Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 48136

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 11 maja 1999 r.
IV SA 769/96

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA W. Rauk.

Sędziowie NSA: J. Kabat-Rembelska, P. Piszczek (spr.).

Protokolant: I. Wąsiewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 23.3.1996 r. - Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 31.1.1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (tj. Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196) w zw. z art. 40 ust. 1 i 4 i art. 66 ustawy z dnia 7.7.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) oraz rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.5.1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 52, poz. 284), po rozpatrzeniu zażalenia J.K., uchylił postanowienie Wojewody z dnia 9.12.1993 r. - i umorzył postępowanie organu I instancji.

W motywach wskazano, że tym ostatnim postanowieniem pozytywnie zaopiniowano lokalizację zakładu ślusarskiego położonego w S. przy ul. H., przy założeniu, że zostaną spełnione warunki zawarte w orzeczeniu.

Rozpatrując zażalenie Jerzego K. organ II instancji wskazał, iż w trakcie postępowania odwoławczego weszła w życie powołana wyżej ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 40 ust. 1 i 4 wymaga, aby decyzje dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu były uzgadniane z Ministrem Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (w przypadku inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi), bądź wojewodą (w przypadku inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska). Jednocześnie art. 66 ww. ustawy stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy tejże ustawy.

Mając na względzie to, że zakład ślusarski nie zalicza się w świetle cyt. przepisów rozporządzenia MOŚZNiL w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi (...) do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska, przeto orzeczono jak w sentencji.

Od powyższego postanowienia skargę wniósł Jerzy K. stwierdzając, że organ II instancji nie wziął pod uwagę:

- lokalizacji warsztatu ślusarskiego na działce o szerokości zaledwie 14 m, do której przylegają budynki mieszkalne,

- faktu, że lokalizacja obiektu pozostaje w sprzeczności z opiniami Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego z dnia 14.12.1993 r. i 18.1.1994 r.

Skarżący zażądał też, aby Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, czy w przedmiotowej sprawie zachowano przepisy dotyczące ochrony środowiska, ochrony przeciwpożarowej, w zakresie natężenia hałasu, bądź też ustalił, kto powinien w tym zakresie ocenić zachowanie stosownych norm.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym sądowa kontrola decyzji (postanowień) administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich zgodności z prawem. Oceniając wydane w sprawie postanowienie organu II instancji Sąd nie stwierdził, aby zostało ono wydane z naruszeniem prawa materialnego, względnie takim naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

W zaskarżonym postanowieniu trafnie zwrócono uwagę na to, iż w toku postępowania - po wydaniu przez organ I instancji - nastąpiła zmiana stanu prawnego. Weszła w szczególności w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) oraz wydane na podstawie art. 40 ust. 5 pkt 1 i pkt 2 lit. b) tej ustawy rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.2.1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 52, poz. 284), które to akty sprawiły, iż decyzje w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu muszą być uzgadniane z:

a) Ministrem Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz Głównym Inspektorem Sanitarnym - w odniesieniu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi;

b) Wojewodą i właściwym państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym - w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska (art. 40 ust. 1 i 4 pkt 1 i 2 powołanej ustawy).

Szczegółowe regulacje powołanego wyżej rozporządzenia nie traktują zakładu ślusarskiego jako obiektu szczególnie szkodliwego dla środowiska i zdrowia ludzi, ani też jako inwestycji mogącej pogarszać stan środowiska (§ 2 i 3 cyt. rozporządzenia).

Powyższe ustalenia pozwalają uznać, że odpada w związku z tym potrzeba uzyskiwania jakichkolwiek w tym względzie uzgodnień.

W związku z tym postępowanie dotyczące opiniowania przez Wojewodę lokalizacji zakładu ślusarskiego należało uznać za bezprzedmiotowe skoro - w myśl art. 66 ust. l powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - stosuje się nową regulację. Zatem wydane w tej kwestii postanowienie organu II instancji jest w pełni prawidłowe.

W uzupełnieniu powyższych rozważań wskazać trzeba, że skarżący będzie mógł realizować swoje uprawnienia - co podnosi się w skardze - na dalszych ewentualnych etapach postępowania administracyjnego, tj. m.in. w zakresie możliwości negowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Mając na względzie treść art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11.V.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.