Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54723

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 1 czerwca 2001 r.
IV SA 2086/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: S. NSA Tadeusz Cysek.

Sędziowie NSA: Wiesław Rauk, Zofia Flasińska (spr.).

Protokolant: Dorota Jackiewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Burmistrz Gminy K. decyzją z 21 lipca 1999 r., na podstawie art. 46a ust. 1, art. 40 ust. 1 i 42 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) odmówił Grażynie i Jarosławowi I. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, wolnostojącego na działce nr ew. 68/8 o pow. 1.100 m2 , położonej w B. przy ul. L. Organ I instancji powołał się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi B., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej K. z 18 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Województwa nr 42, poz. 138). Zgodnie z ustaleniami tego planu przedmiotowa działka położona jest w kompleksie MU, opisanym jako obszar zabudowy mieszkaniowej i usługowej z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i nieuciążliwe usługi o charakterze lokalnym. Minimalna powierzchnia działek budowlanych - 1.500 m2.

W tej sytuacji wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu byłoby sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzja taka zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym byłaby nieważna.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli Grażyna i Jarosław I. wskazując, że działkę nr 8/8 nabyli 2 czerwca 1998 r. Działka ta powstała w wyniku podziału nieruchomości nr 86 dokonanego we wrześniu 1993 r. W wyniku tego podziału powstało 6 działek o pow. 1.100 m2 każda oraz droga dojazdowa. Podział ten został zatwierdzony decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. przy założeniu zgodności z opracowanym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolejny podział części nieruchomości nr ew. 86 miał miejsce 9 października 1998 r., a więc już po uchwaleniu nowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą z 18 czerwca 1998 r. W wyniku tego podziału powstały 3 nowe działki o powierzchni 1.900 m2 każda oraz poszerzona do 8 m droga dojazdowa.

Miejscowy plan zagospodarowania nie mówi nic o podzielonych działkach przed jego uchwaleniem. Zdaniem skarżących, skoro prawo nie działa wstecz, to odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest bezprawna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z 28 września 1999 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, podnosząc, że organ prowadzący postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uprawniony i zobowiązany jest jedynie do badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 7 ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza, że jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, który wiąże zarówno organy gminy, instytucje publiczne, jak i obywateli.

Przedmiotowa działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem MU. Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego wsi B., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej K. z 18 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. nr 42, poz. 138 z 4 sierpnia 1998 r.), obszar ten przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną i nieuciążliwe usługi o charakterze lokalnym, dla którego obowiązuje minimalna powierzchnia działek budowlanych - 1.500 m2 . Natomiast działka skarżących liczy 1.100 m2.

Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli Grażyna i Jarosław I. Skarżący wskazali, że zgoda Burmistrza na podział działek o pow. 1.100 m2 sugerowała automatyczne przyjęcie takiej wielkości działek w nowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zaskarżona decyzja narusza art. 140 Kodeksu cywilnego oraz zasadę równości obywateli wobec prawa. Przedmiotowa działka leży w obszarze przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną i nieuciążliwe usługi. Zatem odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uniemożliwia im wykorzystanie tej działki zgodnie z jej charakterem, co narusza art. 140 kc.

Zasada równości obywateli wobec prawa została naruszona poprzez wydanie pozytywnych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek o nr 8/4, 8/5 i 8/7. Właściciele tych działek uzyskali już pozwolenie na budowę i rozpoczęli inwestycje.

W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Stosownie do regulacji art. 40 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139), celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie obowiązującego miejscowego planu w dacie wydania decyzji.

Bezsporne w sprawie jest to, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów wsi B., uchwalony uchwałą Rady Miejskiej K. z 18 czerwca 1998 r. , który został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa nr 42 z 4 sierpnia 1998 r. poz. 138.

Zgodnie z ustaleniami tego planu działka skarżących leży w obrębie obszaru oznaczonego symbolem MU, opisanym jako obszar zabudowy mieszkaniowej i usługowej z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i nieuciążliwe usługi o charakterze lokalnym , dla którego obowiązuje minimalna powierzchnia działek budowlanych - 1.500 m2.

Działka skarżących nr ew. 68/8 ma tylko 1.100 m2. Oznacza to, że zamierzenie inwestycyjne skarżących jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania jest nieważna. Wynika to wprost z treści art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zarzuty skargi o naruszeniu prawa własności przez dokonanie podziału przedmiotowej nieruchomości na działki o pow. 1.100 m2 w 1993 r. i uchwalenie następnie planu miejscowego z ustaleniem minimalnej powierzchni działek budowlanych w zabudowie mieszkaniowej o pow. 1.500 m2 są nieskuteczne.

Ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Władztwo planistyczne gminy obejmuje określenie reguł zabudowy terenu, nie wyłączając stopnia zainwestowania terenu i intensywności zabudowy. Wynika to z art. 10 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy. Rada Gminy jest więc kompetentna do określenia w projekcie planu miejscowego minimalnej wielkości działek pod zabudowę mieszkaniową.

Prawo własności to prawo do korzystania z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego - art. 140 kc.

Z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustalenia miejscowego planu kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

W tej sytuacji nie można mówić o bezprawnym naruszeniu prawa własności skarżących.

Zmiana planu zagospodarowania przestrzennego powoduje wygaśnięcie wydanych uprzednio decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczne z ustaleniami tego planu z wyjątkiem sytuacji, gdy wydano już decyzję o pozwoleniu na budowę. To uregulowanie świadczy o randze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wykonywaniu prawa własności.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo.

Wobec tego, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.