Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663708

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 3 marca 2011 r.
III UK 161/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Jerzy Kwaśniewski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z odwołania Edwarda B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. o prawo do emerytury, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 marca 2011 r., na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt III AUa 542/10,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. zmienił zaskarżoną odwołaniem Edwarda B. decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia 7 stycznia 2010 r. odmawiającą odwołującemu prawa do emerytury w ten sposób, że ustalił Edwardowi B. prawo do emerytury od dnia 9 stycznia 2010 r.

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją organ rentowy.

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r. Sad Apelacyjny w Lublinie na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie Edwarda B.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną odwołujący się. Skargę oparto na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) i zarzucono błędną wykładnię § 1 ust. 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) w związku z pkt 24 działu XIV Wykazu A załącznika do tego rozporządzenia przez przyjęcie, że praca kierownika zajmującego się dozorem inżynieryjno-technicznym na wydziale, na którym jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie z tego załącznika, nie jest objęta powołanym wyżej przepisem.

We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano, że: "istota problemu prawnego i jego rozstrzygnięcie wiąże się z ustaleniem na ile kierownik zajmujący się dozorem inżynieryjno-technicznym zajmuje się stricte takim dozorem w rozumieniu powołanego rozporządzenia. Jeżeli dozór taki z zasady obejmuje także obowiązki dodatkowe jak wyżej wymienione (akceptacja premii, udzielenie urlopu bezpośrednio podległym pracownikom, akceptacja dokumentu - najczęściej tzw. druku "RW" do wydania z magazynów części zamiennych) niezbędne do prawidłowego funkcjonowania wydziału, to nie można uznać jako że czynności dozoru, wynikające z odtworzonego w postępowaniu dowodowym zakresu obowiązków na stanowisku zajmowanym przez Powoda, nie stanowią dozoru w rozumieniu Rozporządzenia. Przyjęcie zatem, że kierowanie dozorem inżynieryjno - technicznym przez wykonywanie wszystkich typowych dla takiego dozoru czynności nie miało charakteru uprawniającego do zaliczenia tego rodzaju pracy do pracy w szczególnych warunkach, stanowi wykładnię contra legem wymaga weryfikacji przez Sąd Najwyższy. Wydaje się to bowiem sprzeczne z dosłowną treścią pkt 24 działu XIV Załącznika A do rozporządzenia. Taka sytuacja, mająca przez respektowanie orzeczeń sądów apelacyjnych przez organy rentowe w podobnych sprawach, wpływ na uprawnienia wielu innych osób, które mogły sprawować funkcje kierownicze (dozoru), o jakich mowa w pkt 24 pozwala przyjąć, że kwestia ta stanowi istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., względnie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c."

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Chociaż wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. to nie można uznać, że skarżący wykazał, że w sprawie występują określone w tym przepisie przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę przyjęcia skargi z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno bowiem zawierać wykazanie, przy pomocy jurydycznej argumentacji, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne. Istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. musi występować w sprawie - wynikać na tle podstaw zaskarżonego skargą wyroku Sądu drugiej instancji.

Autor skargi nie przedstawia istotnego zagadnienia prawnego sprawy. Przedstawioną we wniosku kwestię opiera na założeniu, że wykonywał dozór inżynieryjno - techniczny na oddziałach, w których wykonywane są prace wymienione w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Jest to założenie sprzeczne z podstawą faktyczną zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą wnioskodawca zajmując się remontami maszyn i urządzeń oraz ich konserwacją, nie sprawował nadzoru inżynieryjno - technicznego nad pracami określonymi w wykazie A stanowiącym załącznik do powoływanego wyżej rozporządzenia. Wyprowadzenie zagadnienia prawnego z sytuacji innej od tej która została ustalona w wyroku jest niedopuszczalne. Stosownie bowiem do art. 39813 § 2 k.p.c. - w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Nie zachodzi także, druga z powołanych w skardze przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) Autor skargi powołując się ogólnikowo na tę kategorię przyczyny przyjęcia skargi w żaden sposób jej nie skonkretyzował, nie przedstawiając, ani poważnych wątpliwości interpretacyjnych wskazanych przepisów, ani rozbieżności orzecznictwa.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.