Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54722

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 8 marca 2001 r.
IV SA 71/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz.

Sędziowie NSA: Bogusław Moraczewski, Wiesław Rauk (spr.).

Uzasadnienie faktyczne

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po dwukrotnym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia 10 września 1998 r., opartym na przepisach art. 106 kpa oraz art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, odmówił uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla Zakładu Przetwórstwa.

Postanowienie to, zakwestionowane w zażaleniu Przedsiębiorstwa "A." w Z., zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 grudnia 1998 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ orzekający, po zrelacjonowaniu dotychczasowego toku postępowania w sprawie, ograniczył się do stwierdzenia, iż po wnikliwym przeanalizowaniu przedłożonych materiałów doszedł do wniosku, że w dalszym ciągu brak jest interpretacji Urzędu Miejskiego w Z. w sprawie ustaleń planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. odnośnie działki nr 35 przy Al. Z., w związku z czym nie można stwierdzić, czy usytuowanie projektowanej inwestycji na proponowanym terenie jest zgodne z ustaleniami ww. planu.

W związku z tym postanowił jak w rozstrzygnięciu.

W skardze do naczelnego Sądu Administracyjnego na to postanowienie Przedsiębiorstwo A. Anna P. w Z., zarzucając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 6, 7, 8 i 139, a także art. 40, 42 i 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, domagało się jego uchylenia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z uregulowań zawartych w przepisach art. 15 i art. 138 w związku z art. 144 kpa wynika , że zarówno organ odwoławczy, jak i organ rozpatrujący zażalenie obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji. Nie może się on zatem ograniczyć jedynie do kontroli orzeczenia organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę merytorycznie - o ile nie występują w sprawie przesłanki do rozstrzygnięcia kasacyjnego (art. 138 § 2 kpa). Temu podstawowemu wymogowi procesowemu nie czyni zadość zaskarżone postanowienie. Brak jest w nim nie tylko rozstrzygnięcia merytorycznego, ale nawet jakiejkolwiek oceny stanowiska wyrażonego w postanowieniu organu I instancji. Jedyny argument przytoczony w zaskarżonym postanowieniu, mający uzasadniać utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, to jest brak interpretacji Urzędu Miejskiego w Z. ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie działki inwestora, jest o tyle niezrozumiały, że już w poprzednim postanowieniu z dnia 14 lipca 1998 r. Główny Inspektor Sanitarny stwierdził brak kompetencji organów Inspekcji Sanitarnej do uzależnienia uzgodnienia przewidzianego w art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym od oceny zgodności projektu inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to zasługuje przy tym na pełną aprobatę, jako że organem oceniającym zgodność zamierzeń inwestycyjnych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest - stosownie do art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - wyłącznie organ uprawniony do wydania w danej sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ ten występując do właściwych instytucji o uzgodnieniu takiej decyzji, w sposób dorozumiany wskazuje na dokonanie przez niego pozytywnej oceny projektu inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Do skutecznego zaś zakwestionowania takiej oceny właściwym może być jedynie - po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - organ administracyjny wyższego stopnia (działający w trybie odwoławczym bądź w trybie nadzoru).

Zaskarżone postanowienie, z przyczyn wyżej wymienionych, nie spełnia podstawowych wymogów określonych w art. 107§ 3 kpa, przez co nie zezwala na odparcie zarzutów skargi, dlatego z mocy art. 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy o NSA (Dz. U z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.