Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 53395

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 9 listopada 2000 r.
IV SA 1618/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA T. Cysek.

Sędziowie: NSA B. Walentynowicz, del. SO G. Niemiałtowska (spr.).

Protokolant: A. Kuć.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 10 grudnia 1997 r., działając na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229), z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w O., nakazano Hannie i Mirosławowi R. dokonania, w terminie 1 marca 1998 r., rozbiórki domu letniskowego i zbiornika na ścieki wybudowanych bez pozwolenia na budowę na działce nr 4/22 w L. gm. O.

W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, iż podczas wizji lokalnej w dniu 12 kwietnia 1994 r. stwierdzono, iż na przedmiotowej działce wybudowany został bez pozwolenia na budowę dom letniskowy. Organ wskazał, że w czasie realizacji budowy obowiązywał ogólny plan zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy O., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia 19 grudnia 1992 r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 15 stycznia 1993 r., zgodnie z którym teren, na którym znajduje się przedmiotowa działka miał przeznaczenie rolnicze z możliwością przeznaczenia pod zabudowę rekreacyjną pod warunkiem sporządzenia miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania tego terenu.

Dnia 24 listopada 1995 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa został ogłoszony zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia 26 października 1995 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zespołu działek rekreacyjnych w miejscowości L., gmina O. Warunkiem legalizacji istniejących już obiektów wzniesionych bez pozwolenia, jak wskazał organ, było wybudowanie oczyszczalni ścieków i stworzenie możliwości podłączenia obiektów do kanalizacji. Stowarzyszenie Właścicieli działek "L." przyjęło na siebie obowiązek wykonania dokumentacji technicznej oczyszczalni ścieków i kanalizacji w terminie do 1 listopada 1997 r., z obowiązku tego jednak nie wywiązało się. Okoliczność ta zdaniem organu uniemożliwia dokonanie legalizacji samowoli budowlanej w niniejszej sprawie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Mirosław R. Wskazał, iż przedłożył inwentaryzację domku i jest gotów partycypować w kosztach budowy oczyszczalni ścieków i przyłączenia do kanalizacji.

Po rozpatrzeniu tego odwołania, Wojewoda O., decyzją z 17 czerwca 1998 r., działając na podstawie art. 138 § 1 kpa, art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), utrzymał w mocy ww. decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 10 grudnia 1997 r. Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu I instancji i powołując się na zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, zatwierdzonego wyżej cytowaną uchwałą z dnia 26 października 1995 r., wskazał, iż legalizację samowolnie wybudowanego domku letniskowego Mirosława R. uniemożliwia brak wybudowania oczyszczalni ścieków i podłączenia do kanalizacji.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody O. złożyli Hanna i Mirosław R.

Skarżący wskazywali na stawianie przez organ nieuzasadnionych do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej wymagań realizacji budowy kanalizacji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Powołał się na podstawę prawną rozstrzygnięcia - art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekty budowlane, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy powodują niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w O. nie wyraził zgody na indywidualne zbiorniki na ścieki, a zatwierdzony plan zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym znajduje się działka skarżących zastrzega, iż decyzja o legalizacji obiektów istniejących może być wydana pod warunkiem wcześniejszej realizacji oczyszczalni ścieków i podłączenia obiektów do kanalizacji. Organ wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Jak słusznie wskazał organ wydający zaskarżoną decyzję podstawą prawną rozstrzygnięcia o legalizacji wybudowania bez pozwolenia budynku w niniejszej sprawie, jest przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Odmowa zaś legalizacji tak wybudowanego obiektu, w czasie obowiązywania tego prawa, nastąpić może jedynie w sytuacji gdy obiekt ten znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nieprzeznaczony jest pod zabudowę lub innego rodzaju zabudowę lub gdy powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy obiekt znajduje się na terenie, który obecnie przeznaczony jest w Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę rekreacyjną.

Trudno natomiast przyjąć, aby organ wykazał, że obiekt ten, przy braku oczyszczalni ścieków i nieprzyłączenia do kanalizacji, na realizację których inwestor nie ma decydującego wpływu, powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Tym samym, nie można uznać, że trafne jest stanowisko organu I instancji, podzielone przez organ odwoławczy, iż w sprawie niniejszej treść art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi podstawę wydania decyzji poprzedzającej zaskarżoną.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że naruszenie wyżej wymienionego przepisu prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, orzekł, jak w sentencji wyroku, na zasadzie art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.