Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2755258

Wyrok
Sądu Rejonowego w Grudziądzu
z dnia 27 marca 2019 r.
IV P 358/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR Lucyna Gurbin.

Sentencja

Sąd Rejonowy w Grudziądzu IV Wydział Pracy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w K. przeciwko D. M. o zapłatę

O R Z E K Ł:

1. Zasądza od pozwanego D. M. na rzecz powoda kwotę 4.022,00 zł (cztery tysiące dwadzieścia dwa złote) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 grudnia 2018 r. do dnia 27 marca 2019 r.

2. Należność zasądzoną w pkt 1 rozkłada na następujące raty:

a. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 kwietnia 2019 r.

b. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 maja 2019 r.

c. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 czerwca 2019 r.

d. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 lipca 2019 r.

e. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 sierpnia 2019 r.

f. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 września 2019 r.

g. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 października 2019 r.

h. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 listopada 2019 r.

i. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 grudnia 2019 r.

j. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 stycznia 2019 r.

k. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 29 lutego 2020 r.

I. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 marca 2020 r.

m. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 kwietnia 2020 r.

n. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 maja 2020 r.

o. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 czerwca 2020 r.

p. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 lipca 2020 r.

q. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 sierpnia 2020 r.

r. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 września 2020 r.

s. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 października 2020 r.

t. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 listopada 2020 r.

u. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 grudnia 2020 r.

v. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 30 stycznia 2021 r.

w. 167,00 zł (sto sześćdziesiąt siedem złotych) do dnia 28 lutego 2021 r.

x. 181,00 zł (sto osiemdziesiąt jeden złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie o których mowa w pkt 1 wyroku do dnia 30 marca 2021 r.

3. Zasądzić od pozwanego D. M. na rzecz powoda kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu opłaty od pozwu.

4. Nie obciążać pozwanego kosztami zastępstwa procesowego.

Uzasadnienie faktyczne

Powód (...) Sp. z o.o. w K. złożył pozew przeciwko D. M. o zapłatę kwoty 4.022,00 zł. Podnosił, że pozwany zatrudniony był u powoda na stanowisku kierowcy transportu międzynarodowego. W okresie zatrudnienia pozwany pobrał od powoda zaliczkę w kwocie 4.022,00 zł. Z uwagi na fakt, że pozwany rozwiązał z powódką umowę o pracę za porozumieniem a nie zwrócił powódce pobranej kwoty zaliczki, pozwany oświadczeniem z dnia 31 września 2017 r. zobowiązał się do jej zwrotu w terminie do dnia 30 grudnia 2017 r. Z uwagi na fakt, że termin zwrotu pobranie przez pozwanego zaliczki upłynął, powódka pismem z dnia 15 listopada 2018 r. wezwała pozwanego do dobrowolnego zwrotu należności.

W odpowiedzi na pozew pozwany podnosił, że roszczenia powoda są całkowicie bezpodstawne. W ocenie pozwanego kwestią bezsporną, było to iż pozwany zatrudniony był u powoda na podstawie umowy o pracę.

W dniu 15 listopada 2018 r. powódka wystosowała do pozwanego wezwanie do zapłaty w którym dochodziła od pozwanego należności w kwocie 4.022,00 zł z tytułu pobranej w dniu 4 czerwca 2017 r. zaliczki. Pozwany wskazywał, że w dniu 4 czerwca 2017 r. nie pobrał od powoda żadnej zaliczki natomiast podpis na niniejszym dokumencie KW z 4 czerwca 2017 r. nie jest jego podpisem. Pozwany wskazywał jednocześnie, że kopia niniejszego dokumentu była bardzo słaba. Wobec tego pozwany wnosił o zobowiązanie przez Sąd powoda do przedłożenia oryginału dokumentu KW z 4 czerwca 2017 r.Pozwany wnosił również o dopuszczenie dowodu z opinii grafologa na okoliczność złożenia na dokumencie KW podpisu przez osobę inną niż pozwany. Pozwany wskazał, iż oświadczeniem z datą 31 września 2017 r. (takiej daty nie ma w kalendarzu, co świadczy o powadze oraz warunkach spisywania niniejszego oświadczania) zostało podpisane przez pozwanego w wyniku wprowadzenia go w błąd. Nie można bowiem uznać, aby zgodne było z zasadami współżycia zobowiązanie pozwanego do spłaty zaliczki, której nigdy od powoda nie pobrał.

Pismem z dnia 20 lutego 2019 r. powódka wskazała podstawę prawną dochodzonego roszczenia od pozwanego wskazując na art. 720 § 1 k.c. Powódka podnosiła, że kwota pieniężna dochodzona pozwem była udzielona w formie pożyczki na cele prywatne (pismo powódki k. 42).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany był zatrudniony u pozwanego od dnia 28 listopada 2013 r. do dnia 29 kwietnia 2014 r. i od 6 sierpnia 2014 r. do 31 sierpnia 2017 r. jako kierowca transportu międzynarodowego w pełnym wymiarze czasu pracy (dowód: okoliczność bezsporna).

Pismem z dnia 31 września 2017 r. pozwany zobowiązał się do spłaty zaliczki w wysokości 4.022,00 zł do 30 grudnia 2017 r. a w przypadku niespłacenia podda się egzekucji (kopia pisma k. 11).

