Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54729

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 9 stycznia 2001 r.
IV SA 2254/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA T. Cysek (spr.).

Sędziowie NSA: W. Rauk, G. Niemiałtowska.

Protokolant: D. Jackiewicz.

Uzasadnienie faktyczne

W kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego mieści się orzekanie także w sprawie skarg na postanowienia wydawane w postępowaniach administracyjnych - jednak tylko wtedy, gdy są one zaskarżalne, kończą postępowanie albo rozstrzygają sprawę co do istoty (art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Objęte skargą w niniejszej sprawie postanowienie do żadnej z wymienionych wyżej kategorii nie należy. W szczególności, nie kończyło ono postępowania ani nie załatwiło sprawy co do istoty, ale rozstrzygało jedynie kwestię wpadkową w toku trwania sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji.

Nie można też przyjąć jego zaskarżalności w postępowaniu administracyjnym.

Wypada tu zwrócić uwagę na zróżnicowanie w tekście Kodeksu postępowania administracyjnego dla określenia zakresu zaskarżalności postanowień. Użyty w art. 159 § 2 kpa termin wskazuje, iż zażalenie służy tylko na postanowienie "o wstrzymaniu wykonania" i jest zdecydowanie węższe np. od regulacji zawartej np. w art. 152 § 2 kpa, gdzie mówi się o przysługiwaniu zażalenia "w sprawie wstrzymania" (tj. we wszystkiego rodzaju rozstrzygnięciach, gdy tylko dotyczą one wstrzymania wykonania).

Taka interpretacja art. 159 § 2 kpa jest powszechnie przyjmowana (por. np. Z Janowicz Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1999, wydanie III, s. 456, M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000, s. 938, na pogląd taki powołuje się także B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2000, s. 679).

Na wynik sprawy nie mogło mieć wpływu błędne pouczenie udzielone skarżącemu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kwestii możliwości kwestionowania wydanego postanowienia przed Sądem administracyjnym.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.