Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2614771

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 17 stycznia 2019 r.
IV SA/Gl 679/18
Przepisy intertemporalne dotyczące zbiegu świadczenia rodzicielskiego i świadczenia pielęgnacyjnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax.

Sędziowie WSA: Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), Edyta Żarkiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A.U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie świadczenia rodzicielskiego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia (...) r., po rozpoznaniu wniosku z dnia 23 listopada 2017 r., odmówił przyznania A. U. prawa do świadczenia rodzicielskiego w związku z opieką nad córką B. U. na okres od 25 września 2017 r. do 24 września 2018 r. ze względu na przyznanie decyzją z dnia (...) r. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem M.U. na okres od 1 marca 2017 r. do 31 marca 2020 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej decyzją z dnia (...) r., po rozpoznaniu odwołania strony, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Kolegium wskazało, że decyzją z dnia (...) r. przyznano stronie świadczenie pielęgnacyjne. Natomiast w związku z urodzeniem się córki B. U. w dniu (...) r. strona złożyła w dniu 23 listopada 2017 r. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego.

Organ odwoławczy odnosząc się do treści odwołania wyjaśnił, że z dniem 1 sierpnia 2017 r. weszło w życie nowe brzmienie art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nadane przez art. 6 pkt 17 ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin, co miało związek z ograniczeniami świadczeń wprowadzanymi przez rząd (ustawa była projektem Rady Ministrów - druk sejmowy nr 1625 Sejmu VIII kadencji). Znowelizowany przepis art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w końcowej części zyskał nowe brzmienie, tj. "przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami". Zgodnie z art. 17 ww. nowelizacji (tj. ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin), art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w nowym brzmieniu ma zastosowanie po raz pierwszy przy ustalaniu prawa do świadczeń na okres zasiłkowy rozpoczynający się od dnia 1 listopada 2017 r.

Organ odwoławczy stwierdził więc, że według art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, strona miała możliwość dokonania wyboru przysługującego jej świadczenia. Organ I instancji powinien był poinformować stronę o możliwości wyboru między pobieranym przez nią świadczeniem pielęgnacyjnym na syna M. U. a wnioskowanym świadczeniem rodzicielskim na córkę B. U., jednak tego nie uczynił.

Kolegium uznało, że w toku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, organ I instancji powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w kwestii wyboru przez stronę A. U. jednego z przysługujących jej świadczeń - zgodnie z art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, dołączając do materiału dowodowego stosowne oświadczenie strony.

Organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia (...) r. nr (...) na podstawie art. 17c, art. 20, art. 23 art. 24 ust. 1 i ust. 9, art. 25 ust. 1, art. 26, art. 27 ust. 5, art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 z późn. zm., dalej "ustawa" lub "ustawa o świadczeniach rodzinnych"), rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2013 r. poz. 3) nie przyznał świadczenia rodzicielskiego A. U. w związku z opieką nad córką B. U. na okres od 25 września 2017 r. do 24 września 2018 r.

Organ wskazał, że strona w dniu 23 listopada 2017 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego w związku z opieką nad dzieckiem B. U. oraz powtórzył, że decyzją z dnia (...) r. stronie przyznano świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką mad dzieckiem M. U. na okres od 1 marca 2017 r. do 31 marca 2020 r. Następnie zacytował art. 27 ust. 5 ustawy i wskazał, że zgodnie z zaleceniami Kolegium, pismem z dnia 9 marca 2018 r. wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w kwestii wyboru jednego z przysługujących świadczeń. Strona w dniu 12 marca 2018 r. złożyła oświadczenie, że chciałaby pobierać świadczenie pielęgnacyjne na syna oraz świadczenie rodzicielskie na córkę.

Organ wobec powyższego uznał, że świadczenie rodzicielskie stronie nie przysługuje.

W odwołaniu strona zaznaczyła, że powinna otrzymywać obydwa świadczenia, ponieważ aktualnie opiekuje się dziećmi równocześnie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej decyzją z dnia (...) r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ przedstawił zastosowane przepisy prawne oraz stan faktyczny sprawy. Podkreślił, że w dniu 12 marca 2018 r. odwołująca złożyła w organie I instancji oświadczenie, w którym wskazała, że krzywdzący jest dla niej wybór pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym na syna, a świadczeniem rodzicielskim na córkę. Strona zaznaczyła, że powinna pobierać oba świadczenia, tj. świadczenie pielęgnacyjne oraz świadczenie rodzicielskie, ponieważ zajmuje się dwojgiem dzieci jednocześnie.

