Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1678091

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 31 marca 2015 r.
IV KK 65/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Andrzej Stępka.

Sentencja

Sąd Najwyższy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 31 marca 2015 r., sprawy D. K. skazanego z art. 280 § 1 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 12 czerwca 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R., z dnia 12 listopada 2013 r.,

postanowił

I.

oddalić kasację obrońcy skazanego, jako oczywiście bezzasadną;

II.

obciążyć skazanego D. K. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne, w tym również w zakresie nieuiszczonej opłaty od kasacji;

III.

zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. J., Kancelaria Adwokacka, kwotę 442, 80 zł (czterysta czterdzieści dwa i 80/100 złotych), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 12 listopada 2013 r., D. K. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 280 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazany na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Nadto, na podstawie art. 46 § 1 k.k., orzeczono wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz B. A. kwoty 95 zł oraz na rzecz M. S. kwoty 45 zł.

Wyrok skazujący w tej sprawie obejmował także współdziałającą z D. K. współoskarżoną E. M.

Apelacje od tego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych D. K. i E. M. Po rozpoznaniu wniesionych apelacji, wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r., Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją obrońca skazanego D. K., zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a to: art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie okoliczności spotkania świadków (...) z pokrzywdzoną B. A. w jej mieszkaniu, na drugi dzień po dokonanym rozboju na pokrzywdzonych. Jak podnosi się w kasacji, wówczas mogło dojść do ustalenia jednej wspólnej wersji wydarzeń.

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej, wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja obrońcy skazanego D. K. okazała się oczywiście bezzasadną i podlegała oddaleniu w trybie z art. 535 § 3 k.p.k.

Analiza zarzutów kasacyjnych oraz argumentów przywołanych w ich uzasadnieniu wskazuje, że skarżący w istocie zmierzał do kolejnego zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez sąd pierwszej instancji - i zaakceptowanej w pełni w wyniku kontroli apelacyjnej przez sąd odwoławczy - oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych. Zarzuty kasacyjne stanowią powielenie zarzutów apelacyjnych, podobnie jak i podniesione na ich uzasadnienie argumenty. W efekcie jej autor stara się doprowadzić do poddania ocenie przez Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy. W tej sytuacji, należy z całą mocą podkreślić, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest tzw. trzecią instancją, która służy kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych orzeczeń w sądach pierwszej i drugiej instancji. Z istoty samej kasacji wynika przecież, że w tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie przez Sąd Najwyższy ponownej oceny dowodów, czy też poprawności dokonanych ustaleń faktycznych.

W realiach przedmiotowej sprawy nie można zasadnie przyjąć, aby sądy obu instancji naruszyły dyrektywy z art. 7 k.p.k. Tym bardziej dotyczy to orzeczenia Sądu odwoławczego, który nie dokonywał żadnej zmiany ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji, skoro utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Sam fakt, iż przyjęte przez Sądy założenia dowodowe nie odpowiadają subiektywnym oczekiwaniom skazanego nie jest wystarczający do skutecznego podnoszenia zarzutu złamania zasady swobodnej oceny dowodów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2013 r., II KK 100/13, Lex Nr 13118204).

Podobnie należy ocenić podniesiony w kasacji zarzut naruszenia przepisu art. 410 k.p.k. Fakt, że ocena materiału dowodowego nastąpiła w sposób odmienny od oczekiwań strony, nie może stanowić o naruszeniu tego przepisu. Do takiego naruszenia doszłoby tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji wydając wyrok oparł się jedynie na części zebranego w postępowaniu materiału dowodowego. Wówczas należałoby jednak uznać, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie można zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i odrzucił na płaszczyźnie art. 7 k.p.k. jako niewiarygodne (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 lutego 2014 r., II KK 17/14, LEX Nr 1425048; z dnia 21 stycznia 2015 r., V KK 276/14, LEX Nr 1622349).

Wbrew odmiennemu stanowisku autora kasacji, Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej i zgodnej z naczelnymi zasadami postępowania karnego oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, wyciągnął z niej trafne wnioski, zaś tę analizę Sąd odwoławczy w pełni zaakceptował, jako logiczną, zgodną z zasadą prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy poddał bowiem drobiazgowej analizie wyjaśnienia oskarżonego D. K., współoskarżonej E. M. oraz zeznania wszystkich świadków. Wskazał też Sąd, którym dowodom i w jakim zakresie dał wiarę i czynił na ich podstawie ustalenia faktyczne, a które odrzucił, jako nieprzekonujące - i z jakich powodów tak postąpił.

