Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54732

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 7 marca 2000 r.
IV SA 2596/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Edward Warzocha.

Sędziowie NSA: Andrzej Gliniecki, Zofia Flasińska (spr.).

Protokolant: Dorota Jackiewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Kierownik Urzędu Rejonowego w O. decyzją z 29.10.1996 r., na podstawie art. 48 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), nakazał Małgorzacie i Arkadiuszowi K. rozebranie domku letniskowego na działce nr 28/10 w M. w terminie do 15.12.1996 r., albowiem wybudowali go w 1996 r. bez pozwolenia na budowę.

Na skutek odwołania Arkadiusza K. Wojewoda decyzją z 16.12.1996 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu jej wykonania i ustalił nowy termin rozbiórki do 30.05.1997 r., w pozostałej zaś części decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.

Następnie, pismem z 14.11.1997 r., Arkadiusz K. zwrócił się do Wojewody o zmianę decyzji z 16.12.1996 r. i odroczenia terminu rozbiórki do końca 1998 r. Wtedy bowiem uzyskałby stosowną lokalizację, gdzie mógłby przenieść ten domek letniskowy. Trwają bowiem prace związane ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego gminy O.

Wojewoda decyzją z 28.11.1997 r. na podstawie art. 155 kpa uchylił własną decyzję z 16.12.1996 r. w części dotyczącej terminu rozbiórki i ustalił nowy termin rozbiórki do 30.05.1998 r.

Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Arkadiusz K. w części dotyczącej terminu rozbiórki domku letniskowego, podnosząc, iż sporządzono już studium nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym studium działka skarżącego została przewidziana do terenów rekreacyjnych. Plan zagospodarowania przestrzennego ma być opracowany do końca 1998 r. i wtedy mógłby przedmiotowy domek przenieść we właściwe miejsce.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., nie przewidują możliwości legalizacji obiektów budowlanych wybudowanych samowolnie po 1.01.1995 r. Termin rozbiórki spornego obiektu został przedłużony na wniosek skarżącego z uwagi na okres jesienno-zimowy. Z informacji Urzędu Miasta w O. wynika, iż nie podjęto jeszcze uchwały o przystąpieniu do zmiany plany zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości M.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesiono to w skardze.

Jak wynika z Uchwały Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1.06.1998 r., sygn. akt OPS 2/98, opublikowanej ONSA 4/1998, poz. 108, w decyzji wydanej na podstawie art. 48 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U Nr 89 poz. 414 z późn. zm.) nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, nie można ustalić terminu jej wykonania. Przepis art. 48 Prawa budowlanego nie uprawnia organu do określenia terminu wykonania nakazanej rozbiórki.

Art. 48 Prawa budowlanego przewiduje jedynie, iż w razie spełnienia określonej w nim przesłanki, właściwy organ administracji orzeka o obowiązku strony dokonania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Nie określono zatem ustawowego terminu wykonania tego obowiązku, nie przewidziano też możliwości orzeczenia o terminie wykonania go w decyzji administracyjnej. Również przepisy ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.) nie mogą stanowić materialnoprawnej podstawy do wydania prze organy administracji rozstrzygnięć w postaci decyzji administracyjnych, zarówno co do udzielenia uprawnień czy nakładania obowiązków, zawierania w decyzji administracyjnej klauzul dodatkowych, jak i określenia terminu wykonania decyzji administracyjnych. Treść decyzji może wynikać wyłącznie z przepisów prawa materialnego a nie z przepisów normujących postępowanie egzekucyjne w administracji.

Z przytoczonych względów należało uznać, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, a to zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

Uwzględniając treść art. 29 ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.), Sąd objął zakresem swojego badania również decyzje wydane w postępowaniu zwykłym w sprawie o rozbiórkę przedmiotowego domku letniskowego. Zarówno decyzja organu I instancji z 29.10.1996 r. o nakazie rozbiórki, jak i decyzja organu odwoławczego z 16.12.1996 r. zawierały orzeczenie w zakresie terminu wykonania rozbiórki.

Uwzględniając powyższe wywody i treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1.06.1998 r., obie decyzje w zakresie orzeczenia terminu wykonania rozbiórki zostały wydane bez podstawy prawnej, co skutkuje koniecznością orzeczenia ich nieważności w tej części.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.