Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2546992

Wyrok
Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim
z dnia 28 sierpnia 2018 r.
IV Ka 405/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Tomasz Ignaczak.

Przy udziale -Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy T. R. syna W. i M. z domu G., urodzonego (...) w T. obwinionego o czyn z art. 97 kw i inne z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II W 459/17 na podstawie art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k., art. 119 k.p.w. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. oraz art. 8 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983 r. z późn. zm.)

1.

zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

2.

zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania odwoławczego oraz wymierza mu 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty za drugą instancję.

Uzasadnienie faktyczne

Apelacja obwinionego jest bezzasadna.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz błędnej oceny dowodów nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta powinna być im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

W szczególności chybione są zarzuty związane z decyzją o nieuwzględnieniu wniosku o wyłączenie sędziego - Sąd Okręgowy w pełni aprobuje rozważania Sądu Rejonowego zawarte w postanowieniu wydanym w tym zakresie, więc nie będą one w tym miejscu powielane. Dość powiedzieć, że z faktu, iż obwiniony zaszczycił obywateli T. otwierając siedzibę swojej kancelarii w tym mieście nie wynika, że wszyscy sędziowie orzekający w Sądzie Rejonowym w Tomaszowie Mazowieckim powinni wyłączać się od rozpoznawania spraw tegoż obwinionego dotyczących, zwłaszcza w sytuacji, gdy jak w analizowanym przypadku nigdy jeszcze na oczy go nie widzieli, a o jego starcie w karierze dowiedzieli się z wniosku o wyłączenie.

Nie było potrzeby dopuszczania dowodu z opinii biegłego ds. rekonstrukcji wypadków, albowiem protokoły oględzin obu pojazdów pozwalają na odtworzenie, jak były one usytuowane względem siebie w momencie zderzenia, poza tym nastąpiło to na oczach bezpośredniego świadka, a jego zeznania i opis sytuacji w pełni pokrywa się z danymi, jakie można wyprowadzić z ww. protokołów.

Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił fakty w zakresie parkowania samochodu marki B. przez C. S. Pretensje zgłaszane przez apelanta pod tym adresem są całkowicie nieuzasadnione. Przede wszystkim, w tamtym miejscu nie było zakazu zatrzymywania się, a samochód marki B. był doskonale widoczny. Nielogiczne są zarzuty, jakoby jakikolwiek związek z wykroczeniem obwinionego miało to, że kierujący samochodem B. parkując na chodniku nie zachował jednego metra szerokości tego chodnika dla pieszych. Zakładając, że tak było - to przecież C. S. parkując "głębiej" na chodniku zostawiał więcej miejsca na jezdni dla obwinionego, tym bardziej więc obwiniony miał możliwość wyjazdu z warsztatu bez uderzania w zaparkowany samochód marki B.

Sąd Okręgowy aprobuje ocenę zeznań świadka A. M. przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Rewelacje obwinionego związane z podjeżdżaniem przez tego świadka jego samochodem i uszkodzeniem samochodu marki B. pojawiają się dopiero w apelacji i jawią się jako niedorzeczne. Nie ma nic dziwnego w tym, że nikt postronny nie widział na miejscu zdarzenia A. M., skoro przebywał on w swoim mieszkaniu, z którego miał widok na ulicę, na której doszło do uderzenia samochodu kierowanego przez obwinionego w samochód marki B.

Zarzut obwinionego, że nie ustalono, czy nie działał w ramach kontratypu przewidzianego w art. 7 ust. 1 prawa o adwokaturze jest po prostu bezczelny - niby jak obwiniony działał w związku i podczas wykonywania czynności służbowych, skoro do popełnienia omawianego wykroczenia doszło podczas wymiany opon z zimowych na letnie w jego prywatnym samochodzie w niezwiązanym z żadną kancelarią prawniczą warsztacie. Zresztą, gdyby faktycznie obwiniony działał w ramach realizowania swych obowiązków adwokackich, to on powinien się na taką okoliczność powołać i ją uprawdopodobnić, a nie oczekiwać, że Sąd niczym Duch Święty będzie o tym wiedział sam z siebie mimo milczenia obwinionego. Obwiniony jako adwokat powinien sobie zdawać sprawę, że nadużywanie takich argumentów może prowadzić do dewaluacji omawianej instytucji immunitetu i zaszkodzić środowisku adwokackiemu.

Dlatego zaskarżony wyrok jest sprawiedliwy, Sąd Okręgowy nie dostrzegł ani żadnego naruszenia prawa procesowego, ani prawa materialnego, a orzeczona kara jest słuszna, adekwatna do stopnia winy obwinionego i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu.

Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożyły się zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 50 zł. (art. 118 § 4 k.p.w. w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 10 października 2001 r. Dz. U. Nr 118, poz. 1269).

O kosztach sądowych za drugą instancję orzeczono na podstawie art. 119 k.p.w. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. i art. 8 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983 r. z późn. zm.).

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd drugiej instancji orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.