Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663718

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 21 czerwca 2011 r.
IV KK 75/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Krzysztof Cesarz.

Sentencja

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.) po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy Andrzeja G. skazanego z art. 280 § 1 k.k. innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II AKa 177/10, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 kwietnia 2010 r., sygn. akt III K 131/09,

postanowił:

1)

oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną,

2)

obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2010 r. uznał Andrzeja G. za winnego dokonania 6 przestępstw, w tym tego, że w dniu 4 marca 2007 r. w Krakowie działając wspólnie i w porozumieniu z Stefanem K. i Tomaszem J., posłużył się bronią palną w postaci pistoletu gazowego Voltran mod. 92 wobec Adama K. poprzez przyłożenie mu go do głowy, groził zabójstwem, oraz użył gazu łzawiącego, po czym skradł na jego szkodę, telefon komórkowy marki Siemens C-82, saszetkę z zawartością dowodu osobistego, prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego samochodu Peugeot 605 o nr rej. (...) R będącego własnością Jana K., ubezpieczenie OC tego pojazdu, klucze do mieszkania i garażu, papierosy LM, zapalniczkę typu Zipo, scyzoryk Gerlach do ryb z rękojeścią w kolorze czerwonym, cienkopis Eling, ołówek oraz pieniądze w kwocie 70 złotych na łączną ogólną wartość 700 złotych, to jest czynu z art. 280 § 2 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który na podstawie art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył karę 5 lat pozbawienia wolności, po czym orzekł karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Obrońca w apelacji zarzucił obrazę art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych - co do wszystkich czynów z wyjątkiem wyczerpującego dyspozycję art. 263 § 2 k.k., przez przyjęcie sprawstwa kierowniczego oskarżonego, co wprawdzie wynika tylko z uzasadnienia wyroku, ale miało wpływ na wysokość wymierzonych kar, a nadto zarzucił rażącą surowość tych kar, po czym wnosił o zmianę wyroku przez orzeczenie kar w "możliwie najniższym wymiarze" albo uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca skazanego zarzucił:

1.

"rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 170 § 1 k.p.k. oraz art. 452 § 2 k.p.k. mające kluczowe znaczenie w zakresie treści orzeczenia, polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy złożonego przy piśmie procesowym z dnia 19 października 2010 r., a tym samym uniemożliwienie zbadania, czy użyty przez oskarżonego G. przedmiot określony przez Sąd I instancji, jako "broń palna", był nią w rzeczywistości, co w konsekwencji miało i ma kluczowe znaczenie dla klasyfikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu G., a stanowiło złamanie zasady procesowej dążenia do ustalenia przez Sąd prawdy obiektywnej, a także:

2.

rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające istoty wpływ na treść wyroku w szczególności art. 4 oraz art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady bezstronności, zasady in dubio pro reo, jak również zasady swobodnej oceny dowodów poprzez zastosowanie w jej miejsce zasady dowolnej oceny dowodów nie znajdującej podstawy w procedurze karnej";

a w konsekwencji:

rażące mające wpływ na treść wyroku naruszenie zasad procesowych obiektywizmu oraz wymiaru kary a w szczególności art. 53 k.k. poprzez wymierzenie oskarżonemu niewspółmiernie do popełnionego czynu wysokiej kary".

Sąd Apelacyjny "winien był poczynić ustalenia, które wszelkie wątpliwości procesowe tłumaczyłyby na korzyść oskarżonego, a tym samym uznać, iż wobec nie dokonania espertyzy ujawnionej broni, nie była ona zdatna do współpracy z zabezpieczonym i ujawnionym wcześniej magazynkiem typu Voltran, a więc stanowić łącznie broni w rozumieniu stosownych przepisów."

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wnosił o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Na wstępie należy stwierdzić, że zarzut z pkt 2 nie został uzasadniony. Mimo więc zaskarżenia całości wyroku Sądu Apelacyjnego, zarzut ten nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji. Korespondująca z nim refleksja na s. 5 in fine i s. 6 in princ. motywów kasacji nie pozwala na ustosunkowanie się do tylko tezy o zaistnieniu wspomnianych uchybień.

W ogóle nie podlegał rozpoznaniu, jako niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym, zarzut rażącej surowości kary (zob. art. 523 § 1 zd. ostatnie k.p.k.). Wskazanie jako naruszonego art. 53 k.k. przy wymierzaniu kary nie otwiera możliwości uznania, że kasacja nie została wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Zarzut naruszenia zasad i dyrektyw wymiaru kary pozostaje nadal niedopuszczalnym, bo wyłącznym, zarzutem kasacyjnym.

Oczywiście nietrafny jest zarzut z pkt 1, rażącego naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 452 § 2 k.p.k., to jest zarzut dotyczący kwalifikowanego rozboju. Apelacja nie podważała, co przypomniano wyżej, współdziałania Andrzeja G. w tego typu czynie, a jedynie kwestionowała, jakoby oskarżony kierował jego dokonaniem, jak przyjęto w uzasadnieniu. W szczególności, apelacja nie zwalczała ustalenia faktycznego, że został użyty pistolet gazowy do popełnienia w dniu 4 marca 2007 r. tego przestępstwa. Oddalony wniosek dowodowy zmierzał natomiast do sprawdzenia, czy ustalenie to jest prawidłowe, skoro wnioskowana ekspertyza a następnie przesłuchanie osób współdziałających miały na celu "ustalenie charakteru tej broni, jej właściwości w rozumieniu art. 280 § 2 k.k.". Rzecz jednak w tym, że broń ta została odnaleziona ponad 3 lata od zdarzenia. Oddalając ten wniosek na podstawie art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., trafnie więc Sąd odwoławczy wskazał, że nawet wykluczenie przez ekspertyzę, iż ujawniony przedmiot jest bronią palną, o której mowa w art. 280 § 2 k.k., przy jednoczesnym potwierdzeniu przez współdziałających użycia go do przestępstwa, nie doprowadziłoby do odtworzenia właściwości tego przedmiotu w marcu 2007 r. jaką była możliwość oddania z niego strzału (do sprawdzenia tej okoliczności miał służyć oddalony wniosek - zob. cytat ze s. 4 uzasadnienia kasacji). Nie doszło zatem do naruszenia art. 452 § 2 k.p.k.

Z wszystkich przytoczonych względów oddalono kasację, jako oczywiście bezzasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.