Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 53354

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 23 maja 2001 r.
IV SA 567/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący sędzia NSA: E. Janeczko (spr.).

Sędziowie NSA: B. Moraczewski, A. Plucińska-Filipowicz.

Protokolant: P. Jędrasik.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z 25 listopada 1998 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S., po rozpatrzeniu wniosku Marii S. oraz Marianny i Kazimierza P., ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych ze zbiornikami na nieczystości ciekłe.

Po rozpatrzeniu odwołania Teresy C., Marii C., Jacka R., Andrzeja D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z 5 marca 1999 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja ma być realizowana na działkach Nr 5/2, 4/2 i 3/2 położonych w S. Według planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonego uchwałą z 25 czerwca 1992 r., teren obejmujący te działki przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem wszystkich rodzajów usług i produkcji, nieuciążliwych dla otoczenia. Jest to wg planu obszar o ekstensywnej zabudowie, z wysokością zabudowy od 2 do 2,5 kondygnacji na działkach o powierzchni powyżej 900 m2. Stanowi strefę urbanizacji kontrolowanej z potrzebą uzgodnienia decyzji z architektem miejskim w oparciu o wytyczne urbanistyczne.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Teresa C. i Jacek R. wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego i "zobowiązanie organu samorządowego do uwzględnienia interesu prawnego działek skarżących poprzez uwzględnienie w decyzji normalnego dostępu do drogi publicznej z działek skarżących".

Zarzucają, że osoby zainteresowane nie brały udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, a ponadto decyzja 68/98 wraz z załącznikiem jest sprzeczna z wcześniejszą decyzją 15/98 wraz z załącznikiem. Powołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji służebność drogi ma 4 m szerokości. Według zaś decyzji 15/98 realizacja inwestycji jest możliwa pod warunkiem zapewnienia dojazdu o szerokości 5 m.

W odpowiedzi na skargę potwierdzono stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji z podkreśleniem, że Andrzej D. i Jacek R. nie brali udziału w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakończonego decyzją z 25 listopada 1998 r., jednak wnieśli odwołanie od tej decyzji, skarżący mają dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowioną służebność w akcie notarialnym z 6 listopada 1998 r., a decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi podstawy wyodrębnienia drogi publicznej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Według poglądu zawartego w uchwale pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 1995 r. (IV SA 13/95, ONSA 1995, z. 4, poz. 154), stroną postępowania o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być właściciel lub użytkownik wieczysty sąsiedniej działki. Przymiot strony w tym przypadku jest jednak uzależniony od interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa. Skarżący powinni więc brać udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji przy stwierdzeniu istnienia po ich stronie wspomnianego interesu. Niebranie przez nich udziału w postępowaniu zakończonym decyzją organu pierwszej instancji nie stanowi jednak podstawy uchylenia kwestionowanych w skardze decyzji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Złożyli oni bowiem odwołanie i wobec tego brali udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną.

Jak słusznie podkreślono w odpowiedzi na skargę, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do "wyodrębnienia" drogi publicznej. Zawarte więc w tym zakresie twierdzenia skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mimo to należało uchylić zaskarżoną decyzję z następujących względów.

Choć, jak wyżej wspomniano, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może ustanawiać drogi publicznej (ani innej drogi), to jednak określa warunki, między innymi, w zakresie komunikacji (art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Oznacza to możliwość (a także potrzebę) formułowania rozwiązań we wspomnianym wyżej zakresie. Jeżeli decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca działki sąsiedniej przyjęła w zakresie komunikacji określone rozwiązania, a właściciel tej działki zarzuca w odwołaniu sprzeczność takich rozwiązań dotyczących działki inwestora (inwestorów), to obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się do tej kwestii. Taki obowiązek istnieje, wobec wymagania zawartego w art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym o potrzebie uwzględnienia interesu osób trzecich. Tymczasem zaskarżona decyzja ograniczyła się tylko do stwierdzenia o istnieniu po stronie skarżących dostępu do drogi publicznej, wobec ustanowienia służebności w akcie notarialnym z 6 listopada 1998 r. Skarżący zaś, także na rozprawie sądowej, z powołaniem się na załącznik graficzny decyzji Nr 15/98, wskazywali pas gruntu oznaczony na tym załączniku jako projektowana droga, podczas gdy, wg ich twierdzeń, na przedłużeniu tego pasa gruntu, decyzja Nr 86/98 (decyzja I instancji dotycząca warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na działce inwestorów) przewiduje lokalizację budynku czy budynków. Wspomniana potrzeba ustosunkowania się do tej kwestii powinna dotyczyć tego, czy oznaczona w załączniku graficznym projektowana droga ma charakter warunków komunikacji w rozumieniu powołanego przepisu art. 42 ust. 1 pkt 4 oraz czy zarzucana przez skarżących sprzeczność decyzji Nr 86/98 i Nr 15/98 narusza ich interesy, których ochronę przewiduje pkt 5 ust. 2 art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, należało uchylić zaskarżoną decyzję.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.