i specjalistycznej opieki lekarskiej.

Zaakcentował, że całkowita niezdolność do pracy dyskwalifikuje go do podejmowania jakiejkolwiek pracy w tym zatrudnienia w zakładach pracy chronionej jak również na stanowisku specjalnie dopasowanym przez pracodawcę. Wymagane jest od niego uczestnictwo w warsztatach terapii zajęciowej oraz korzystanie z systemu wsparcia środowiskowego w samodzielnej egzystencji. Zwrócił uwagę, że jest w trakcie leczenia specjalistycznego w A.

W skardze opisał przebieg leczenia i placówki medyczne, w których odbywało się leczenie począwszy od 2004 r. Opisując sytuację materialną skarżący podniósł, że jego źródłem utrzymania jest renta socjalna w kwocie 600 zł. Na pobyt w A wydaje kwotę 300 zł, na zakup leków 160 zł, a pozostała kwota pozwala mu na zakup żywności. Kwota, którą w całości przeznacza na bieżące utrzymanie jest poniżej kwoty granicy ubóstwa. Oświadczył nadto, że brak uiszczenia na bieżąco świadczeń alimentacyjnych względem córki nie był spowodowany celowym uchyleniem się od tego obowiązku. Nie był w stanie łożyć na córkę z powodu trudnej sytuacji zdrowotnej oraz życiowej.

W skardze został również zamieszczony wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2018 r. referendarz sądowy ustanowił dla strony skarżącej adwokata z urzędu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.- dalej " p.p.s.a.").

Podstawą materialnoprawną orzekania w przedmiotowej sprawie jest ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 489 z późn. zm. - dalej "ustawa"). Przesłanki umorzenia należności powstałych z tytułu świadczeń wypłacanych osobom uprawnionym do alimentów z funduszu alimentacyjnego zawarte zostały w art. 30 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną dłużnika.

W kontrolowanym postępowaniu skarżący domagał się umorzenia zadłużenia wobec budżetu państwa ze względu na sytuację zdrowotną, dochodową i rodzinną.

W zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że stan zdrowia skarżącego nie stanowi przeszkody do podjęcia zatrudnienia. Skarżący jest osobą młodą, a więc w przyszłości ma możliwość zmiany swojej sytuacji zawodowej i finansowej.

Stwierdzenie to jest pozbawione jakiejkolwiek analizy sytuacji skarżącego.

Zauważyć należy, że rozstrzygnięcie w sprawie umorzenia świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza cytowany powyżej przepis art. 30 ust. 2 ustawy. Jakkolwiek uznaniowy charakter decyzji podejmowanych w przedmiocie umorzenia należności oznacza, że organ orzekający może, ale nie musi umorzyć należności, to jednak decyzje wydane w tym zakresie nie mogą być dowolne. Wymagają uzasadnienia odpowiadającego dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W szczególności zaś decyzje odmowne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Uzasadnienie winno realizować wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Obowiązek poczynienia ustaleń dotyczących sytuacji dochodowej i rodzinnej osoby domagającej się umorzenia zaległości na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów obarcza organy obu instancji, co wynika z zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Zasadę tę rozumie się jako obowiązek dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Jest przy tym oczywiste, że organ odwoławczy przy rozpoznaniu sprawy w pełnych granicach może, a wręcz musi oprzeć się na dowodach zgromadzonych przez organ I instancji, tym niemniej musi ten materiał ocenić i sformułować własne ustalenia faktyczne.

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wskazanych wymogów, a brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia jej właściwą kontrolę sądową. Analiza uzasadnienia skarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że nie spełnia ono wymogów zawartych w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem brak jest w nim pełnej i wszechstronnej oceny sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego. Organ nie przedstawił w szczególności danych odzwierciedlających stan istniejący bezpośrednio przed wydaniem decyzji. Nie rozważył, czy odmowa umorzenia wyżej wymienionych należności nie doprowadzi do nieodwracalnych strat dla skarżącego i w konkretnej, bardzo trudnej sytuacji skarżącego nie spowoduje zagrożenia dla jego dalszej egzystencji, wpłynie na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych takich jak ubranie czy też żywność. Zauważyć należy, że jedynym dochodem skarżącego jest renta w wysokości 600 zł, a wcześniej utrzymywał się ze świadczeń z pomocy społecznej. Sąd również nie podziela oceny Kolegium, że skarżący ma możliwość uzyskania w przyszłości pracy uznając ją za dowolną, niepopartą materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, zgodnie z treścią orzeczenia lekarzy ZUS oraz orzeczenia o niepełnosprawności z (...) r., skarżący był całkowicie niezdolny do pracy. Nie ustalono także, czy są oferty pracy dla osób z takimi schorzeniami jak ma skarżący. W tym zakresie rozważania Kolegium są hipotetyczne, czysto teoretyczne.