W opinii Kolegium nowelizacja art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, która weszła w życie 1 sierpnia 2017 r. nie uniemożliwia przyznania świadczenia rodzicielskiego w sytuacji, gdy wnioskujący pobierał świadczenie pielęgnacyjne na inne dziecko (niepełnosprawne), o ile wniosek o świadczenie rodzicielskie został złożony przed 1 sierpnia 2017 r. Obowiązujący przed 1 sierpnia 2017 r. art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowił, że w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: świadczenia rodzicielskiego lub świadczenia pielęgnacyjnego, lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub dodatku do zasiłku rodzinnego, lub zasiłku dla opiekuna - przysługiwało jedno z tych świadczeń, wybrane przez osobę uprawnioną.

Dalej organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wykształcił się jednolity pogląd, że określony w powołanym przepisie zbieg do ww. świadczeń rodzinnych, miał zastosowanie tylko do tej samej osoby sprawującej opiekę nad tym samym niepełnosprawnym podopiecznym (dzieckiem). W konsekwencji takiej interpretacji, rodzic sprawujący opiekę nad kilkoma dziećmi, mógł otrzymywać świadczenie pielęgnacyjne na jedno z dzieci (dziecko niepełnosprawne), a świadczenie rodzicielskie na pozostałe dzieci (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 15 listopada 2017 r., II SA/Rz 1031/17 oraz wyrok WSA w Krakowie z 18 grudnia 2017 r., III SA/Kr 1257/17).

Natomiast nowe brzmienie ww. art. 27 ust. 5 ustawy nadane przez art. 6 pkt 17 ww. ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin, weszło w życie 1 sierpnia 2017 r., co miało związek z ograniczeniami tego typu świadczeń wprowadzanymi przez rząd (ustawa była projektem Rady Ministrów - druk sejmowy nr 1625 Sejmu VIII kadencji). Zmiana brzmienia art. 27 ust. 5 wynikała więc z faktu, że strona rządowa nie godziła się z dotychczasową, korzystną dla rodziców, linią orzeczniczą i zmierzała do ujednolicenia orzecznictwa właściwych organów (administracyjnych i sądów) zgodnie z założeniami o niemożności wypłacania rodzicom dwóch świadczeń, nawet jeżeli miałoby to związek z opieką nad różnymi dziećmi. Zgodnie z art. 17 nowelizacji (tj. ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin), art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w nowym brzmieniu ma zastosowanie po raz pierwszy przy ustalaniu prawa do świadczeń na okres zasiłkowy rozpoczynający się od dnia 1 listopada 2017 r.

Kolegium podało, że wniosek odwołującej o przyznanie świadczenia rodzicielskiego na córkę B.został złożony w dniu 23 listopada 2017 r., zatem już po wejściu w życie nowelizacji art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Zdaniem organu należało więc odmówić stronie przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia rodzicielskiego na córkę B., z uwagi na pobierane przez nią świadczenie pielęgnacyjne na syna M. U., przyznane decyzją organu I instancji z (...) r.

Skarżąca w skardze od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o jej uchylenie a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zobowiązanie tego organu do wydania w oznaczonym czasie decyzji o przyznaniu skarżącej prawa do świadczenia rodzicielskiego i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła:

1.

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 17c ust. 9 pkt 4 i art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 17 ustawy z 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

2.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wypływ na wynik sprawy, tj. art. 7a § 1 k.p.a., przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wskazanych w punkcie 1 norm prawnych na niekorzyść strony.

Zdaniem skarżącej Kolegium przyjęło niekorzystną dla niej wykładnię znowelizowanego art. 27 ust. 5 ustawy, pominęło natomiast art. 17c ust. 9 ustawy, wskazujący przypadki, gdy świadczenie rodzicielskie nie przysługuje, w tym, odnoszący się do sytuacji skarżącej w punkcie 4. Stwierdziła, że art. 17c ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych enumeratywnie wskazuje w jakich okolicznościach świadczenie rodzicielskie nie może zostać przyznane. Jeżeli żadne z tych wyłączeń nie zachodzi, jest jedynie kwestią interpretacji zapisów ustawy, czy zasiłek przyznać wnioskodawcy czy też nie. Zaznaczyła, że nie może ponosić skutków nieprecyzyjnych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i ich dowolnej wykładni.

