Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1648630

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 12 lutego 2014 r.
III UK 107/13
Wzajemne wykluczenie się przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Krzysztof Staryk.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z odwołania Wiesława N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 lutego 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt (...),

1.

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2.

przyznaje radcy prawnemu Arkadiuszowi Z. od Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego w R.) kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł, powiększoną o stawkę należnego podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny w R. - w sprawie z wniosku Wiesława N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o rentę z tytułu niezdolności do pracy - oddalił apelację wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 27 lipca 2012 r., oddalającego odwołanie Wiesława N. od decyzji organu rentowego z dnia 16 listopada 2011 r., odmawiającej przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego wnioskodawca zaskarżył skargą kasacyjną. Skargę oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.).

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.) wskazano na przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Istotne zagadnienia prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) dotyczą - w ocenie autora skargi kasacyjnej - następujących kwestii: "czy nieustosunkowanie się przez Sąd w czasie rozprawy apelacyjnej, jak i w uzasadnieniu wydanego wyroku, do wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii ośrodka szpitalno-rehabilitacyjnego zgłoszonego w pisemnej apelacji, może być uznane w świetle art. 381 k.p.c., za pominięcie tego dowodu w sposób "milczący"?", "czy zgłoszony w pisemnej apelacji wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii ośrodka szpitalno-rehabilitacyjnego może być rozpatrywany na etapie postępowania apelacyjnego wyłącznie w kategorii odmiennej oceny już ustalonej niezdolności do pracy ?".

Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) uzasadniono twierdzeniem o naruszeniu przepisów "postępowania dowodowego" - z powołaniem w uzasadnieniu wniosku przepisu art. 381 k.p.c. - ponieważ "Sąd w żaden sposób nie odniósł się podczas rozprawy apelacyjnej do zgłoszonych przez wnioskodawcę wniosków dowodowych: o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do pisma z dnia 19 grudnia 2012 r. (k. 52) oraz o dopuszczenie dowodu z opinii ośrodka szpitalno-rehabilitacyjnego". Brak stanowiska Sądu co do zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych, jest niewątpliwie oczywistym i jednocześnie rażącym naruszeniem przepisów postępowania dowodowego przed Sądem drugiej instancji.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), jeżeli zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania rozpatrywanej skargi kasacyjnej został oparty jednocześnie na twierdzeniu jej autora, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, oraz że skarga jest oczywiście uzasadniona. Tak skonstruowane uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w którym przedstawiona przez autora skargi kwestia świadczy - w jego ocenie - o występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu przepisu art. 3981 § 1 pkt 1 k.p.c., a z drugiej strony ma uzasadniać oczywistą zasadność wnoszonej skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) jest wadliwe. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone w przepisach art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, że konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego (tak Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 25 kwietnia 2008 r., III CSK 64/08 - LEX nr 786752; z dnia 21 października 2008 r., II PK 158/08 - LEX nr 738506; z dnia 27 stycznia 2011 r., II PK 247/10 - LEX nr 1274964).

Ponadto rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji, oparte na zastosowanych prawidłowo przepisach prawa materialnego, nie nasuwa wątpliwości subsumcyjnych, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. (pkt 1 niniejszego postanowienia). Zawarte w pkt 2 niniejszego postanowienia rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ma swoją podstawę w § 15 i § 16 w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.