Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1785655

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 7 września 2015 r.
IV SA/Gl 187/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zobowiązania do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwestii sprzeciwu na zarządzenie z dnia 16 kwietnia 2015 r. postanawia: oddalić wniosek o ustanowienie pełnomocnika.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. A.Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zobowiązania do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W treści skargi zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Następnie w dniu 1 kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. przekazało do tut. Sądu, złożony za ich pośrednictwem, urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", w którym A.Ł. wskazał, że "nie ma pieniędzy", jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy w C. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnych dochodów, nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych oraz dodał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z pełnoletnim synem - A.Ł.

Zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. Starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na złożenie urzędowego formularza "PPF" po wyznaczonym terminie.

Korespondencja sądowa zawierająca odpis powyższego zarządzenia została doręczona w dniu 4 maja 2015 r. a zatem termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 11 maja 2015 r.

Tymczasem w dniu 8 maja 2015 r. A.Ł. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy natomiast w dniu 11 maja 2015 r. nadał pismo z dnia 10 maja 2015 r., zawierające sprzeciw na zarządzenie z dnia 16 kwietnia 2015 r.

W wykonaniu zarządzenia Sędziego sprawozdawcy z dnia 18 czerwca 2015 r. wezwano A.Ł. do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" z dnia 30 marca 2015 r. poprzez wskazanie i udokumentowanie:

- dochodu uzyskiwanego przez syna - A.Ł., z którym skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, a jeżeli syn nie osiąga dochodu przedłożenie zaświadczenia o kontynuowaniu nauki,

- źródeł utrzymania skarżącego (decyzje przyznające świadczenia z pomocy społecznej, aktualne zaświadczenie z urzędu pracy o uznaniu za osobę bezrobotną),

- orientacyjnej miesięcznej wysokości kosztów utrzymania mieszkania, czyli ponoszonych opłat za tzw. media,

- orientacyjnej miesięcznej wysokości kosztów związanych z zakupem żywności, środków czystości, odzieży i obuwia oraz leków.

W wyniku przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego ustalono, że korespondencja sądowa zawierająca powyższe wezwanie została dwukrotnie awizowana w dniu 1 lipca 2015 r. i 9 lipca 2015 r. a następnie w dniu 15 lipca 2015 r. wydana adresatowi. Tym samym przesyłka została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 15 lipca 2015 r.

Jednakże do chwili obecnej skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie z dnia 18 czerwca 2015 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Wobec tego podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Według art. 245 § 1 i § 3 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Ponadto zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W przedmiotowej sprawie, rozpoznanie wniosku skarżącego zostało ograniczone do kwestii ustanowienia pełnomocnika, bowiem, zgodnie z art. 239 pkt 1 lit.a.p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.

Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych należy zauważyć, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej go do przyznania prawa pomocy. Zatem to wnioskodawca zobowiązany jest do dokładnego i zgodnego z prawdą przedstawienia własnej sytuacji majątkowej oraz wykazania, iż spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wykazanie powyższych okoliczności, w myśl art. 252 § 1 p.p.s.a., powinno nastąpić poprzez złożenie stosownych wyjaśnień. Dopiero wyczerpujący opis stanu majątkowego, finansowego i rodzinnego oraz realnych możliwości płatniczych pozwala sądowi w pełni określić i ocenić sytuację strony, która ubiega się o to prawo (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 13/15, LEX nr 1640572).

W przedmiotowej sprawie skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie i uprawdopodobnienie danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy i w związku z tym nie wykazał, że wystąpiły przesłanki uzasadniające uwzględnienie tego wniosku.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.