Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 54745

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 2 kwietnia 2001 r.
IV SA 208/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: S. NSA Alicja Plucińska-Filipowicz.

Sędziowie NSA: Zygmunt Niewiadomski, Joanna Kabat-Rembelska (spr.).

Protokolant: Dorota Jackiewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 29 stycznia 1999 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchyliło decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia 10 listopada 1998 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na nadbudowie (przebudowie dachu) segmentu domu mieszkalnego i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że Burmistrz Gminy, na wniosek Jadwigi N. - właścicielki nieruchomości przy ul. W. 8 w Gminie W., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na modernizacji oraz nadbudowie segmentu domu mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, położonego na tej nieruchomości. W decyzji niewadliwie ustalono, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., gdyż strefa, w której położona jest działka ewid. nr 8 obręb 23 przy ul. W. 8, oznaczona jest na planie symbolem MU-8 i preferuje się w niej utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi . Decyzja organu I instancji podlegała uchyleniu ze względu na:

- nieustalenie linii rozgraniczających inwestycji, co narusza art. 42 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.),

- błędną interpretację przepisów szczególnych poprzez zamieszczenia w decyzji zapisów o warunkach, jakie powinien spełniać projekt budowlany, a wynikających z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz zapisu o sytuowaniu budynku zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (M.P z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.), co narusza art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Ponadto organ uznał za bezzasadne zarzuty odwołującej się Janiny K. o braku jej zgody na planowaną inwestycję, gdyż na tym etapie postępowania zgoda taka nie jest wymagana.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Janina K. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 29 stycznia 1999 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy W. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja narusza jej prawa, gdyż nie wyrażała i nie zamierza wyrazić zgody na rozbudowę domu usytuowanego w granicy i przylegającego do jej budynku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna , lecz z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U Nr 74, poz. 368 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swojej własności kontrolę pod względem zgodności z prawem, przy czym zgodnie z art. 51 powołanej ustawy nie jest związany granicami skargi.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy może wydać decyzję określoną w art. 138 § 2 kpa, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości zachodzi wówczas , gdy organ I instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, zaś przeprowadzenia go w znacznej części konieczne jest, gdy organ I instancji nie przeprowadził przeważającej części postępowania wyjaśniającego. Dotyczyć będzie to także wypadków, gdy postępowanie wyjaśniające w całości lub znacznej części zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych.

W zaskarżonej decyzji nie wykazano, by zachodziła potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w jakimkolwiek zakresie. W związku z tym stwierdzić należy, że brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji wskazane w zaskarżonej decyzji nie odpowiadają przesłankom określonym w art. 138 § 2 kpa.

Podnieść należy , iż rzeczą organu II instancji było wyjaśnienie, czy w istocie, w decyzji Burmistrza Gminy W., nie zostały ustalone linie rozgraniczającej inwestycji. Treść decyzji organu I instancji wraz z załącznikiem graficznym nr 1 zdaje się temu przeczyć. O ile organ odwoławczy miał w tym zakresie wątpliwości, mógł uzupełnić postępowanie w trybie 136 kpa i ewentualnie wydać decyzję reformatoryjną.

Natomiast wada decyzji organu I instancji, polegająca na nieprawidłowym określeniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych, powinna być usunięta przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

W ocenie Sądu, stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd , na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 i art. 55 ust. 1 ustawy o NSA, orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.