Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1513905

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 19 sierpnia 2014 r.
IV SA/Gl 1430/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Michalik.

Sędziowie WSA: Beata Kozicka (spr.), Stanisław Nitecki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), po rozpoznaniu odwołania A. F. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta G. przez Koordynatora Referatu Świadczeń Rodzinnych Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia (...) nr (...) w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad bratem P. F. - decyzję pierwszoinstancyjną utrzymało w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że zgodnie art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1013 r. poz. 1456, dalej:" ustawa" lub "u.ś.r."). specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 788 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 1439, dalej: Krio) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W dalszej kolejności wskazał, że stosownie do art. 16a ust. 8 pkt 1c u.ś.r. specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego lub świadczenia pielęgnacyjnego. Argumentując zaznaczył także, że Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. orzeczeniem z dnia (...) zaliczył P. F. do znacznego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem, iż znaczny stopień jego niepełnosprawności istnieje od dnia 10 marca 2010 r. W orzeczeniu tym stwierdzono także, że wymaga on konieczności stałej lub długotrwałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zwrócił jednocześnie uwagę, że pierwotnym orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia nr (...) w G. z dnia (...) zaliczono go do I grupy inwalidów, a także, że termin badania kontrolnego wyznaczono na sierpień 1999 r. W tym stanie wyeksponował, że A. F. był zatrudniony w okresie od 1 października 1996 r. do 30 września 1999 r., a stosunek pracy ustał w wyniku porozumienia stron. Od dnia 1 października 1999 r. pozostaje on bez zatrudnienia.

Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że rozwiązanie stosunku pracy strony nastąpiło już po utracie z dniem 31 sierpnia 1999 r. ważności wydanego w stosunku do P. F. orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia nr (...) w G. z dnia (...) albowiem po dniu 31 sierpnia 1999 r. Dopiero, jak zaznaczyło, kolejnym orzeczeniem Miejskiego Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia (...) zaliczono P. F. do znacznego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem, że znaczny stopień niepełnosprawności istnieje od dnia 10 marca 2010 r. Zaakceptowało przy tym w pełni pogląd organu pierwszej instancji i stwierdziło, że w wyniku analizy całokształtu zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, nie znalazło podstaw do zajęcia w przedmiotowej sprawie odmiennego stanowiska od zaprezentowanego w zaskarżonej w trybie odwoławczym decyzji organu pierwszej instancji.

Jednocześnie podało, że z art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, iż specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wyjaśniło, że pojęcie rezygnacji z zatrudnienia oznacza faktyczną rezygnację z zarobkowania i przeniesienie swojej aktywności zawodowej na sprawowanie opieki nad członkiem rodziny. Kolegium wyjaśniło, iż sprawowanie opieki winno być wyłącznym powodem rezygnacji z zatrudnienia, natomiast rezygnacja z zatrudnienia oznacza, że podjęcie zatrudnienia było możliwe, gdyż osoba rezygnująca była zdolna do pracy. Podstawowym kryterium do ubiegania się o przedmiotowe świadczenie jest zaistnienie związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną.

Podsumowując podkreśliło, że niepełnosprawność brata strony powstała w okresie, gdy A. F. pozostawał bez zatrudnienia, gdyż orzeczenie, które poprzedziło rozwiązanie jego stosunku pracy z dniem 30 września 1999 r., utraciło ważność z dniem 31 sierpnia 1999 r., a następne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Miejskiego Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. datuje się na dzień (...). Orzeczeniem tym zaliczono P. F. do znacznego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem, że znaczny stopień niepełnosprawności istnieje od 10 marca 2010 r., czyli później niż ustanie stosunku pracy strony. Wskazuje to na brak związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną co stanowi samodzielną przesłankę do odmowy przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że twierdzenia skarżącego, że P. F. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wydane bezterminowo z 1996 r. są "gołosłowne" i nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Zauważyło, że organ pierwszej instancji przeprowadził w tym zakresie postępowanie wyjaśniające i ustalił, że orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia nr (...) w G. z dnia (...) utraciło ważność z dniem 31 sierpnia 1999 r. Kolejne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności P. F. uzyskał dopiero w 2010 r., co - jak podkreśliło - potwierdził odwołujący się w oświadczeniu złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej w trakcie prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego Na zakończenie wyraziło stanowisko, że w obecnym stanie prawnym ukształtowanym w art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych przesłanką konieczną, warunkującą przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego jest rezygnacja z zatrudnienia, co w sprawie nie wystąpiło.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona skarżąca - analogicznie jak w odwołaniu - zaskarżonej decyzji zarzuciła, co do zasady błędną wykładnię prawa materialnego polegającą na przyjęciu, że nie przysługuje jej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z rezygnacją z zatrudnienia podczas gdy zrezygnowała z zatrudnienia ażeby opiekować się niepełnosprawnym bratem. Formułując zarzuty wskazała, że decyzje I i II instancji:

po pierwsze - "oparto o dowód z oświadczenia ZUS o/Z. i wyjaśnienia Koordynatora Referatu Świadczeń Rodzinnych Ośrodka Pomocy Społecznej w G. na podstawie, których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i treść okazały się fałszywe, oraz błędne co do prawa";

po drugie - "wydano w oparciu o ww. fałszywy co do treści, okoliczności i błędny co do prawa dowód jako nieważne bez podstawy prawnej, lub z rażącym naruszeniem prawa dotyczące, jakiś starych i nowych przepisów prawa administracyjnego, rentowego i rodzinnego", po trzecie - "naruszenie prawa materialnego administracyjnego, rentowego i rodzinnego przez błędną wykładnię, lub niewłaściwe zastosowanie, gdy dotyczy, jakiś starych i nowych przepisów prawa administracyjnego, rentowego i rodzinnego", po czwarte - "naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w oparciu o ww. fałszywy co do treści, okoliczności i błędny co do prawa dowód mający istotny wpływ na wynik sprawy".

W motywach skargi jej autor wskazał, że "z materiału dowodowego skarżącego A. F. wynika jednoznacznie, że w latach 1996-2013 organ rentowy ZUS o/Z. nie kwestionował uprawnień brata P. F. jako osoby legitymującej się trwałym znacznym stopniem niepełnosprawności i wymagającym opieki innej osoby z orzeczeniem i decyzją ZUS z (...) wydaną bezterminowo i wypłacał mu waloryzowaną rentę inwalidzką z dodatkiem pielęgnacyjnym stosowną do znacznego stopnia jego niepełnosprawności". W jego opinii nieprawdziwe jest "co do treści, okoliczności i błędne co do prawa" stwierdzenie organów pierwszej i drugiej instancji, że:

po pierwsze - nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy między jego rezygnacją z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad bratem, a także po drugie - w momencie jego rezygnacji z zatrudnienia brat nie legitymował się znacznym stopniem niepełnosprawności.

Strona skarżąca wniosła o:

1)

uchylenie w całości decyzji organów I i II instancji,

2)

nakazanie organowi I instancji wydanie decyzji o prawie do specjalnego zasiłku opiekuńczego,

3)

przeprowadzenie rozprawy z udziałem stron,

4)

przesłuchanie w charakterze świadków osób wymienionych w skardze na okoliczność fałszywych co do treści, okoliczności i błędnych co do prawa oświadczenia i wyjaśnień,

5)

zobowiązanie OPS w G. do naliczenia odsetek ustawowych od dnia 1 lipca 2013 r. za zwłokę do chwili wydania decyzji o przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego,

6)

zwolnienie jej z kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie przywołując dotychczas prezentowaną argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r. W 14/94, (Dz. U. , Nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny - możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która - zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że - co do meritum - nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania.

Istota sporu w sprawie dotyczy kwestii wypełnienia przez osobę ubiegającą się o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego przesłanki z art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych w postaci rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - jak chce tego strona skarżąca czy też nie, jak wywodzi organ.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jedyną z unormowanych w nim przesłanek, właśnie sporną, gdyż uzasadniającą odmowę przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia jest "rezygnacja z zatrudnienia". Zgodnie z przywołanym artykułem - specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zdaniem Sądu trafnie zatem organ odwoławczy, za organem pierwszoinstancyjnym, stwierdził, że warunkiem koniecznym do uzyskania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Prawidłowo również uznał, że skarżący nie spełnił ustawowego warunku w postaci "rezygnacji z zatrudnienia", a wymaganego do otrzymania przedmiotowego świadczenia. Trafnie organ odwoławczy w tym zakresie podniósł, że rozwiązanie stosunku pracy strony nastąpiło już po utracie z dniem 31 sierpnia 1999 r. ważności wydanego w stosunku do P. F. orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia nr (...) w G. z dnia (...) albowiem po dniu 31 sierpnia 1999 r. Z uwagi na zarysowany w sprawie spór, wskazać należy, że dopiero kolejnym orzeczeniem Miejskiego Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia (...) zaliczono P. F. do znacznego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem, że znaczny stopień niepełnosprawności istnieje od dnia 10 marca 2010 r. Orzeczenie to także nie jest bezterminowe albowiem zgodnie z jego postanowieniem zawartym w pkt III ważne jest do dnia 30 kwietnia 2015 r. Tymczasem, czego nie kwestionuje skarżący jego stosunek pracy ustał po dniu 30 września 1999 r.