Skarżąca odniosła się do twierdzeń Kolegium, że powodem odmowy ustalenia prawa do świadczenia rodzicielskiego było zbyt późne złożenie wniosku przez skarżącą tj. 23 listopada 2017 r., a nie przed 1 listopada 2017 r., co skutkowałoby przyznaniem prawa do świadczenia rodzicielskiego na córkę B. Skarżąca wskazała, że jej córka urodziła się (...) r., zatem już wówczas przysługiwało jej prawo do świadczenia rodzicielskiego na zasadach obowiązujących przed niekorzystną nowelizacją. W tych okolicznościach opóźnienie złożenia wniosku o świadczenie rodzicielskie powinno mieć wpływ co najwyżej na ustalenie terminu wymagalności roszczenia nie zaś być podstawą odebrania skarżącej prawa do świadczenia rodzicielskiego.

Zdaniem strony przyjęta przez organy wykładnia art. 17c ust. 9 pkt 4 i art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 17 ustawy z 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin, jest sprzeczna ze słusznym interesem strony i interesem dziecka, a tym samym sprzeczna z interesem społecznym. Wykładnia taka narusza przepisy postępowania art. 7a § 1 k.p.a., istotnie wpływając na wynik sprawy przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wskazanych norm prawnych na niekorzyść strony.

Skarżąca wskazała, że zdecydowała się na powiększenie rodziny w stanie prawnym, w którym jednoczesne prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na jedno dziecko i świadczenia rodzicielskiego na drugie, nie budziło wątpliwości. Nie przypuszczała wówczas, że zmiana ustawy o świadczeniach rodzinnych, na krótko przed narodzinami dziecka, będzie przyczyną niekorzystnych dla niej rozstrzygnięć. Decyzja odmawiająca skarżącej prawa do świadczenia rodzicielskiego podważa zaufanie do organów władzy publicznej, godzi w materialne podstawy bytu rodziny wnioskodawczyni i jest dla niej niezwykle krzywdząca.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek dowodowy domagając się dopuszczenia szeregu dokumentów medycznych na okoliczność obiektywnego braku możliwości złożenia przez skarżąca wniosku o świadczenie rodzicielskie natychmiast po urodzeniu dziecka.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne badają czy wydawane przez te organy akty prawne nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania. Nadto badają czy organ administracyjny nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji.

Rozpoznając skargę wniesioną przez skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowana decyzja została wydana na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 27 ust. 5 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji, w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń:

1)

świadczenia rodzicielskiego lub

2)

świadczenia pielęgnacyjnego, lub

3)

specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub

4)

dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub

5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Treść powyższego przepisu została nadana w art. 6 pkt 17 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 1428) - dalej ustawa nowelizująca. Do dnia wejścia w życie znowelizowanego art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a to do dnia 1 sierpnia 2017 r. w orzecznictwie sądów administracyjnych traktowany był jako regulacja dotycząca zbiegu uprawnień do określonych w tym przepisie świadczeń w sensie podmiotowym zarówno po stronie osoby sprawującej opiekę lub wychowanie jak i osoby wymagającej opieki. Zgodnie z przyjętą w orzecznictwie wykładnią przepis ten nie dotyczył zbiegu uprawnień z tytułu wychowania lub opieki nad różnymi dziećmi.

Z dniem 1 sierpnia 2017 r. art. 27 ust. 5 ustawy uzyskał nowe brzmienie, które nie budzi już wątpliwości interpretacyjnych. Uzupełniono go bowiem o następująca treść "także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami". W uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin wyjaśniono, że "doprecyzowanie art. 27 ust. 5 ustawy ma na celu zapewnienie jednolitości stosowania przepisów ustawy przez organy właściwe i jednoznacznego wskazania, że nie jest możliwa kumulacja wielu rodzajów świadczeń finansowanych z budżetu państwa, które są związane z brakiem aktywności zawodowej spowodowanej opieką nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny (druk sejmowy nr 1625)".

W ustawie nowelizującej ustawodawca zamieścił także szereg przepisów natury intertemporalnej.

