Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1785656

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 7 września 2015 r.
IV SA/Gl 26/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.T. na decyzję Rektora Akademii im. (...) w C. z (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej w kwestii wniosku pełnomocnika organu o uzupełnienie wyroku z dnia 19 sierpnia 2015 r. postanawia: odrzucić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P.T. na decyzję Rektora Akademii im. (...) w C. z (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej.

Pismem z dnia 24 sierpnia 2015 r. pełnomocnik organu administracji - radca prawny M.P. złożył wniosek o uzupełnienie wyżej wymienionego wyroku w zakresie zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a." strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast art. 157 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku, co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.

Zasady ponoszenia kosztów postępowania zostały uregulowane w art. 199 i następnych omawianej ustawy. Zgodnie z wyżej wskazanym przepisem strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przy czym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Dodatkowo w myśl art. 201 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania, z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Zatem jedynie w wyżej wskazanych sytuacjach Sąd orzeka o obowiązku zwrotu kosztów postępowania.

Wyżej powołane normy ustalają zasadę zgodnie, z którą w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się przed sądem pierwszej instancji istnieje ograniczona odpowiedzialność za wynik postępowania w zakresie kosztów sądowych. Albowiem zwrot kosztów może nastąpić jedynie na rzecz strony skarżącej i to tylko wówczas, gdy skarga została uwzględniona lub postępowanie zostało umorzone z przyczyny, o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a.

Dodatkowo przyjdzie stwierdzić, że każda ze stron w omawianym postępowaniu ponosi koszty związane ze swoim działaniem w sprawie.

Zaznaczyć również należy, że dopiero w postępowaniu toczącym się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym obowiązuje zasada odpowiedzialności za wynik postępowania mająca odzwierciedlenie w orzeczeniu o jego kosztach. Obowiązek zwrotu kosztów postępowania nakładany jest w tym postępowaniu na stronę, która "przegrywa" proces.

W związku z powyższym w niniejszej sprawie, w której oddalono skargę organowi nie przysługuje roszczenie o zwrot kosztów tego postępowania i wniosek taki należy uznać za niedopuszczalny. Sąd bowiem nie był zobligowany zamieścić w wyroku dodatkowego rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania z urzędu.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i art. 64 § 3 w związku z art. 157 § 1 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.