W tym miejscu - z uwagi na zarzuty zawarte w skardze - wskazać należy, że z pisma ZUS O/Z. z dnia 30 września 2013 r. jednoznacznie wynika, że "P. F. w miesiącu wrześniu 1999 r. nie legitymował się orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji. Orzeczenie z dnia 7 sierpnia 1996 r. było ważne do 31 sierpnia 1999 r. Zdaje się, że nie powinno być to sporne, wszak w oświadczeniu z dnia 14 sierpnia 2013 r. strona skarżąca złożyła oświadczenie, "że brat nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności w okresie późniejszym niż orzeczenie z (...) a wcześniejszym niż orzeczenie z (...) Brat nigdy takiego orzeczenia nie posiadał, ale pobierał świadczenie rentowe stałe".

Zdaniem Sądu prawidłowo organy orzekające w sprawie uznały, że przesłanką ustalenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w art. 16a u.s.r. jest faktyczna rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, pozostająca w związku przyczynowym i w związku czasowym z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Oczywistym jest, że ustawodawca zawęził krąg podmiotów uprawnionych do specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie tylko uzależniając jego przyznanie od spełnienia kryterium dochodowego, ale także ograniczył możliwość uzyskania zasiłku tylko do osób rezygnujących z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Normując przesłanki podmiotowo - przedmiotowe, które dla ziszczenia się warunku uzyskania przedmiotowego świadczenia muszą wystąpić łącznie, nie wskazał odstępstw i wyjątków. Z kręgu podmiotów uprawnionych do zasiłku opiekuńczego wyłączono zatem osoby niepodejmujące zatrudnienia z tego powodu. Nie może budzić wątpliwości, że wymagana przez art. 16a ust. 1 u.ś.r., rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wiąże się z wcześniejszym zakończeniem trwającego stosunku pracy lub wykonywania innej pracy zarobkowej, powiązana z celem, jakim jest sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną. Tym samym pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki niezbędne jest istnienie bezpośredniego związku przyczynowego. Stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 977/13. Zawarte tam poglądy Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje i podziela.

W wyroku tym przyjęto, że w aktualnym stanie prawnym osoba uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego musi zrezygnować z zatrudnienia z własnego wyboru w określonym ustawą celu, a przez rezygnację z zatrudnienia nie można w związku z tym rozumieć niepodejmowania zatrudnienia. Gdyby intencją ustawodawcy było przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego również osobom, które nie podejmują zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, to z pewnością dałby temu wyraz tak, jak uczynił to przy ustalaniu przesłanek uprawniających do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Ustawodawca w art. 17 ust. 1 u.ś.r. jednoznacznie wskazał, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może być przyznane określonym osobom (po spełnieniu innych warunków przewidzianych w tym przepisie), jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Natomiast w przypadku świadczenia, o które ubiega się strona skarżąca, tj. specjalnego zasiłku opiekuńczego ustawodawca wskazał wyłącznie na przesłankę rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Tym samym okoliczność, że osoba ubiegająca się o taki zasiłek, nie podejmuje zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nie może być uznany za spełnienie przesłanki wymaganej przez art. 16a ustawy.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ażeby przyznać stronie skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy musiałby zachodzić wyraźny i bezpośredni związek czasowy i przyczynowy pomiędzy rezygnacją przez nią z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad bratem. Tymczasem dokonane w sprawie ustalenia na związek taki nie wskazują. W sprawie nie budzi wątpliwości, że:

po pierwsze - ostatni stosunek pracy skarżącego ustał po dniu 30 września 1999 r., oraz że od tego czasu nie był on czynny zawodowo, po drugie - brat skarżącego legitymuje się orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia nr (...) w G. z dnia (...) które utraciło ważność z dniem (...) oraz następnym z dnia (...) mocą którego zaliczono P. F. do znacznego stopnia niepełnosprawności ze wskazaniem, że znaczny stopień niepełnosprawności istnieje od dnia 10 marca 2010 r.

Podsumowując podkreślenia wymaga, że nie można uznać, że skarżący zrezygnował z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad bratem legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Tym samym organy orzekające nie mogły zadośćuczynić żądaniu strony skarżącej, gdyż zobowiązane są działać przede wszystkim na podstawie obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa, o czym stanowi art. 7 Konstytucji RP i art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.). Tylko łączne spełnienie wyszczególnionych przez ustawodawcę, a szeroko wskazanych powyżej warunków pozwalałoby na pozytywne załatwienie przedmiotowego wniosku.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał - jak wykazano wyżej - że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Tym samym, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.