Zgodnie z art. 41 ustawy nowelizującej wchodzi ona w życie z dniem 1 sierpnia 2017 r. za wyjątkiem wymienionych w art. 41 pkt 1 kolejnych przepisów zmienianych ustaw.

W przypadku ustawy o świadczeniach rodzinnych przepisami, które wchodzą w życie w terminie późniejszym, a to w dniu 1 stycznia 2018 r. są:

dodany ustawą nowelizująca art. 21 ust. 1 pkt 1, zmieniony art. 22c, zmieniony art. 23 ust. 4c, ust. 7, dodany ust. 10a i b w zakresie dodawanego art. 23 ust. 10a, zmieniony art. 23 ust. 5, zmieniony art. 33 ust. 2c i 2d oraz zmienione nazewnictwo organu w art. 21 ust. 2, 4, art. 23 ust. 4 i 4aa, 4b, 8, 9 ust. 10 pkt 1 i 5, art. 23a ust. 1 -4, ust. 6, 7, 9. 10 oraz art. 23b ust. 1 i 3-6, art. 25 ust. 3, art. 28 ust. 1 i art. 32 ust. 1.

Stosownie natomiast do art. 17 ustawy nowelizującej, przepisy ustawy zmienianej w art. 6 (czyli ustawy o świadczeniach rodzinnych) z wyłączeniem art. 16a ust. 9, art. 17 ust. 6, art. 23 ust. 3 pkt 1, ust. 4 pkt 1, ust. 5 i 5d ustawy zmienianej w art. 6, mają zastosowanie po raz pierwszy przy ustalaniu prawa do świadczeń na okres zasiłkowy rozpoczynający się od dnia 1 listopada 2017 r.

Przepisy art. 16a ust. 9, art. 17 ust. 6, art. 23 ust. 3 pkt 1, ust. 4 pkt 1, ust. 5 i 5d ustawy zmienianej w art. 6 ustawy nowelizującej wchodzą zatem w życie zgodnie z regulacją zawartą w jej art. 41, a więc z dniem 1 sierpnia 2017 r.

W tym samym terminie, zdaniem Sądu, wchodzą w życie przepisy ustawy zmienianej w art. 6 (czyli ustawy o świadczeniach rodzinnych), w brzmieniu nadanym ustawą znowelizowaną, które mają zastosowanie do świadczeń przyznawanych na określony ustawowo okres. Do takich świadczeń należy świadczenie rodzicielskie, o którym mowa w art. 17c ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jak stanowi bowiem art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14, art. 15, art. 15a, art. 15b, art. 16, art. 17 i art. 17c. Nadto, zgodnie z definicją legalną termin "okres zasiłkowy" oznacza okres od 1 listopada do 31 października następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń. Świadczenie rodzicielskie przyznaje się zgodnie z art. 17c ust. 3 pkt 1 - 5 na wymienione tam okresy od 52 do 71 tygodni.

Składowi orzekającemu znane jest stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 2315/17 i powtórzone wraz z motywami w wyroku z dnia 30 października 2018.r sygn. akt I OSK 2632/18. Zgodnie zaprezentowanym w wyrokach tych poglądem zbieg świadczeń sprzed wejścia w życie nowelizacji art. 27 ust. 5 ustawy oceniać należy z uwzględnieniem nowego brzmienia tego przepisu, gdyż "mimo że obecne brzmienie art. 27 ust. 5 ustawy nie obowiązywało w chwili przyznawania świadczenia, to ostatnią nowelizację traktować należy jako doprecyzowanie poprzedniego brzmienia przepisu, a nie jako zmianę normy".

Takie stanowisko rodzi istotne wątpliwości natury konstytucyjnej i całkowicie ignoruje przepisy intertemporalne - art. 41 i art. 17 ustawy nowelizującej pozostając w sprzeczności z wyraźnie wskazaną wolą ustawodawcy, aby przepisy ustawy nowelizującej stosować we wskazanych w ustawie terminach. Z tej też przyczyny skład orzekający uznaje za słuszne uznać, że przepis art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w znowelizowanym brzmieniu, w zakresie zbiegu świadczenia rodzicielskiego i świadczenie pielęgnacyjne ma zastosowanie od dnia 1 sierpnia 2017 r., a wiec na zasadach art. 41 ustawy nowelizującej.

