Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1622332

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 21 stycznia 2015 r.
IV KK 336/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Wiesław Kozielewicz (spr.).

Sędziowie SN: Barbara Skoczkowska, Józef Szewczyk.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie E. B. ukaranego z art. 87 § 1 k.w., art. 94 § 1 k.w., art. 95 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 13 sierpnia 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok w części w której nie orzeczono w nim o obligatoryjnym środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów (art. 87 § 3 k.w.) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r.:

1.

uznał obwinionego E. B. za winnego tego, że w dniu 3 lutego 2014 r. w Ś. na ulicy H. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny, koparko - ładowarkę marki Caterpilar, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu - 0,15 mg/I alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu, czym wyczerpał znamiona wykroczenia 87 § 1 k.w;

2.

uznał obwinionego E. B. za winnego tego, że w dniu 3 lutego 2014 r. w Ś. na ulicy H. na drodze publicznej, prowadził pojazd mechaniczny, koparko - ładowarkę marki Caterpilar, nie mając do tego uprawnienia, czym wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 94 § 1 k.w;

3.

uznał obwinionego E. B. za winnego tego, że w dniu 3 lutego 2014 r. w Ś. na ulicy H. na drodze publicznej, prowadził pojazd mechaniczny, koparko - ładowarkę marki Caterpilar, nie mając przy sobie wymaganych dokumentów, tj. polisy ubezpieczenia OC, czym wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 95 kw;

4.

na zasadzie art. 87 § 1 k.w. w zw z art. 9 § 2 k.w. wymierzył obwinionemu za przypisane mu wykroczenia jedną karę 800 złotych grzywny;

5.

na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. i art. 21 pkt 2 w zw z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowaną równowartość wydatków w kwocie 70 zł oraz opłatę w kwocie 80 zł.

Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 6 września 2014 r. (k.23 i k.25).

Od tego wyroku kasację na niekorzyść złożył Prokurator Generalny. Kasacja wpłynęła do Sądu Najwyższego w dniu 14 października 2014 r., zachowano więc termin z art. 110 § 2 k.p.w. Prokurator Generalny zaskarżył wymieniony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze - zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 87 § 3 k.w., polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec E. B., sprawcy czynu z art. 87 § 1 k.w., środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów w sytuacji, gdy orzeczenie tego środka z mocy ustawy było obligatoryjne, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rację ma Prokurator Generalny gdy podnosi, że zaskarżony wyrok został wydany z rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego - art. 87 § 3 k.w.

W realiach niniejszej sprawy E. B. przypisano popełnienie wykroczeń opisanych w art. 87 § 1 k.w., w art. 94 § 1 k.w. i w art. 95 k.w., a następnie, przy zastosowaniu art. 9 § 2 k.w., wymierzono mu jedną karę na podstawie art. 87 § 1 k.w., albowiem przepis ten przewiduje najsurowszą karę.

Zgodnie z treścią art. 87 § 3 k.w., w razie popełnienia wykroczenia określonego w art. 87 § 1 lub 2 k.w., orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów. Oznacza to, iż uznanie obwinionego winnym popełnienia jednego z tych wykroczeń pociąga za sobą konieczność orzeczenia wobec niego wymienionego środka karnego.

Poza sporem jest zatem, że brak orzeczenia wobec E. B. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów stanowi, w realiach sprawy, rażące naruszenie art. 87 § 3 k.w., które z uwagi na swój charakter miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż nie zawiera on obligatoryjnego rozstrzygnięcia.

Nie można natomiast podzielić wniosku Prokuratora Generalnego o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze. Przecież autor kasacji podnosi tylko zarzut braku w wyroku obligatoryjnego orzeczenia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdu. Zarzut tak sformułowany nie obejmuje innych rozstrzygnięć zamieszczonych w wyroku. Autor środka zaskarżenia nie kwestionuje w żadnym aspekcie orzeczonej kary grzywny. Nie jest zatem potrzebne wykraczanie w postępowaniu kasacyjnym poza uchybienie, podniesione w zarzucie kasacyjnym, którego dopuścił się Sąd Rejonowy. Należało zatem uchylić zaskarżony wyrok jedynie w części w której nie orzeczono w nim o obligatoryjnym środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów (art. 87 § 3 k.w.).

W toku ponownego postępowania Sąd Rejonowy orzeknie o przedmiocie procesu tylko w zakresie w jakim przekazano mu sprawę do rozpoznania.

Kierując się powyższym Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 2 k.p.k., orzekł jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.