Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 48150

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 5 lipca 1999 r.
IV SA 941/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA M. Rzążewska.

Sędziowie NSA: W. Rauk, Z. Niewiadomski (spr.).

Protokolant: A. Sosińska.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 27 lutego 1992 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił Zakładowemu Klubowi Sportowemu "S." karę pieniężną łączną za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska w 1991 r.

Pismem z dnia 7 kwietnia 1992 r. ZKS "S." wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o odroczenie na okres 5 lat terminu płatności przedmiotowej kary pieniężnej łącznej. W związku ze spełnianiem warunków dotyczących odroczenia kary, wynikających z art. 110c ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (tekst jedn. Dz. U. Nr 49 z 1994 r., poz. 196 z późn. zm.), Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia 28 kwietnia 1992 r. odroczył do dnia 31 grudnia 1996 r. termin płatności przedmiotowej kary.

Decyzją z dnia 19 lutego 1993 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił Zakładowemu Klubowi Sportowemu "S." karę pieniężną łączną za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska w 1992 r., a następnie na wniosek strony decyzją z dnia 24 maja 1993 r. odroczył do dnia 31 grudnia 1996 r. termin płatności przedmiotowej kary pieniężnej.

Warunkiem odroczenia terminu płatności kary łącznej ustalonej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska w 1991 r. była budowa ekranu dźwiękochłonnego dla toru żużlowego na stadionie ZKS "S.", wg projektu opracowanego przez Biuro Projektów Dróg i Mostów "T.", mającego na celu zmniejszenie emisji hałasu do środowiska do wartości nie powodującej przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

Ze względu na trudności finansowe, ZKS "S." zalecił do "I." SA opracowanie projektu i wykonanie tańszego ekranu dźwiękochłonnego. Warunkiem odroczenia terminu płatności kary pieniężnej łącznej ustalonej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska w 1992 r. było wykonanie ekranu. Bezsporne w sprawie pozostaje, że ekranu takiego nie wykonano.

W związku z powyższym Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia 28 stycznia 1997 r. podwyższył o 50% ZKS "S." karę pieniężną łączną ustaloną za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska w roku 1991 i 1992.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył ZKS "S". W odwołaniu Klub podniósł, iż budowa ekranu dźwiękochłonnego budziła duże wątpliwości (wysokie koszty), a ponadto pomimo że zapewniał on ograniczenie emisji hałasu w kierunku budynku J.R. (skarżącego się na hałas pochodzący ze stadionu), to zachodziła obawa odbicia hałasu w kierunku N. Nadto odwołujący się stwierdził, że w lipcu 1994 r. została zawarta ugoda pomiędzy J.R. a ZKS "S." na wykonanie przez ZKS S. zabezpieczeń ograniczających emisję hałasu do budynku mieszkalnego przy ul. H. W wyniku przeprowadzonej modernizacji (wymiana drzwi i okien) poziom hałasu wewnątrz budynku zmniejszył się do 41 dB. W związku z powyższym strona wnosiła również o odliczenie poniesionych kosztów (24.713,30 zł) od kary łącznej ustalonej za ponadnormatywną emisję hałasu do środowiska.

Decyzją z dnia 11 kwietnia 1997 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 28 stycznia 1997 r.

Pismem z dnia 9 maja 1997 r. Zakładowy Klub Sportowy "S." zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu Klub podniósł, iż przyczyną do wydania decyzji określającej dla ZKS "S." dopuszczalny poziom hałasu przenikający do środowiska, a następnie decyzji o karze, była skarga J.R., zamieszkałego przy ul. H. W lipcu 1994 r. ZKS "S." zawarł z nim ugodę i zobowiązał się do wymiany stolarki budowlanej w mieszkaniu skarżącego, celem zapewnienia odpowiedniego komfortu akustycznego w mieszkaniu. Powyższe zobowiązanie zostało wykonane, w związku z tym strona uważa, iż został spełniony wymóg ochrony zdrowia innymi środkami niż budowa ekranu akustycznego. Ponadto ZKS "S." uważa, iż niezaliczenie kwot poniesionych na poprawę klimatu akustycznego w mieszkaniu J.R. jest naruszeniem art. 7 kpa, gdyż nie został wyjaśniony stan faktyczny. Strona uważa również, że ze względu na to, iż na zawody żużlowe przychodzi kilka tysięcy kibiców, to sprawa powinna być rozpatrzona w aspekcie słusznego interesu obywateli - gdyż interes jednostki (J.R.) został zaspokojony.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia 11 kwietnia 1997 r.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Bezsporne jest, iż ZKS "S." nie wykonał przedmiotowego ekranu akustycznego. Podstawą zaś odroczenia terminu płatności kary pieniężnej łącznej za 1991 i 1992 r. było wykonanie ww. inwestycji. Tym samym nie zostały spełnione warunki do odroczenia terminu płatności kary pieniężnej łącznej ustalonej za 1991 i 1992 rok.

Stosownie do regulacji art. 110c ust. 6 przywołanej wyżej ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska karę, której termin płatności został odroczony, podwyższa się o 50% i pobiera niezwłocznie po upływie okresu odroczenia, jeżeli inwestycje, o których mowa w ust. 2, nie zostały wykonane i oddane do użytku w tym okresie.

Zgodzić się trzeba z Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska, że kara, której termin płatności odroczono, ustalona została za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska, a nie za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a jeżeli tak, to z tego punktu widzenia na znaczeniu tracą te działania strony skarżącej, które podjęte zostały na rzecz wyciszenia mieszkania lokatora sąsiedniego budynku.

Za bezpodstawne uznać też należy oczekiwanie strony skarżącej, że sprawa winna być załatwiona w zgodzie z interesem kilku tysięcy kibiców, błędnie utożsamianym ze słusznym interesem obywateli.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.