Organy obu instancji wielokrotnie podkreślały, że sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego jest trudna, ale nie do tego stopnia, aby mogła zakwalifikować go do skorzystania z możliwości umorzenia należności na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy. W tym miejscu należy wskazać, że uwzględnienie sytuacji dochodowej i rodzinnej, o której mowa we wskazanym przepisie, musi polegać na ustaleniu, czy i jakie dochody posiada dłużnik alimentacyjny, jakie ma możliwości uzyskiwania dochodów, jakie wydatki ma konieczne do poniesienia, jaka jest jego sytuacja rodzinna, czy prowadzi gospodarstwo domowe sam, czy z innymi członkami rodziny, czy i jaki ma to wpływ na budżet dłużnika. Ustalenie tych okoliczności i poddanie ich analizie będzie pozwalało na załatwienie przedmiotowej sprawy co do jej istoty, tj. umorzenie zaległości wypłaconych z funduszy alimentacyjnych, bądź jej odmowę (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 176/17, publ. Lex nr 2314130).

Dając organowi możliwość umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego w ramach uznania administracyjnego, ustawodawca związał go w sposób szczególny zasadami wyrażonymi w k.p.a., zwłaszcza określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i w art. 80 tej ustawy, nakładającymi na organy administracji obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, w tym do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz obowiązek dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Przyznana organowi swoboda przy podejmowaniu decyzji nie zwalnia go od obowiązku sporządzenia wnikliwego i przekonującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, co stanowi realizację wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa.

Zdaniem Sądu, w motywach decyzji zabrakło dogłębnej oceny aktualnej sytuacji dochodowej i zdrowotnej skarżącego. Rozstrzygnięcie sprawy opiera się na twierdzeniach pozostających w sferze zdarzeń przyszłych, ewentualnych, z pominięciem wysokości dochodu uzyskiwanego przez skarżącego oraz zdiagnozowanego u niego schorzenia. Sąd zauważa, że przepis art. 30 ust. 2 ustawy, przy rozstrzyganiu wniosku o umorzenie należności, obliguje organ do uwzględnienia sytuacji dochodowej i rodzinnej. Ustalenia w tym zakresie powinny być dokonywane na podstawie bieżących danych odzwierciedlających aktualną dla rozpatrywania sprawy sytuację dłużnika. Ogólne, oparte wyłącznie o hipotetyczne założenia, przewidywania organu zarówno co do stanu zdrowia strony, jak i jego możliwości zarobkowania, nie mogą bowiem stanowić podstawy do orzekania w zakresie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., I OSK 371/11, publ.:www.nsa.gov.pl). W konsekwencji, na gruncie powołanego przepisu nie jest dopuszczalne dokonywanie oceny we wskazanym zakresie w oparciu o przypuszczalne zmiany sytuacji materialnej i zdrowotnej dłużnika.

Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Tym samym wybór sposobu załatwienia wniosku strony o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego zależy wyłącznie od woli organu nawet wtedy, gdy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające jego uwzględnienie, z tym jednak zastrzeżeniem, iż nie może to oznaczać dowolności podjętego rozstrzygnięcia.

Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało odpowiednio istotny wpływ lub wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny, ocenić zgromadzony materiał oraz stanowisko strony, a następnie przedstawić tok rozumowania w uzasadnieniu podjętych rozstrzygnięć. Wydanie decyzji o umorzeniu należności alimentacyjnych musi być więc poprzedzone wyjaśnieniem rzeczywistej sytuacji strony w aspektach sytuacji dochodowej i rodzinnej, a uzasadnienie decyzji zawierać ocenę tej sytuacji.

Zdaniem Sądu materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, iż organy sprostały tym powinnościom w toku postępowania administracyjnego. W okolicznościach sprawy Sąd uznał, że organy przekroczyły granice uznania administracyjnego orzekając o odmowie umorzenia skarżącemu należności alimentacyjnych. Miało zatem miejsce naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia kontrolowanej decyzji.

Ponownie rozpoznając wniosek o umorzenie skarżącemu należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego organ przeanalizuje jego aktualną sytuację zdrowotną, dochodową i rodzinną, względnie przedstawi prognozę tej sytuacji popartą faktami w celu ustalenia, czy realnie pozwala ona skarżącemu na uregulowanie zadłużenia względnie czy w bieżącym, ustalonym przez organ stanie faktycznym, zachodzi możliwość odstępstwa od zasady obowiązkowej spłaty długów wobec Państwa. W zależności od poczynionych ustaleń, stosując się do oceny wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, organ wyda decyzję w przedmiocie umorzenia należności.

W świetle powyższego należało uwzględnić skargę, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.