Pismem z dnia 15 listopada 2018 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty spornej kwoty (pismo k. 12). Świadek R. S. bezpośredni przełożony pozwanego potwierdził udzielenie powodowi pożyczki w kwocie 4.022,00 zł.

Pozwany nie potwierdził otrzymania zaliczki w wysokości dochodzonej pozwem. Natomiast potwierdził napisanie oświadczenia.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył co następuje:

Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił na podstawie dokumentu z dnia 4 czerwca 2017 r. KW (k. 37), oświadczenia z dnia 31 września 2017 r. (k.11), odpisu wezwania zapłaty z dnia 15 listopada 2018 r. (k. 12) oraz z zeznań świadka R. S., zeznań pozwanego D. M. (k. 39-40). Sąd dał wiarę dokumentom złożonym do akt sprawy, albowiem były wiarygodne z wyłączeniem dowodu KW z dnia 4 czerwca 2017 r. co do którego pozwany zgłosił zastrzeżenia, iż podpis jest sfałszowany. Jednakże Sąd w ocenie faktyczno - prawnej pominął powyższy dokument, albowiem ustalanie czy podpis pozwanego należy do pozwanego w konfrontacji z oświadczeniem pozwanego uznającego kwotę dochodzoną pozwem było bezprzedmiotowe. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka R. S. oraz pozwanego przyczyn co do zeznań pozwanego nie dał wiary twierdzeniom pozwanego o nie pobraniu kwoty 4.022,00 zł. Fundamentalnym dla niniejszej sprawy był dokument z dnia 31 września 2017 r. zawierający zobowiązanie pozwanego do spłaty kwoty 4.022,00 zł w terminie do 30 grudnia 2017 r. i dobrowolne poddanie się egzekucji w przypadku nie spłacenia powyższej kwoty. Pozwany potwierdził, że powyższe oświadczenie napisał sam i podpisał. Oświadczenie zawiera mylną datę 31 września 2017 r. ale w ocenie Sądu nie wpływa na ważność oświadczenia pozwanego. Pozwany nie uchylił się skutecznie od złożonego oświadczenia w żadnym okresie. Sąd nie dał wiary twierdzeniom pozwanego, że napisał oświadczenie, bo obawiał się, że powód nie wyda mu świadectwa pracy. Strony rozwiązały stosunek pracy za porozumieniem stron. Nie było zatem żadnych okoliczności które mogłaby wskazywać na działania powoda niezgodne z przepisami kodeksu pracy. (...) jest też świadomość pracowników w obecnych realiach społeczno - gospodarczych, że pracodawca ma obowiązek wydać świadectwo pracy, bo w przeciwnym razie naraża się na odpowiedzialność prawną, łącznie z możliwością dochodzenia odszkodowania. Z powyższych względów Sąd uznał, że pozwany przyjął na siebie skuteczną odpowiedzialność i zobowiązanie do zapłaty powodowi kwoty 4.022,00 zł.

Sąd uznał, że należy zastosować do pozwanego art. 320 k.p.c. Przede wszystkim Sąd wziął pod uwagę sytuację życiową pozwanego. Pozwany jest ojcem wychowującym samotnie od dłuższego czasu 2 dzieci, które są na jego utrzymaniu. Pozostaje w zatrudnieniu, ale poza pracą nie otrzymuje żadnych dodatkowych świadczeń. Dlatego Sąd uznał, że zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności pozwalające na skorzystanie z art. 320 k.p.c. Powód udzielając pożyczki nie określił daty zwrotu powyższej należności. Pozwany mógł przypuszczać, że powód będzie dokonywał ewentualnych potrąceń w dogodnych kwotach. Powyższe potwierdził świadek R. S. Dopiero pozwany w oświadczeniu zgodził się na spłatę do 30 grudnia 2017 r. Orzecznictwo Sądu Najwyższego potwierdza, że zastosowanie art. 320 k.p.c. należy do uznania Sądu, który, gdy stwierdzi, że zachodzą szczególnie uzasadnione przesłanki na przykład ze względu na stan majątkowy, rodzinny czy zdrowotny spełnienie zasądzonego świadczenia przez pozwanego niezwłocznie lub jednorazowe byłoby niemożliwe lub bardzo utrudnione, albo narażałoby jego lub jego bliskich na niepowetowane szkody. Na pewno obowiązek jednorazowej spłaty postawiłby pozwanego w trudnej sytuacji finansowej. Sąd dokonał rozłożenia należności na raty w taki sposób, aby były one realne dla pozwanego i również korzystne dla powoda. Sąd wziął pod uwagę, że gdyby pozwany kontynuował zatrudnienie to wobec braku ustaleń ścisłych rat powód również dokonywałby ewentualnych potrąceń w niewysokich kwotach (wyrok SA Białystok z 10 października 2018 r. I AGa 132/18).

Uwzględniając sytuację pozwanego Sąd obciążył wyłącznie pozwanego zwrotem opłaty od pozwu, którą poniósł powód. W pozostałym zakresie Sąd skorzystał z art. 102 k.p.c. i nie obciążył pozwanego kosztami zastępstwa procesowego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.