Jednakże z akt administracyjnych wynika bezspornie, że w związku z urodzeniem się córki B.U. w dniu (...) r., a więc po wejściu w życie ustawy nowelizującej (za wyjątkiem wyraźnie wskazanych jej regulacji), skarżąca złożyła w dniu 23 listopada 2017 r. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego na to dziecko. Wcześniejszą natomiast decyzją organu I instancji z dnia (...) r. skarżącej przyznano świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 1406 zł miesięcznie od 1 marca 2017 r. do 31 marca 2020 r. na syna M.U. W dniu 12 marca 2018 r. skarżąca złożyła oświadczenie, że krzywdzący jest dla niej wybór pomiędzy świadczenie pielęgnacyjnym na syna i świadczeniem rodzicielskim na córkę.

Oceniając stan faktyczny sprawy w świetle przedstawionych regulacji prawnych Sąd stwierdza, że zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 17c ust. 9 pkt 4 i art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 17 ustawy nowelizującej nie jest zasadny.

Nawet bowiem, gdyby wbrew definicji legalnej "okresu zasiłkowego" i treści art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych przyjąć, że zgodnie z art. 17 ustawy nowelizującej przepisy ustawy zmienianej w art. 6 (a więc przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych), w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie po raz pierwszy od dnia 1 listopada 2017 r. także przy ustalaniu prawa do zbiegu świadczenia rodzicielskiego z innym wymienionym w jej art. 27 ust. 5, stan faktyczny sprawy stanowi o niezasadności postawionych w skardze zarzutów.

Skarżąca wystąpiła bowiem o przyznanie jej świadczenia rodzicielskiego w związku z urodzeniem córki B. w dniu (...) r., a więc już po dacie, od której znowelizowany art. 27 ust. 5 ustawy rozpoczął obowiązywać. Prawo do jej świadczenia ustalone zostało zatem już w okresie obowiązywania art. 25 ust. 5 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizacyjną.

Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącej, gdyż przeprowadzenie dowodu na okoliczność przyczyn złożenia wniosku o przyznanie jej świadczenia rodzicielskiego w dniu 23 listopada 2017 r. nie ma istotnego znaczenia dla oceny legalności kontrolowanych decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego po stronie organów obu instancji.

W ocenie Sądu, w stanie prawnym kontrolowanej sprawy, nie występuje żadna z przesłanek nakazujących zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. zatem organy administracji nie naruszyły także regulacji zawartej w wymienionym przepisie.

Zasada in dubio pro libertate ma na celu ograniczenie ryzyka obciążenia strony skutkami niejasności przepisów. Z wykładni autentycznej art. 7a § 1 k.p.a. dokonanej w uzasadnieniu projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw z dnia 7 kwietnia 2017 (Sejm RP VIII kadencji Nr druku 1183) wynika, że zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść stron "dotyczy sytuacji, w których wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, dokonana zgodnie z zasadami i dyrektywami wykładni wynikającymi z prawoznawstwa, prowadzi do kilku możliwych rezultatów. Odnosi się ona zatem do przypadków, w których organ dokonując analizy i obiektywnej oceny możliwych procesów oraz wyników wykładni stwierdza, że kilka wyników wykładni może być uznanych za prawidłowe. Prowadzą bowiem do nich równorzędne zasady oraz metodologicznie poprawny i logiczny proces wykładni przepisów. Zasada in dubio pro libertate, z natury rzeczy, może być stosowana dopiero na ostatnim etapie procesu wykładni, ale nie czyni jej to dyrektywą nadrzędną w stosunku do innych zasad wykładni. Przeciwnie, pełni ona rolę uzupełniającą, gdyż jej zastosowanie wchodzi w grę dopiero wówczas, gdy zastosowanie innych zasad wykładni nie daje jednoznacznego rezultatu".

Zatem w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla strony. Jeśli jednak wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność co do treści normy prawnej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. Tylko niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów stosowanego prawa rozstrzyga się na korzyść strony.

W kontrolowanej sprawie nie można zasadnie twierdzić, że występują niedające się usunąć wątpliwości co do treści art. 17c ust. 9 pkt 4 i art. 27 ust. 6 ustawy. Wobec jednoznacznej treści znowelizowanego art. 27 ust. 5 ustawy organ nie był, wbrew twierdzeniom skarżącej, zobowiązany do interpretowania tego przepisu w myśl art. 7a § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga okazała się nieskuteczna należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

--5

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.