Autor kasacji sugeruje, jakoby podstawą przyjęcia przez Sąd Rejonowy sprawstwa oskarżonego D. K. były zeznania pokrzywdzonej B. A., poparte zeznaniami pokrzywdzonego M. S. oraz relacją świadków (...), którzy ustalili wspólną wersję wydarzeń przed przesłuchaniem ich na rozprawie sądowej. Należy więc podkreślić, że chociaż dowody te zostały uwzględnione przez Sąd I instancji, nie były przecież jedynymi świadczącymi przeciwko oskarżonemu. Nie ma też racji obrońca wywodząc, że ww. osoby ustaliły wspólną wersję wydarzeń. Analizując zeznania świadków, Sąd Rejonowy wyraźnie wskazał, które z tych zeznań i w jakim zakresie były podstawą ustaleń faktycznych. Nie umknęło uwadze Sądu, że w trakcie zdarzenia pokrzywdzona B. A. była pod wpływem alkoholu, która to okoliczność mogła wpłynąć na proces spostrzegania i zapamiętywania zdarzeń (str. 15 uzasadnienia wyroku). Oceniając jej zeznania, Sąd brał jednak pod uwagę, że pokrzywdzona relacjonowała w sposób logiczny i konsekwentnie przedstawiała jedną wersję wydarzeń, zarówno, co do okoliczności spotkania, jak również jej pobicia (str. 16 uzasadnienia). Analizując wszystkie dowody, w tym zeznania świadków (...), trafnie Sąd wykazał, że fakt, iż osoby te odwiedziły pokrzywdzoną dzień po zdarzeniu, nie wpłynął na wiarygodność zeznań świadków i okoliczność ta nie miała bezpośredniego związku z czynem zarzucanym oskarżonym. W odniesieniu natomiast do zeznań świadka B. B. wskazać należy, co zdaje się zupełnie pomijać autor kasacji, że Sąd w ogóle nie włączył tych zeznań do podstawy ustaleń faktycznych. Relacja tego świadka dotyczyła jedynie okoliczności jej związku z M. Ł. i nie wnosiła do sprawy nowych informacji (str. 24 uzasadnienia).

Niezasadny jest zarzut skarżącego, jakoby Sąd odwoławczy naruszył normę art. 433 § 2 k.p.k. i nie rozważył wszystkich wniosków i zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy.

Wbrew sugestiom obrońcy, nie można utożsamiać faktu nie podzielenia zasadności podniesionego w apelacji zarzutu, z brakiem ustosunkowania się do niego. Motywy kasacji wskazują, że jej autor prezentując własną ocenę dowodów opartą na ich jednostronnej analizie, polemizuje z ustaleniami faktycznymi i ocenami wiarygodności dowodów wskazujących na sprawstwo skazanego w omawianym zakresie.

Należy również przypomnieć, iż stopień szczegółowości rozważań Sądu odwoławczego uzależniony jest, od jakości oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Jeżeli ta ocena jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego, a więc odpowiada w pełni wymogom nałożonym przez reguły z art. 7 k.p.k., to wówczas Sąd odwoławczy zwolniony jest od drobiazgowego odnoszenia się do zarzutów apelacji, kwestionujących w rzeczywistości taką ocenę.

W takim wypadku wystarczające jest wskazanie głównych powodów nie podzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji. W sprawie niniejszej Sąd odwoławczy w całości zaakceptował ustalenia faktyczne Sądu I instancji oraz dokonaną przez ten Sąd ocenę zebranego materiału dowodowego, podkreślając jej wszechstronność. W konkluzji stwierdził Sąd Okręgowy - "Z treści każdej apelacji wynika, że starają się budować alternatywne wersje wydarzeń. W ten sposób próbują wykazać, że sprawcą zaboru telefonów mógł być ktoś inny niż oskarżeni. Rozumowanie apelacji idących w tym kierunku ma jednak charakter spekulowania dowodami i opierania się na przypuszczeniach, w sytuacji, gdy jak powyżej wykazano zwarta i logiczna wymowa dowodów jednoznacznie przekonuje, że oskarżeni popełnili zarzucany im czyn na szkodę pokrzywdzonej B. A." (str. 12 uzasadnienia).

Mając na uwadze wszystkie podniesione powyżej okoliczności, Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego D. K. w trybie art. 535 § 3 k.p.k., jako oczywiście bezzasadną.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., obciążając nimi skazanego. O wynagrodzeniu dla obrońcy skazanego, adwokat I. J., za sporządzenie i wniesienie kasacji, rozstrzygnięto na podstawie § 2 ust. 3 i § 14 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.