IV CSK 601/17, Oczywista zasadność skargi kasacyjnej. - Postanowienie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2500416

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2018 r. IV CSK 601/17 Oczywista zasadność skargi kasacyjnej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Marta Romańska.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa "P..." Spółki Akcyjnej w G. przeciwko k.c. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 maja 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt XII Ga (...)/17,

Dnia 17 maja 2018 r. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nieopubl.). Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest konsekwencją oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wynikającą z tego, że strony łączyła umowa sprzedaży rzeczy oznaczonych co do gatunku, która wymagała, żeby każde przeniesienie posiadania rzeczy zostało pokwitowane. Sąd Okręgowy za wystarczający dowód przeniesienia posiania uznał uzyskane przez świadczących usługi transportowe pokwitowania odebrania towaru przez niezidentyfikowane osoby pracujące na danym odcinku budowy autostrady i z nich wywiódł obowiązek świadczenia przez pozwanego. Pozwany uznał orzeczenie za krzywdzące i sprzeczne z przepisami prawa, których jednak we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnieniu nie wymienił.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. W postanowieniu z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12 (nieopubl.), Sąd Najwyższy wyjaśnił ponadto, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia i do istnienia takiego związku między wytykanym uchybieniem, a wynikiem postępowania w sprawie powinien zmierzać skarżący.

Zaskarżony przez pozwanego wyrok z całą pewnością nie jest dotknięty wadliwością o takich cechach, jak opisane wyżej. Sąd Okręgowy ustalił, że umowa zawarta przez strony zawiera postanowienia o treści przytoczonej przez pozwanego, ale też zawiera dalsze postanowienia, w świetle których powód w pewnych okolicznościach upoważniony był do wydania dostarczonego towaru osobie deklarującej gotowość jego odebrania na określonym odcinku budowy. Działania stron podejmowane w okresie związania umową Sąd ocenił w świetle jej postanowień i stwierdził, że towar był wydawany osobom obecnym przy rozładunku, a wykonującym prace na rzecz pozwanego. Doszło zatem do przeniesienia jego posiadania uzasadniającego zażądanie zapłaty ceny. Sąd Okręgowy przytoczył i inne zachowania stron świadczące o wykonaniu przez powoda obowiązków, które przyjął na siebie w umowie, ale też o tym, że pozwany postrzegał te obowiązki jako wykonane. Ustalając fakty i dokonując wykładni umowy Sąd Okręgowy odwołał się do dyrektyw wykładni oświadczeń woli aprobowanych w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. wyroku z 8 października 2004 r., V CK 670/03, OSNC 2005, Nr 9, poz. 162).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.

aj

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.