Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54734

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 23 maja 2000 r.
IV SA 596/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz.

Sędziowie NSA: Wiesław Rauk (spr.), Bogusław Moraczewski.

Protokolant: Dorota Jackiewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Miasta i Gminy K. decyzją z dnia 16 września 1989 r., opartą na art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., nakazał Franciszkowi P. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 24 października 1989 r. Decyzją z dnia 7 listopada 1997 r., opartą na art. 155 kpa, Wojewoda odmówił uwzględnienia wniosku Franciszka P. o uchylenie ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 24 października 1999 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy K. z dnia 16 września 1989 r., nakazującą Franciszkowi P. rozbiórkę budynku mieszkalnego na działce położonej w K. przy ul. M.

Decyzja ta, zakwestionowana w odwołaniu Franciszka P., została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 1998 r. W uzasadnieniu tej decyzji zostało podniesione, że w sprawie nie wystąpiły przewidziane w art. 155 kpa przesłanki do uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej. W szczególności na weryfikację decyzji ostatecznej w trybie tego przepisu nie zezwalają przepisy szczególne, tj. rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, które zostały naruszone przez skarżącego przy usytuowaniu objętego rozbiórką budynku.

W skardze do naczelnego Sądu Administracyjnego Franciszek P. domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżący zarzucił, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 155 kpa przez nieuwzględnienie istniejących przesłanek do uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę budynku, a także pominięcie faktu, iż decyzja nakazująca rozbiórkę budynku została wydana w 1989 r., zaś postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w lutym 1997 r., co uzasadnia twierdzenie, iż wykonanie nałożonego obowiązku uległo przedawnieniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Kwestionowanie przez skarżącego w postępowaniu dotyczącym uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 kpa istnienia podstaw prawnych do nakazania rozbiórki budynku mieszkalnego oraz powoływanie się na przedawnienie wykonania tej decyzji jest bezprzedmiotowe, ponieważ ten tryb weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych przewidziany jest do decyzji prawidłowych, a ich uchylenie lub zmianę uzasadnia interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ administracyjny orzekający na podstawie art. 155 kpa nie jest zatem władny ani do oceny zgodności z prawem, ani tym bardziej do pozbawienia mocy prawnej decyzji, która jest objęta wnioskiem strony o jej uchylenie lub zmianę z przyczyn wskazanych w art. 155 kpa. Do wzruszenia decyzji wadliwych przewidziane są tryby nadzwyczajne w postaci wznowienia postępowania (art. 145 § 1) oraz stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 §1).

Do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa konieczne jest - co prawidłowo podniosły organy obu instancji - aby nie sprzeciwiały się temu przepisy szczególne. Oznacza to, że w przypadku dotyczącym budowy obiektu budowlanego, musiało by zostać wykazane, iż obiekt ten spełnia wszystkie wymogi przewidziane w przepisach Prawa budowlanego. To, że budynek objęty decyzją o jego rozbiórce takich wymogów nie spełnia, zostało rozstrzygnięte decyzją ostateczną Naczelnika Miasta i Gminy K. z dnia 16 września 1989 r., która - jak to wyżej wykazano - nie może być kwestionowane w postępowaniu opartym na art. 155 kpa.

Z tych przyczyn oraz z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA (Dz. U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.